جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน แม่ก็เห็นลูกนั่งทำหน้าเศร้าแบบนี้แล้ว”ระหว่างที่หญิงสาวนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟากลางห้องโถงของบ้าน เสียงเอ่ยทักอย่างเป็นห่วงของผู้เป็นแม่ก็ดังขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้า แล้วหันไปยิ้มให้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพราะไม่อยากให้ท่านต้องกังวล“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะแม่”“สีหน้าออกขนาดนี้ ยังจะมาโกหกแม่อีก” มัทนา ยื่นมือไปลูบศีรษะของลูกสาวเบา ๆ ด้วยแววตาอ่อนโยน“คุณแม่ขา...”“เรื่องแสนล้านใช่ไหม”“ค่ะ”เมื่อรู้ว่าแม่มองออกตั้งแต่แรก หญิงสาวก็พยักหน้ารับ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปกอดท่านไว้แน่น ราวกับต้องการกำลังใจ“เล่าให้แม่ฟังได้ไหม”“แสนเขาเกลียดหนูมากเลยค่ะ ควรทำยังไงดี หนูไม่อยากให้แสนเกลียด” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยออกมา“ให้เวลาเจ้าแสนหน่อยนะลูก ตอนที่ลูกหายไป แสนล้านก็อาการหนักเหมือนกัน”“หนูให้เวลาเขาได้เสมอค่ะ ต่อให้นานแค่ไหน ก็รอได้” เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หลังจากที่เธอหายไปถึงสองปี ทุกวินาทีที่ผ่านมามีเพียงเขาที่อยู่ในความคิด เธอรู้ดีว่าการจากไปโดยไม่บอกกล่าวนั้น ทำร้ายเขามา

ช่วงบ่ายวันต่อมา…“แม่ไปก่อนนะลูก ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย”“ค่ะแม่” เธอตอบรับเสียงเบาหลังจากที่ก่อนหน้านี้ แม่พาเธอมาส่งถึงห้องของแสนล้าน ทั้งสองช่วยกันจัดเสื้อผ้าใส่ตู้จนเรียบร้อย ก่อนที่แม่ของเธอจะเอ่ยขอตัวกลับ“แม่ฝากโมนาด้วยนะแสน”“ครับ”“แม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นโทรหานะลูก”“ค่ะแม่” โมนาโบกมือลาแม่ตัวเอง ก่อนที่ท่านจะรีบเดินออกจากห้องไป โดยทันทีที่ประตูปิดลง แสนล้านก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว“แสน”“อะไร” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับลูกบิด เตรียมจะปิดประตู แต่กลับมีมือเล็ก ๆ ยื่นเข้ามาขวางไว้ ทำให้เขาชะงักและหันกลับมามองด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เรียกแล้วไม่พูด จะเรียกทำไม”“กะ...ก็แค่จะถามว่าเย็นนี้เราจะกินอะไรกันดี”“เธอจะกินอะไรก็เรื่องของเธอ อย่ามายุ่งกับฉัน เพราะฉันไม่กินกับเธอแน่นอน”“แต่วะ...”ปั้ง!โมนายังพูดไม่ทันจบประโยค แสนล้านก็ผลักเธอออกจากหน้าประตู ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเสียงดังสนั่น หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดยาว เดินคอตกกลับมานั่งลงบนโซฟา มือเรียวเอื้อมไปหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดโทรทัศน์ตรงหน้า ปล่อยให้เสียงจากจอช่วยกลบความเงียบงันในห

สองสัปดาห์ต่อมา…“เรื่องทำงานกลุ่ม เราจะทำกันวันไหนดี”หลังจากคาบเรียนจบลง อาจารย์ประจำวิชาก็เดินออกจากห้อง เพื่อนร่วมชั้นต่างทยอยเก็บของและแยกย้ายกันไป เธอจึงเอ่ยถามเพื่อนสาวที่นั่งข้างกัน ระหว่างที่กำลังเก็บหนังสือกับไอแพดลงกระเป๋า“เสาร์นี้ไหมล่ะ พอดีเราไม่ต้องไปทำงาน”“หยุดเหรอ” เธอเลิกคิ้วถามกลับ เพราะปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะใช้วันหยุดไปรับงานเสริม ไม่ว่าจะเป็นร้านดอกไม้หรือร้านเบเกอรี“หยุดสิ วันไหนก็ได้ เราสะดวกทุกวัน”“แล้วไคลน์ล่ะ สะดวกไหม”“……” ไคลน์ไม่ตอบอะไร มีเพียงการพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ“งั้นวันเสาร์นี้ก็แล้วกัน แต่เราจะทำกันที่ไหนดีล่ะ”“คอนโดฯ ฉัน”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นั่งทันที ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำตอบ เธอกับวาดฝันหันมามองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะรีบลุกขึ้นและเดินตามเขาออกมา“ไหนเคยบอกไม่ชอบให้คนไปที่ห้องไง”“งั้นถ้าไม่ไปห้องฉัน แล้วจะไปห้องใครล่ะ ห้องเธอไหม”“ห้องเราคงไม่ดีเท่าไร แอร์ก็ไม่ค่อยเย็น นั่งทำนาน ๆ คงไม่ค่อยสะดวก”“งั้นก็ห้องโมนา”“ห้องฉันไม่ได้” เธอรีบปฏิเสธทันที “พอดีฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ถ้าพาเพื่อนไป คนที่อยู่ด

