جميع فصول : الفصل -الفصل 60

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...“ไปก่อนนะ” เธอโบกมือลาเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินมาขึ้นรถ พร้อมกับสตาร์ตเครื่องแล้วค่อย ๆ ขับออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความเร็วไม่มากนักหลังจากที่เมื่อเช้า คุณแม่โทรมาหาพร้อมบอกว่าคิดถึงและอยากเจอหน้า ซึ่งเธอเองก็คิดถึงท่านไม่แพ้กัน จึงรับปากเอาไว้ว่าหลังเลิกเรียนตอนบ่ายสามจะรีบกลับมาหา“อากาศดีจัง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองขณะขับรถ เนื่องจากก่อนหน้านี้มีฝนตกโปรยปรายลงมา ทำให้ตอนนี้อากาศภายนอกเย็นสบายและสดชื่นกว่าปกติเธอขับรถไปพร้อมกับฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี กระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง รถคันสวยก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถภายในบ้าน“สวัสดีค่ะ คุณหนู”ทันทีที่ก้าวลงจากรถ แม่บ้านก็รีบเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบกลับอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะ คุณพ่อคุณแม่อยู่ไหนคะ”“คุณท่านทั้งสองกำลังนั่งรอคุณหนูอยู่ที่ห้องโถงค่ะ”“ค่ะ” เธอยิ้มตอบอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปภายในบ้าน และทันทีที่เห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งจิบชาพูดคุยกันอยู่ที่ห้องโถง หญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคนด้วยความคิดถึง“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่ คิดถึงจังเลย”“พ่อกับแม่

“สืบได้เรื่องว่ายังไง”(ลุงกับป้าคุณวาดฝันน่าจะติดการพนันทั้งคู่ครับ เลยนำบ้านไปจำนองไว้)ทันทีที่ได้ยินรายงานจากลูกน้องของพ่อที่ส่งไปสืบเรื่องครอบครัวของวาดฝัน ไคลน์ก็หันไปมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงหลังจากพาเธอกลับมาที่ห้องในช่วงบ่ายได้ไม่นาน วาดฝันก็ผล็อยหลับไปแทบจะทันที คงเป็นเพราะร่างกายอ่อนล้าสะสมมาหลายวันก่อนหน้านี้เขาได้รับรายงานจากคนที่คอยติดตามดูแลเธอว่า วาดฝันแอบไปรับงานพริตตี้ ทั้งที่เขาเคยเตือนไว้แล้วว่าไม่อยากให้ทำงานลักษณะนั้นอีก ยิ่งเมื่อรู้ว่าสนามแข่งรถที่เธอไปทำงานเป็นสนามเถื่อน ความไม่พอใจก็ยิ่งทวีคูณ เพราะสถานที่แบบนั้นเต็มไปด้วยความเสี่ยงและอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวควรจะเข้าไปเกี่ยวข้องเมื่อนึกถึงสภาพของเธอในตอนนี้ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะทอดสายตามองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวที่ยังหลับสนิทจากข้อมูลที่ได้รับ ดูเหมือนว่าสาเหตุที่วาดฝันต้องดิ้นรนหาเงินอย่างหนัก จะเกี่ยวข้องกับปัญหาหนี้สินของครอบครัว โดยเฉพาะป้ากับลุงที่เป็นผู้ปกครองของเธอที่กำลังจมอยู่กับการพนันจนถึงขั้นนำบ้านไปจำนอง“แล้วเรื่องหนี้ล่ะ”(กำลังให้คนตรวจสอบอยู่ครับ แต่คา

หนึ่งเดือนต่อมา...“เอาอะไรดีนะเรา” โมนาพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตามองชั้นวางขนมที่เรียงรายอยู่เต็มไปหมด หลังเลิกเรียนในวันนี้ ก่อนกลับห้องพัก เธอตัดสินใจแวะห้างสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อขนมตุนไว้กินระหว่างดูหนัง“มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย” ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย ขณะหยิบนู่นหยิบนี่ใส่รถเข็นอย่างเพลิดเพลิน“โม”แต่ในระหว่างที่กำลังเลือกของอยู่นั้น ก็มีเสียงคุ้นเคยเรียกชื่อเธอดังขึ้น หญิงสาวจึงรีบหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นเสือที่กำลังโบกมือทักทายอยู่ไม่ไกลเมื่อเห็นดังนั้น เธอจึงยิ้มตอบพร้อมโบกมือกลับ ก่อนเข็นรถเข็นตรงเข้าไปหาอีกฝ่าย“มาซื้ออะไรเหรอ”“หลายอย่างเลย” เสือตอบพลางชี้ไปที่รถเข็นของตัวเอง ก่อนจะหันไปทางแฟนสาวที่กำลังยืนเลือกของอยู่ไม่ไกล โมนามองตาม ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ“แล้วโมล่ะ มาซื้ออะไร”“ขนม”“มันไม่มาด้วยเหรอ”“จะมาได้ยังไง” โมนาตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ “แค่หน้าโม แสนยังไม่อยากเห็นเลย”แค่คุยกันตามปกติ เขายังไม่อยากจะพูดด้วยซ้ำ ถ้าชวนมาเดินซื้อของด้วยกันก็คงไม่ต้องหวัง“ให้เวลามันหน่อย”“อืม งั้นโมไปก่อน พอดีสั่งของเอาไว้” เธอเอ่ยลาอีกฝ่า

