บทที่ 6

เสิ่นอวี้เหิงแค่นเสียงเย็นชา "สวี่ฮวนเหยียน แต่ละวันคุณไม่เอาใจใส่เรื่องงาน แต่พอเป็นเรื่องไร้สาระพวกนี้กลับกระตือรือร้นถามนักนะ"

"แต่ว่า อย่าคิดนะว่าทำแบบนี้แล้วผมจะให้อภัยคุณ"

"คุณเอาแต่ใจไปอายัดบัตรธนาคาร ทำให้ผมต้องเสียหน้าต่อหน้าคู่ค้า สุดท้ายก็เป็นเวยเวยที่ต้องไปวิ่งเต้นยืมเงินมาจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมด"

"จะให้ผมให้อภัยคุณก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ"

"แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องชดเชยให้เวยเวยอย่างที่เธอสมควรได้รับเสียก่อน"

"บ้านที่เธออยู่ตอนนี้กำลังตกแต่งใหม่ ชั่วคราวนี้เลยยังเข้าอยู่ไม่ได้ คุณก็เคลียร์ห้องนอนห้องนี้ให้เธออยู่ไปก่อนสักพักแล้วกัน เรื่องนี้ผมก็จะไม่เอาความคุณแล้ว"

ฉันส่ายหน้า "แต่ว่าบ้านหลังนี้ฉันขายไปแล้ว"

"ขายแล้ว?" เสิ่นอวี้เหิงเบิกตากว้าง

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถาม โจวเวยก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "พี่ฮวนเหยียนตั้งใจจะขายบ้านหลังนี้ เพื่อซื้อหลังที่ใหญ่กว่าเป็นการไถ่โทษให้พี่หรือเปล่าคะ?"

เสิ่นอวี้เหิงรู้สึกว่ามีเหตุผล หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจึงคลายออกทันที

"ก็จริง บ้านหลังนี้เราก็อยู่มานานแล้ว สมควรจะซื้อหลังที่ใหญ่กว่านี้ได้แล้ว ถึงตอนนั้นผมจะออกเงินให้คุณส่วนหนึ่ง บ้านหลังนี้ก็อย่าเพิ่งขายเลย พอดีให้เวยเวยใช้เลยก็แล้วกัน"

"แบบนี้จะเกรงใจแย่เลยค่ะ ค่าเช่าเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้ตามราคาตลาดนะคะ"

"จ่ายค่าเช่าอะไรกัน?" เสิ่นอวี้เหิงหน้าตึง "ผมเป็นเจ้านายของคุณ จะให้คุณมาจ่ายค่าเช่าได้ยังไง?"

"แบบนั้นไม่ดีหรอกค่ะ ยังไงก็ต้องจ่ายค่าเช่านะคะ"

"งั้นก็จ่ายมาสักร้อยกว่าบาทก็พอแล้ว"

ทั้งสองคนรับส่งมุกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เสิ่นอวี้เหิงทำท่าทีไม่ใส่ใจเรื่องค่าเช่าเลยแม้แต่น้อย

บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ราคาค่าเช่าตามท้องตลาดสูงถึงเกือบห้าหมื่นบาท เขากลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร

แต่ตอนที่เราไปเดตกัน เขาแจกแจงค่าใช้จ่ายทั้งค่ากินข้าวและดูหนังกับฉันอย่างชัดเจนทุกบาททุกสตางค์แท้ๆ

ท่าทีของคนที่รักกับไม่ได้รัก ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยจริงๆ

"ว่าไงล่ะ? ถ้าคุณตกลง เรื่องหย่าผมก็จะลองกลับไปคิดดูอีกที"

"ไม่ต้องคิดแล้วล่ะ..."

"แบบนั้นจะไปได้ยังไง ขืนให้อภัยคุณง่ายๆ แบบนี้ แล้วไม่ทำให้คุณหลาบจำ เผื่อวันหลังคุณกลับไปทำนิสัยเสียแบบนี้อีกจะทำยังไง?"

เสิ่นอวี้เหิงพูดแทรกฉันขึ้นมา คงคิดว่าฉันอยากให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะหย่า

โจวเวยที่อยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคัก "พี่อวี้เหิงพูดก็มีเหตุผลนะคะ แต่ว่าพี่เห็นแก่หน้าฉัน ให้อภัยพี่ฮวนเหยียนเถอะค่ะ"

"อีกอย่าง ยังไงซะพี่กับพี่ฮวนเหยียนก็แต่งงานอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ถ้ามาหย่ากันตอนนี้มันน่าเสียดายออกนะคะ"

เสิ่นอวี้เหิงทำท่าทีครุ่นคิด

โจวเวยถึงกับลงมือจับแขนเขาเขย่าเบาๆ แล้วออดอ้อนเขา

ปากของเสิ่นอวี้เหิงบอกว่าอย่ากวน แต่บนใบหน้ากลับยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

"ก็ได้"

เขาถึงได้หันมามองฉัน แล้วพูดอย่างพอใจ "ในเมื่อเวยเวยช่วยพูดให้คุณ งั้นผมจะยอมให้อภัยคุณสักครั้งก็แล้วกัน"

"คุณก็ขอบคุณเวยเวยให้ดีๆ ล่ะ คุณทำกับเธอขนาดนั้น เขายังไม่ถือสากลับมาช่วยพูดให้คุณอีก"

"ช่างเถอะ งั้นการหย่าครั้งนี้..."

"คุณเข้าใจผิดแล้ว"

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฉันก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับยื่นหนังสือหย่าไปตรงหน้าเขา

"ความหมายของฉันก็คือ"

"พวกเราหย่ากันแล้ว"