“หมายความว่ายังไงกัน แสน… จะทำอะไรน่ะ” โมนาเอ่ยถามเสียงสั่น ทั้งที่ใบหน้าหวานยังคงโดนกดไว้ให้ซุกอยู่กับหมอน โดยมีร่างใหญ่คร่อมทับสะโพกอยู่แถมยังทิ้งน้ำหนักกดทับไม่ให้เธอขยับตัวได้ด้วย“ถามโง่ ๆ ฉันก็จะเอาเธออีกรอบไง” แสนล้านกล่าวเสียงเย็นชา พลางขยุ้มเรือนผมของหญิงสาวแล้วดึงรั้งให้เธอเชิดใบหน้า พร้อมกับประคองสะโพกกลมกลึงขึ้น จนร่างกายของเธอแอ่นโค้งในท่วงท่ายั่วยวน แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตั้งใจก็ตามเมื่อจัดท่าทางของเธอเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็จับท่อนเอ็นของตัวเองที่ยังคงชุ่มด้วยคราบรักหยาดเยิ้มกลับเข้าไปถูไถร่องสวาทเยิ้มน้ำกามอีกครั้ง “มะ...ไม่เอานะ แสน พอแล้ว อึก ไม่เอาแล้ว” โมนาส่งเสียงสะอื้นร้องขอความเห็นใจ พลางเบี่ยงสะโพกหนีท่อนลำร้อนไปมา หากแต่ถูกมือหนาจับสะโพกไว้อย่างแน่นหนา จนไม่สามารถหลบเลี่ยงได้“ไม่เอานะ ฮือ เอาออกไปก่อน โมเจ็บ ฮึก!”แม้ว่าเธอจะสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารเพราะความเจ็บแสบในช่องทางรัก แต่แสนล้านก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด สุดท้ายชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ดันท่อนเอ็นแข็งขืนเข้ามาในร่องสวาทของเธออีกครั้ง เพราะเพิ่งเสร็จกิจไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว จึงทำให้ร่องสวาทของหญิงสาวยังไม่หุบคืนรูปด

“ยังไม่เลิกเรียนอีกเหรอเนี่ย” หญิงสาวยืนพึมพำกับตัวเอง ขณะกวาดสายตามองหาแสนล้านไปทั่วบริเวณอาคารเรียน หลังจากที่เลิกเรียนแล้ว เธอก็มานั่งรออีกฝ่ายเพื่อจะรอกลับห้องด้วยกัน เพราะรถของอีกฝ่ายพัง“แสน”ในระหว่างที่กำลังมองซ้ายมองขวาอยู่นั้น สายตาก็พลันเห็นร่างสูงของเขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังอาคารพอดี เธอจึงรีบวิ่งตามเข้าไปหาโดยไม่คิดอะไรให้มากนัก“มาทำอะไรที่นี่” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ เมื่อหันมาเจอเธอ“ก็มารอไง รถแสนพังไม่ใช่เหรอ งั้นกลับกับโมสิ”“ฉันกลับเองได้”“จะกลับยังไงล่ะ”“ฉันจะกลับยังไงมันก็เรื่องของฉัน”“.....” เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ไม่รู้ว่าแสนลืมหรือเปล่า แต่คืนนี้คุณแม่จองร้านอาหารไว้ให้เราไปเดตกันนะ”เพราะเมื่อตอนเที่ยง คุณแม่ของแสนล้านโทรมาบอกเธอว่าท่านได้จองร้านอาหารอิตาเลี่ยนไว้ให้เธอกับลูกชายของท่านไปทานกัน“ฉันไม่ว่างไปทำอะไรไร้สาระแบบนั้นหรอก”“แต่ว่าโมรับปากคุณแม่ไว้แล้วว่าจะไป”“แต่ฉันไม่ได้รับปากด้วย อยากไปก็ไปคนเดียว”“แสน” หญิงสาวเรียกชื่อเขาแผ่วเบา พร้อมยื่นมือไปคว้ามือของชายหนุ่มเอาไว้แน่น“อย่ามาจับมือฉัน”“แต่ว่า...โอ๊ย!”