“คิดเหรอว่าฉันจะยอมให้เธอเสร็จคนเดียว” ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างสูงของแสนล้านก็พลันยืดผละออกจากร่างของโมนา พร้อมกับจัดการถอดเสื้อเชิ้ตสีเข้มออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อล่ำสันเรียงตัวสวยดวงตาของโมนาราวกับถูกบังคับให้จับจ้องเรือนร่างกำยำของเขา และมันก็ทำให้อารมณ์เร่าร้อนของเธอ ยิ่งร้อนแรงมากกว่าเดิมโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยทันทีที่ชายหนุ่มเอื้อมมือลงไปจับขอบกางเกง หญิงสาวได้แต่หันหน้าหนีด้วยความอาย แม้รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป แต่เธอก็ไม่ได้พยายามขยับหนีทำได้แค่ยอมให้เขาทำทุกอย่างตามต้องการเหมือนเคย พร้อมกับเอ่ยปากขอร้องเบา ๆ แม้ไม่รู้ว่าเขาจะยอมฟังหรือยอมทำตามหรือไม่“สะ...แสน ทำเบา ๆ นะ โมขอร้อง”หลังจากที่แสนล้านได้ยินก็รีบจัดการกางเกงและชั้นในของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้เอ่ยปากตอบหญิงสาว แต่กลับจับเรียวขาของเธอแยกออกเงียบ ๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยของโมนาเต้นระส่ำด้วยความวาบหวามและความกังวลกระทั่งเรียวขาสวยถูกยกขึ้นพาดบนเบาะคนขับ ชายหนุ่มก็พลันแทรกตัวเข้ามาตรงกลางหว่างขาของเธอ พร้อมกับจับท่อนเอ็นร้อนฉ่าเข้ามาถูไถร่องสวาทเยิ้มน้ำ สร้างความเสียวซ่านให้หญิงสาว ก็ช่องทางรักของเธอกระตุกวูบแสนล้านก

“หายไปไหนของเขานะ” วาดฝันพึมพำกับตัวเอง พลางกดโทรออกไปยังเบอร์ของไคลน์อีกครั้งแต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีคนรับสาย...หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ เพราะตั้งแต่ช่วงบ่ายที่อยู่มหาวิทยาลัย จนกระทั่งกลับมาถึงห้องพักได้เกือบสามชั่วโมง เธอโทรหาเขาไปแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบสายแต่ไคลน์ก็ยังคงเงียบหายไป ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับใด ๆ“หรือจะยังงอนเราเรื่องนั้นอยู่” เธอพูดพลางคิดไปถึงเรื่องเมื่อวานที่ไคลน์ขอจูบเธอที่โรงภาพยนตร์ แต่เธอไม่ให้เขาจูบ“แต่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเองนะ”ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ปกติแล้วถึงไคลน์จะยุ่งแค่ไหน อย่างน้อยเขาก็ต้องตอบข้อความหรือโทรกลับหาเธอสักครั้งไม่เคยหายไปทั้งวันแบบนี้ เมื่อนึกถึงตรงนั้น วาดฝันก็รีบหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาสะพาย ก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปที่คอนโดมิเนียมของแฟนหนุ่มด้วยตัวเองใช่...ตอนนี้พวกเขาสองคนคบกันแล้ว หลังจากวันนั้น ไคลน์ก็ขอเธอเป็นแฟนอย่างจริงจัง และสุดท้ายเธอก็ตอบตกลงเพียงแต่มีข้อแม้หนึ่งอย่าง...วาดฝันขอให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นความลับไปก่อน เธอยังไม่พร้อมให้คนรอบตัวรับรู้เรื่องนี้ ตอนแรก