《Too Late For Sorry, Mr.Billionaire》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

HERA POV Alas-siyete pa lang ng umaga pero ramdam ko na ang init ng kape sa dulo ng dila ko habang naglalakad papasok sa Vanderberg Investments. Dito sa Singapore, parang lahat ng tao ay laging nagmamadali. Naka-short bob cut na ako, suot ang isang charcoal gray na blazer na binili ko sa Orchard Road noong isang araw. Simple lang, pero pakiramdam ko ay proteksyon ko ito laban sa mapanuring mata ng mga tao rito. "Good morning, Architect Valeriano," bati ng receptionist. "Good morning," sagot ko nang may tipid na ngiti. Medyo nakakapanibago pa ring marinig ang "Architect" bago ang pangalan ko. Sa Manila, madalas ay "Mrs. Valeriano" lang ang tawag sa akin, o kaya naman ay "Hera" lang ng mga staff ni Jaxen. Pag-akyat ko sa ikalabing-limang palapag, bumungad sa akin ang isang open-plan office na puno ng glass walls at modernong kasangkapan. Nakita ko agad si Liam sa dulo, nakatayo sa tabi ng isang malawak na drafting table habang kausap ang isang matangkad na lalaki. "Hera, you're ear

HERA POV Maingay ang loob ng briefing room ng Vanderberg Investments. Ngayon ang araw na ipapakita namin ang final 3D walkthrough para sa Marina Residential Wing sa board members at ilang potential foreign investors. Ramdam ko ang lamig ng aircon, pero mas matindi ang kaba sa dibdib ko habang inaayos ang pagkaka-salansan ng aking mga presentation board. “Hera, relax. You’ve practiced this a dozen times,” bulong ni Liam sa tabi ko habang nag-aayos siya ng kanyang cufflinks. “Kahit na, Liam. First time kong mag-present sa ganito karaming tao na hindi ko kakilala. At nakatingin silang lahat sa portfolio ko na parang naghahanap ng butas,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. “That’s because they’re impressed. Hindi sila sanay na ang lead designer ay ganito kabata at galing sa labas ng Singapore. Just do what you do best. Show them the flow, hindi lang ‘yung ganda ng walls.” Tumango ako at huminga nang malalim. Maya-maya, pumasok na ang mga board members. Naupo sila sa mahabang ma

HERA POV Maaliwalas ang sikat ng araw sa labas ng opisina, pero hindi na ito ‘yung klase ng init na nakakapaso. Isang buwan na ang nakalipas simula nang matanggap ko ang balitang pinal na ang annulment at umalis na si Jaxen patungong New York. Sa loob ng panahong iyon, unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa bawat kilos ko. Wala na ang kaba sa tuwing may kakatok sa pinto, at wala na ang bigat sa dibdib tuwing makakakita ako ng missed call. “Hera, nakuha mo na ba ‘yung final feedback mula sa zoning board?” tanong ni Sarah habang inilalapag ang isang folder sa desk ko. “Kaka-email lang nila kaninang umaga. Approved na tayo for the additional floor area sa Marina wing,” sagot ko habang inaayos ang mga blueprints sa screen ko. “But we need to adjust the fire safety layout sa Zone D. Medyo naging maselan sila sa distance ng exit doors.” “I’ll tell Marcus. Busy siya ngayon sa structural side, pero kaya niya ‘yang i-squeeze in,” sabi ni Sarah bago lumabas ng cubicle ko. Ipinilig

HERA POV Sabado ng umaga. Imbes na matulog nang mahaba, maaga akong nagising para ayusin ang mga gamit ko sa bagong apartment ko sa may Tiong Bahru. Medyo mas malaki ito kaysa sa unang unit na tinuluyan ko pagdating ko rito sa Singapore. Ngayon, may sarili na akong maliit na studio area kung saan nakalagay ang drafting table ko at ang mga koleksyon ko ng architectural books. Habang nagtitimpla ako ng kape, tumunog ang intercom. “Architect Valeriano, may delivery po rito sa baba. Malaking box po,” sabi ng security guard sa kabilang linya. “Sige po, Manong. Pababa na ako,” sagot ko. Pagbaba ko, nakita ko ang isang kahoy na crate. Galing ito sa Pilipinas. Binayaran ko ang kaukulang fees at tinulungan ako ng building staff na iakyat ito sa unit ko. Pagkasara ko ng pinto, kumuha ako ng hammer at pilit na binuksan ang crate. Sa loob, nakabalot sa bubble wrap ang isang vintage na drafting table—ang lamesang ginamit ko noong nagre-review pa lang ako para sa board exam sa Manila. May kas

HERA POV "Sigurado ka na ba rito?" tanong ni Liam habang bitbit ang dalawang boarding pass namin. Nakatayo kami sa gitna ng Changi Airport. Suot ko ang isang komportableng linen na terno at shades. Ito ang unang pagkakataon na babalik ako ng Pilipinas simula nang umalis ako halos isang taon na ang nakakalipas. Groundbreaking na ng Valeriano Children’s Clinic sa Cavite bukas, at kahit gaano ko gustong umiwas, alam kong hindi pwedeng wala ako roon. "Hindi naman pwedeng puro Zoom na lang, Liam. Project ko 'to. Gusto kong makita 'yung lupa na tinatrabaho na," sagot ko habang inaayos ang pagkakasabit ng bag ko. "I'm just making sure. We can still turn around and head to Bali instead," biro niya, pero kita sa mga mata niya na handa siyang gawin 'yun kung sasabihin ko. "Bali sounds tempting, pero tara na. Baka maiwan pa tayo ng flight." Mabilis lang ang byahe. Pagbaba namin sa NAIA, sinalubong kami ng pamilyar na amoy ng Maynila—ang halong amoy ng usok, ulan, at ang malagkit na hangin.