บททั้งหมดของ Stop Seducing Me, Pinsan : บทที่ 51 - บทที่ 60

Elco POVMaaga pa lang ay nasa barangay hall na ako. Ibinaba ko na ang backpack ko sa tabi ng working table ko bago ako umupo sa swivel chair. Palagi akong kauna-unahan dito. Dapat lang, bago palang ako kaya dapat magpakitang-gilas agad.Napabuntong-hinga habang inaayos ang mga folder na nakapatong sa lamesa. Nasa pinakataas na agad ang kulay asul na folder na ipinadala ni Kagawad Owen kagabi. Hindi na bago iyon sa akin. Halos araw-araw ay may pinapa-announce siya sa social media page niya—mga proyekto, ayuda, seminars, feeding program, clean-up drive, at kung anu-ano pang pampublikong anunsyo na kailangan kong i-layout at i-post.Bilang admin ng official page niya, trabaho kong siguraduhing maayos ang caption, malinaw ang details, at presentable tingnan ang bawat post.Binuksan ko ang folder at isa-isang tiningnan ang laman.“Medical mission sa Friday, scholarship assistance, youth sports fest,” basa ko doon.Kinuha ko ang ballpen ko at nagsimulang maglista ng priority posts sa yel

Dasha POVPagkatapos naming ubusin ang fried noodles at iced coffee, pareho muna kaming napasandal sa upuan habang nagpapahinga.Busog na busog ako, pero mas busog yata ako sa kilig kaysa sa pagkain.Tahimik lang si Elco habang umiinom ng natitirang iced coffee niya. Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang sumusulyap sa akin tapos iiwas din agad ng tingin kapag napapansin niyang nakatingin ako.Cute. Sobrang cute ng ganoong eksena niya.Hindi ko talaga alam kung paano niya nagagawang maging mukhang seryoso habang obvious namang nahihiya pa rin siya sa relasyon namin.“Anong oras ka magluluto?” tanong ko habang nakapatong ang baba ko sa lamesa.“Maya maya,” sagot niya. “Kailangan ko pa tapusin ‘yung paghihiwa ng menudong baboy.”“Tutulungan kita.”“Sure ka?”“Oo naman no.” Napataas ang kilay ko. “Anong tingin mo sa akin? Display girlfriend lang?”Napatawa naman siya agad. The more na napapatawa ko siya ay parang naiisip kong kinikilig na rin siya ng husto sa akin.Tumayo ako at agad kong k

Dasha POVPagod na ang mga paa ko nang tuluyan kong maisara ang flower shop ni Ivy. Kumaway pa siya Ivy habang nakasakay na siya sa sasakyan niya.“Mag-iingat ka, Dasha!” sigaw niya bago umalis.Napangiti ako habang isinusuot ang manipis kong cardigan. “Ikaw rin, Ivy.”Nag-aagaw na ang liwanag at dilim. Hindi ko mapigilang ngumiti mag-isa.First date na namin ni Elco ngayong gabi. Kanina pa ako kinikilig habang nag-aayos ng bouquet sa flower shop. Halos mapagalitan na nga ako ni Ivy kasi dalawang beses kong maling nalagyan ng wrapper ang isang order. Lutang kasi utak ko buong araw sa kakaisip sa mga naging sweet moment namin kagabi.Pagdating ng tricycle, agad akong sumakay.“Sa jeep terminal po,” sabi ko.Tumango ang driver saka pinaandar ang sasakyan.Tahimik akong nakatanaw sa daan habang humahampas sa mukha ko ang malamig na hangin. Habang umaandar ang tricycle, hindi ko mapigilang mapatingin sa sarili ko sa salamin ng phone ko.Okay naman buhok ko. Hindi naman oily mukha ko. Hind

Dasha POVMadaling-araw pa lang pero gising na agad ako dahil sa sobrang ingay sa labas ng bahay.May bumubukas ng gate. May mga yabag. May malalakas na boses.“Dahan-dahan, Darwin! Baka mabasag ‘yang mga garapon!”Napabangon agad ako mula sa higaan nang marinig ko ang boses ni Nanay. Mabilis akong lumabas ng kuwarto habang magulo pa buhok ko. Pagdating ko sa sala, agad kong nakita sina Nanay at Tatay na kakapasok lang mula sa biyahe nila galing Baguio. Napapalibutan sila ng kung anu-anong bitbit na eco bags, kahon, plastic, at paper bags. Literal na napahinto ako.“Grabe,” natatawa kong sabi. “Parang namili kayo ng bongga sa Baguio.”“Totoo naman,” sagot ni Tatay habang nagpupunas ng pawis. “Ang daming pinamili ng nanay mo.”“Ako talaga?” reklamo ni Nanay. “Eh ikaw nga ‘tong kung ano-anong tinapay ang kinuha.”Napailing ako habang lumalapit sa kanila. Pagkalapit ko pa lang, naamoy ko na agad iyong halong amoy ng strawberry, tinapay, at mga bagong biling pasalubong. Parang biglang sum

Elco POVGabi na pero nandito pa rin ako sa loob ng mamahaling restaurant kasama si Kagawad Owen.Tahimik ang paligid maliban sa tunog ng kutsara’t tinidor at mahihinang usapan ng mga taong nasa kabilang lamesa.Kanina pa lowbat ang cellphone ko. Three percent.Hindi ko man lang na-charge bago kami umalis dahil naiwan ko ang charger sa barangay hall. Sa pagmamadali kasi kanina, nahablot ko lang ‘yung bag ko at sumunod agad kay Kagawad Owen papunta rito sa private meeting nila.Ngayon tuloy, halos ayaw ko nang buksan screen ng phone ko. Baka biglang mamatay. At ayokong mamatay iyon nang hindi ko man lang nakakausap si Dasha.Napabuntong-hininga ako habang mabilis na nagsusulat sa notebook ko. Nakapalibot sa malaking round table ang iba’t ibang kagawad mula sa iba’t ibang bayan. Nasa gitna si Kagawad Owen, seryosong-seryoso habang nagsasalita tungkol sa proposal ng drainage renovation sa bawat street.“Kapag hindi inayos ang kanal bago magtag-ulan, babalik na naman tayo sa baha,” sabi n