All Chapters of Stop Seducing Me, Pinsan : Chapter 91 - Chapter 100

Dasha POVPagkapasok pa lang namin ni Elco sa elevator ng Grand Dadonza Hotel, agad ko nang napansin na parang may gusto siyang sabihin.Nagtataka nga din ako kung bakit sumakay kami ng elevator. Pero halata sa mukha niyang may iniisip.Nakasandal lang ako sa gilid habang nakatingin sa tumataas na floor numbers.“Ano na, saan mo ako dadalhin?” tanong ko habang nakataas kilay.Napatingin siya sa akin.“Hm?”“Kanina ka pa tahimik, nagulat na lang ako na sumakay tayo dito sa elevator?”Napabuntong-hininga siya bago bahagyang ngumiti.“May ipakikilala sana ako sa ‘yo.”Napakunot noo ako. “Sino?”Nagulat ako nang mag-start na siyang magkuwento. Iyong tungkol sa babaeng may cancer. Iyong narinig niyang usapan sa lounge. Iyong pag-iyak nito dahil baka hindi na raw siya umabot sa first book signing ko.Habang nagsasalita si Elco, pakiramdam ko unti-unting bumibigat dibdib ko.“Ang pangalan niya ay Yasha.”Parang may kumurot agad sa puso ko.“Yasha?” tanong ko pa.“Halos kahawig pa ng pangalan

Dasha POVMay nadaanan kaming store ng donuts. Nagpahinto ako at bumili para ipasalubong kay Tita Rosie. Ayon kasi kay Elco, mahilig sa sweets ang Mama niya, kaya papasalubungan ko siya. Nakakahiya rin kasing mag-stay doon ng wala rin akong dala o pasalubong.“Magugustuhan niya ‘yan,” sabi ni Elco pagsakay ko ulit ng sasakyan.“Mabuti naalala ko, kundi, naku, nakakahiya at wala manlang akong pasalubong kay Tita,” sagot ko at saka ko tinabi sa may upuan ang isang box ng donut.Excited na akong makapunta sa kanila. Last time makapunta ako ay elementary pa ata ako.Pero first time ko mag-stay mismo sa bahay nila.“Anyway,” biglang sabi ni Elco habang nakasandal sa upuan, “huwag ka mabibigla sa bahay.”Napakunot noo ako.“Bakit naman?”“Wala lang.”“Anong wala lang?”Tatawa-tawa siya na parang baliw na naman.“Masyado kasing excited si Mama nung sabihin kong mag-stay ka sa bahay. Ayon at nakaabang na sa atin. Nagpaalam na kasi ako para hindi na siya magulat pagdating natin.”Napailing ako

Dasha POVBandang alas singko ng hapon nang mapansin kong medyo dumidilim na iyong kalangitan sa labas ng bintana. Nakahiga lang ako sa kama habang hawak iyong laptop ko. Katatawag ko lang din kay Nanay para mag-update na okay lang ako rito sa Manila at maayos naman pananatili ko sa bahay ng kapatid niyang si Tita Rosie.At gaya ng expected ko, halos isang oras din kaming nagkwentuhan. Napangiti tuloy ako habang inaalala iyong boses ni Nanay. Kahit kailan talaga, hindi nauubusan ng chika.Pagkababa ko ng tawag, napabuntong-hininga ako bago muling humiga nang maayos. Tahimik talaga ang buong kuwarto. Ang sarap magsulat. Ang bilis-bilis ko ngang magsulat, e. Sa loob ng isang oras, halos dalawang chapter agad ang naisulat ko.Ngayong nakanganga na lang ako, inaantok na rin ako nang kaunti.Pero maya-maya, bigla kong narinig iyong pagbukas ng pinto. Hindi pa man ako tuluyang nakakalingon nung agad na akong sinunggaban ng yakap ng kung sino.“Hala—!”Nagulat pa ako lalo nang maramdaman kon

Dasha POVAlas nuebe pa lang ng umaga pero naroon na ako sa lobby ng GoodNovel Ink Company. Bitbit ko iyong tote bag ko habang nakasuot ng simpleng beige polo at maong pants. Naka-cap at mask pa rin ako dahil kahit paano, gusto ko pa ring umiwas sa sobrang attention kapag nasa public places.Actually, maaga nang umalis si Elco kanina.Halos hindi pa nga ako fully awake nang magpaalam siya. Mabuti na lang talaga tinuruan niya ako gamitin iyong app. Kasi ngayon, hindi na ako naligaw. Saka tama siya, mura lang ang pamasahe. Wala pang dalawang daang piso binayaran ko mula bahay nila hanggang GoodNovel Ink Company.Kaya habang naglalakad ako ngayon papunta sa elevator ng building, pakiramdam ko medyo sanay na rin ako sa Manila life. Konti lang. Very konti na lang talaga.Pagdating ko sa publishing floor, agad akong sinalubong ng secretary ni Ma’am Julie.“Good morning, Author Petalyn.”“Good morning din po.”“Ma’am Julie is waiting inside.”Tumango ako bago dumiretso sa office.Pagpasok ko

Dasha POVPagkatapos naming kumain sa luxury coffee shop, akala ko ihahatid na niya ako sa bahay nila Elco.Busog na busog ako dahil pinilit kong ubusin ‘yung napakamahal na pasta. Aba, dapat lang, ako ang nasasayangan, e.Hanggang ngayon, parang hindi pa rin ako maka-move on sa halos sampung libong bill para sa kape at pasta.“Oh, ano, para kang bundat ngayon. Sabi nang huwag mo nang ubusin ‘yung pasta, e,” natatawa niyang wika sa akin.Umirap lang ako. “Masarap kaya, sayang naman,” sabi ko na lang.In-start na niya ang engine ng sasakyan. “Ano, tara na sa condo ko?”Napalingon agad ako sa kanya. “Oo nga pala ano?” na-excited ako bigla.“Tambay muna tayo roon, saka para makita mo na rin condo ko.”“Grabe, totoo nga palang may condo ka rito sa Manila.”“Oo, mayroo nga.”Curious talaga ako. Kasi sa totoo lang, pakiramdam ko hindi ko pa lubos kilala iyong rich kid side ni Ryuji. Mas kilala ko siya sa probinsya kaysa rito sa city. Dito kasi sa city ay parang bago siyang tao, parang hind