บทที่ 3

มาคิดดูตอนนี้ เอาเวลานี้ไปขยันทำงาน คิดหาทางหาเงินยังจะดีกว่า

ยังไงซะใจคนก็เปลี่ยนกันง่าย แต่เงินไม่มีวันทรยศเรา

เมื่อคิดได้ดังนี้ ฉันก็เดินออกจากบริษัททันที พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่ลาออก

ทว่ารถเพิ่งจะขับออกจากลานจอดรถ มือถือก็ดังขึ้นสองครั้ง

พอกดดูก็พบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนการชำระเงิน

เสิ่นอวี้เหิงเอาบัตรของฉันไปรูดเงินอีกหนึ่งล้านบาท

ใครๆ ต่างก็คิดว่าที่ฉันคบกับเสิ่นอวี้เหิงเป็นเพราะเงิน

แต่ในความเป็นจริง บัตรของฉันล้วนตกอยู่ในกำมือเขา เขาบอกว่าเงินของเขาต้องเอาไปหมุนในบริษัท ดังนั้นค่าใช้จ่ายตลอดหลายปีที่ผ่านมาจึงใช้เงินเดือนและรายได้เสริมของฉันทั้งนั้น

ฉันคิดเสมอว่าครอบครัวคือสิ่งที่คนสองคนต้องร่วมกันสร้าง ไม่ควรมานั่งคำนวณว่าใครจ่ายมากใครจ่ายน้อย ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยกับเขาเลย

จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ฉันถึงเพิ่งค้นพบว่า รายได้ของตัวเองก็ตั้งมากมาย แต่กลับเก็บเงินไม่อยู่เลย หนำซ้ำยังมักจะไม่พอใช้ด้วยซ้ำ

ฉันอดไม่ได้ที่จะไปตรวจสอบรายละเอียดการใช้จ่าย

ถึงได้รู้ว่า เสิ่นอวี้เหิงมักจะรูดบัตรของฉันไปซื้อของขวัญให้โจวเวย

เขาเคยซื้อลิปสติกรุ่นลิมิเต็ดแท่งละหลายพันบาทไปจนถึงกระเป๋าแบรนด์เนมใบละหลายหมื่นบาท กระทั่งในวันเกิดของโจวเวย เขายังยอมควักเงินหลายแสนบาทปิดโรงแรมห้าดาวเพื่อฉลองให้เธอ

แต่ตลอดหลายปีมานี้ เสื้อผ้าที่ฉันใส่มาสองปีเขายังเสียดายไม่อยากจะซื้อใหม่ให้ ของขวัญราคาเกินห้าร้อยบาทเขาก็บ่นว่าแพง แล้วก็เขียนการ์ดอวยพรส่งๆ มาให้ฉันใบหนึ่ง พร้อมกับบอกว่าต้องประหยัดเงินไว้เพื่ออนาคตของเรา

ฉันทนไม่ไหวจึงไปคาดคั้นถามเรื่องนี้ เสิ่นอวี้เหิงหน้าตึง ด่าว่าฉันไม่เชื่อใจเขา แล้วก็ทำสงครามเย็นใส่ฉัน แถมยังลั่นวาจาว่าจะไม่ใช้เงินฉันอีกแม้แต่บาทเดียว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉันก็ยังคงตัดสินใจโทรหาเสิ่นอวี้เหิง

ปรากฏว่าโทรไปเป็นสิบสาย ปลายสายก็ไม่ยอมรับ

เมื่อเห็นดังนั้น ฉันจึงไม่ลังเลอีกต่อไป มุ่งตรงไปยังธนาคารแล้วแจ้งอายัดบัตรทันที

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที เสิ่นอวี้เหิงก็รีบโทรกลับมา

"เมื่อกี้ผมยุ่งอยู่เลยไม่เห็นที่คุณโทรมา มีอะไรหรือเปล่า" เขาแสร้งทำเป็นใสซื่อ

ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

"อ้อ"

"บัตรของคุณมีปัญหา มันถูกอายัดน่ะ" เขาบอก

"ฉันรู้" ฉันไม่ได้ปิดบัง และสารภาพกับเขาไปตรงๆ "ฉันเป็นคนอายัดเองแหละ"

"อยู่ดีๆ คุณไปอายัดบัตรทำไม ว่างนักหรือไง"

"จะคิดแบบนั้นก็ได้ แต่ก่อนหน้านี้คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่รูดบัตรของฉันอีกแล้ว"

เสิ่นอวี้เหิงสะอึกไปชั่วขณะ

เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินกับเขาเลย

ตอนที่บริษัทเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน ฉันป่วยหนัก ค่าผ่าตัดต้องใช้เงินห้าแสนบาท ซึ่งบังเอิญเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาแอบเอาเงินทั้งหมดไปลงทุนในโปรเจกต์หนึ่งจนเจ๊งไม่เป็นท่า

เขาคิดว่าฉันจะโกรธ จึงตาแดงก่ำเอ่ยปากขอโทษฉัน

แต่ฉันทำเพียงแค่ปลอบใจเขา และบอกเขาว่าเรื่องเงินเป็นเรื่องเล็ก เงินของฉันให้เขาเอาไปใช้ก่อนได้เลย

ฉันคิดว่าการใช้ใจแลกใจจะทำให้ความรักของเรามั่นคงยิ่งขึ้น แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะยิ่งทำให้เขาได้ใจจนไม่เกรงกลัวอะไรเลย

ทว่าเสิ่นอวี้เหิงดูเหมือนจะไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากเงียบไปสองวินาที เขาก็ถอนหายใจออกมา

ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดแต่กลับทำเสียงแข็ง

"เอาเถอะ ผมรู้แล้ว คุณยังโกรธที่ผมไม่ได้ไปฮันนีมูนด้วย ก็เลยมาประชดผม"

"สวี่ฮวนเหยียน อุตส่าห์คิดว่าคุณจะรู้ความขึ้นแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะยังใจแคบแบบนี้"

"ผมรับปากคุณเลยว่า หลังจากเสร็จงานนี้ ผมจะทิ้งงานทุกอย่างแล้วไปฮันนีมูนกับคุณ พอใจหรือยัง"

"ออกมาคราวนี้ผมไม่ได้พกบัตรมา ตอนนี้คุณไปปลดอายัดบัตรซะ อย่าเอาแต่ใจให้มันมากนัก เดี๋ยวผมมีคุยงานต่อ ซึ่งมันสำคัญมากจริงๆ"