All Chapters of TOP ENGINEER เสือร้ายวิศวะคลั่งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“โมนาหายไปไหนแล้ว”พอเดินกลับมาถึงโต๊ะแล้วไม่เห็นหญิงสาวนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามขึ้น“เธอบอกว่าใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว เลยขอตัวไปก่อน”“แล้วพวกมึงก็ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ? ก็เห็นอยู่ว่าเธอไม่สบาย” น้ำเสียงของเขาแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อน พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหญิงสาว ทว่าโทรไปกี่ครั้งก็ไม่มีคนรับสายสุดท้ายเขาจึงตัดสินใจว่าจะไปหาเธอที่คณะ แต่พอกำลังจะลุกขึ้น เพื่อนอย่างเสือกลับคว้าข้อมือเขาไว้เสียก่อน“มึงจะไปไหน”“เอายาไปให้โมนา”“แต่มันถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว ไปเรียนกันเถอะ”“แต่ว่า...”ยังไม่ทันได้พูดจบ มาเฟียก็หันมาพยักหน้าให้ราวกับเห็นด้วยกับเสือ เขาเห็นแบบนั้นจึงจำใจยอมทำตาม“ไปกัน” มาเฟียลุกขึ้นเดินนำไปทางอาคารเรียน ส่วนเขาก็ได้แต่เดินตามไปติด ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทางคณะของโมนาอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้หลายชั่วโมงต่อมา...พอเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ แสนล้านก็ขับรถกลับมาที่ห้องทันที เมื่อเดินเข้ามาด้านใน เขาก็พบโมนายืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น โดยทันทีที่เห็นเขา หญิงสาวก็หันมามอง ก่อนจะหันกลับไปดื่มน้ำต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เป็นไงบ้

“เหนื่อยจังเลย”“.....”“เป็นอะไรหรือเปล่า ทําไมต้องเร่งให้กลับมาด้วย” โมนาบ่นพึมพําพลางใช้คีย์การ์ดแตะประตูห้อง กำลังจะผลักเข้าไป แต่ประตูที่มือเธอกำลังเอื้อมไปจับกลับถูกเปิดออกจากด้านในเสียก่อนทว่าคนที่เปิดประตูให้ไม่ใช่เจ้าของห้องอย่างแสนล้าน หากแต่เป็นหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งแทนรอยยิ้มบนใบหน้าของโมนาแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอคงไม่รู้สึกเจ็บแปลบที่ใจเลย ถ้าหากผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กำลังสวมเสื้อของแสนล้านอยู่“ขอทางหน่อยค่ะ”ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับยิ้มกว้าง โมนาขยับร่างกายเบี่ยงหลบให้กับเธอคนนั้นด้วยความรู้สึกเหม่อลอย เมื่อมองเข้าไปในห้องก็เจอกับร่างสูงใหญ่ของแสนล้านที่เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูเขาคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวแล้วดึงเธอเข้ามาข้างใน ก่อนจะปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นใบหน้าของโมนาก็ถูกเชยปลายคางให้เงยขึ้นรับจูบอันดิบเถื่อนและเอาแต่ใจจากเขาโดยไม่ให้ตั้งตัว“อึก อื้อ!! ปล่อยนะ!” โมนาไม่ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ เธอสะบัดตัวออกอย่างแรง โดยไม่รู้เลยว่าน้ำตากำลังไหลอาบแก้มเป็นทางยาว“อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม”“.....”“ฉันโทรตามให้กลับมาตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งจะถึงห้อง”“โมทำ

“ไคลน์ ขับรถเร็วอีกหน่อยสิ” วาดฝันเร่งด้วยน้ำเสียงร้อนรน“นี่ก็เร็วที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยตอบพลางจับพวงมาลัยแน่น หลังจากถูกเธอเร่งมาตลอดทางตั้งแต่ออกจากคอนโดมิเนียมนับตั้งแต่รู้ข่าวว่าโมนาเพื่อนสนิทของเธอเข้าโรงพยาบาล วาดฝันก็แสดงอาการเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน จนนั่งไม่ติดตลอดการเดินทางไคลน์เหลือบมองคนข้างกายอยู่เป็นระยะ ความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ ทำให้เขารู้สึกหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“เกินไปแล้วนะ” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงงอนเล็ก ๆ “ตอนฉันเข้าโรงพยาบาล ยังไม่เห็นเธอจะกระตือรือร้นขนาดนี้เลย”“หึงเหรอ” วาดฝันหันมาถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ใช่”โดยคำตอบตรงไปตรงมาของเขาทำเอาหญิงสาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“แล้วจะหึงทำไมล่ะ เราชอบผู้ชายนะ ไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ “แถมตอนนี้เราก็มีแฟนแล้วด้วย”“แล้วแฟนเธอเป็นยังไงบ้าง”“หล่อมาก แถมเรียนก็เก่งสุด ๆ ไปเลย”ไคลน์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาเอื้อมมือไปจับมือเล็กที่วางอยู่บนตักขึ้นมา ก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หลังมืออย่างอารมณ์ดีวาดฝันได้แต่ก้มหน้าซ่อนความเขิน ปล่อยให้เขากุมมือไ

สองสัปดาห์ต่อมา...แสนล้านเปิดประตูห้องนอนออกมาด้วยความรู้สึกมึน ๆ ชายหนุ่มเดินไปหยุดที่ห้องครัว ก่อนจะยืนชงกาแฟให้ตัวเอง ใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็ถือแก้วกาแฟมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าว แล้วค่อย ๆ จิบมันอย่างเงียบงันในระหว่างที่ดื่มนั้น ภาพความทรงจำต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมา ซึ่งเป็นภาพของโมนาในช่วงเวลาต่าง ๆ ที่อยู่ในห้องนี้นับตั้งแต่วันที่เขาไล่เธอออกไป เวลาก็ผ่านมาร่วมจะสองสัปดาห์แล้ว แต่เราทั้งสองคนยังไม่ได้คุยกันเลยสักครั้ง เพราะหญิงสาวได้ย้ายกลับไปอยู่บ้านของเธอ และอยู่ที่มหาวิทยาลัยเราก็ไม่บังเอิญเจอกันเลยสักครั้งครืด! ครืด!ขณะที่กำลังนั่งใจลอย โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังสั่นขึ้นมา ชายหนุ่มรีบล้วงออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นมาเฟีย เพื่อนสาวของเขา เขาก็กดรับสายทันที(แสน ไปมหาวิทยาลัยยัง) “ยังเลย มีอะไรหรือเปล่า”(พอดีวันก่อนที่ไปห้องนาย ฉันลืมหนังสือไว้ ช่วยเอามาให้หน่อยสิ) “อืม เดี๋ยวเอาไปให้”(โอเค แค่นี้ก่อน ฉันกําลังขับรถอยู่) หลังจากที่หญิงสาวตอบกลับ สายก็ถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว แสนล้านเลยยกดื่มกาแฟจนหมดแก้ว ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างทำความสะอาดแก้วให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปหยิบหนังสือของเพื

“ให้ตายเถอะ นี่หลับจริง ๆ หรือแกล้งหลับกันแน่” ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงกระเส่า แม้ในใจจะรู้ดีว่าหญิงสาวกำลังหลับอยู่จริง ๆ เพราะความอ่อนเพลีย หากแต่เขาก็ห้ามใจตัวเองไม่ไหวเหมือนกันตอนที่โมนาบิดตัวไปมาเบา ๆ กลับยิ่งดูยั่วยวนในสายตาเขา จนในที่สุดแสนล้านก็ทนไม่ไหว จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากเต้าอวบแล้วเลื่อนมือลงไปจัดการกับกางเกงนอนตัวบางของเธอกระทั่งร่างกายของโมนาไม่หลงเหลือสิ่งใดปกปิดแล้ว ชายหนุ่มจึงสูดดมกลิ่นกายสาวลงมาเรื่อย ๆ จนถึงสัดส่วนอ่อนนุ่มกลางหว่างขาเรียวสวย“ตัวโมนี่มันหอมชะมัดเลย” เสียงทุ้มเอ่ยพูดอย่างหลงใหล ก่อนจะค่อย ๆ จับเรียวขาของโมนาแยกออก เผยให้เห็นร่องสวาทที่มีหยาดน้ำหวานไหลเยิ้มออกมานิด ๆ และมันก็ทำให้เขายิ่งกระหายในกามมากกว่าเดิม“อือ อืมมม” เสียงหวานครางในคอเบา ๆ เมื่อถูกรบกวนการนอน แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะทำให้แสนล้านที่กำลังจ้องมองเธอตาเป็นมันยิ่งมีอารมณ์มากกว่าเดิม“โมทำให้แสนอดใจไม่ไหวเองนะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางเลื่อนมือหนามาจับเป้ากางเกงของตัวเองที่แข็งขืนจนปวดหนึบ เขารู้ตัวดีว่าไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ดังนั้นเพียงไม่กี่อึดใจ ชุดนอนของเขาก็ถูกปลดเปลื้องออกจนหมด จนร่าง