《Too Late For Sorry, Mr.Billionaire》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

HERA POV "Hera, stop looking at the door. I added two more guards sa labas ng floor mo," sabi ni Liam habang inilalapag ang isang baso ng mainit na gatas sa harap ko. Nasa loob kami ng apartment ko sa Singapore. Gabi na, pero pareho kaming hindi makatulog. Ang card mula kay Mark ay nakapatong pa rin sa coffee table, tila isang bombang naghihintay sumabog. "Hindi ko lang maintindihan kung paano nila nalaman ang address ko, Liam. Bago ang lahat ng records ko rito. Kahit ang security sa lobby, dumaan sa background check," sagot ko, pilit na pinapakalma ang panginginig ng boses ko. "Mark has connections, Hera. Huwag nating kalimutan na bago siya naging stepbrother mo, galing siya sa pamilyang sanay sa ganitong laro. And with Roberto as the new interim CEO of Sarmiento Group? They have the resources." Kinuha ko ang baso pero hindi ko ininuman. Tinitigan ko lang ang usok na lumalabas dito. "Jaxen called again. Sabi niya, may plano raw silang i-sabotage ang New City Project. Kaya ba sil

HERA POV "Isang gabi lang ako sa Manila, Liam. I’ll take the earliest flight back to Singapore the next day," sabi ko habang tinatapos ang pag-aayos ng gamit ko. Nakasandal si Liam sa pintuan ng kwarto ko rito sa apartment. "Are you sure you don't want me to go with you? Security is one thing, but emotional support is another. Baka bigla kang harangin ni Bianca o ng kahit sino doon." "Liam, I have the security detail you hired. At sa bank lang naman ang punta ko. Hindi ako dadaan sa ospital, at lalong hindi ako dadaan sa mansyon," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Isinara ko ang zipper ng maliit na maleta ko. "I just need to see what's in that box. Jaxen sounded... different on the phone. Like he was finally letting go of a secret." "Just be careful, Hera. Roberto and Mark might be out of the company, but people like them don't just disappear. They still have eyes everywhere." "Alam ko. I'll be in and out before they even realize I'm in the country." Pagbaba ng eroplano s

HERA POV Matingkad ang sikat ng araw na tumatama sa mga glass panels ng Changi Airport, pero hindi ito kasing tindi ng lamig ng aircon sa loob. Pagkababa ko ng eroplano, huminga ako nang malalim. Amoy bago ang lahat. Walang halong amoy ng ulan sa Makati o ng pamilyar na pabango ni Jaxen na dati ay kumakapit sa bawat sulok ng buhay ko. "Hera, over here!" kaway ni Liam. Nakasuot siya ng navy blue suit, mukhang galing sa isang mahalagang meeting bago ako sinundo. Kinuha niya ang isa sa mga maleta ko kahit tumanggi ako. "Kaya ko na 'to, Liam. Baka madumihan pa 'yang suit mo," sabi ko habang hinihila ang check-in bag ko. "Don't worry about the suit. It's just fabric. How was the flight? Nakatulog ka ba?" tanong niya habang naglalakad kami patungo sa parking area. "Sakto lang. Mahirap matulog kapag alam mong iiwan mo na ang lahat sa likod mo," sagot ko. Tumango si Liam, hindi na nagtanong pa nang malalim. "Good. Because tomorrow, we start. I hope you're ready, Hera. I don't give spec

HERA POV Maaga akong pumasok sa site para sa Marina extension project. Dito sa Singapore, kahit Sabado, ramdam mo ang bilis ng galaw ng lahat. Hawak ko ang aking tablet habang sinusuri ang mga glass panels na ikakabit sa main lobby. Gusto kong masiguro na tama ang reflection ng liwanag bago dumating ang lunch break. "Ms. Valeriano, may naghahanap po sa inyo sa main entrance. Hindi po naka-schedule, pero sabi niya, kakilala niyo raw po siya mula sa Pilipinas," tawag sa akin ni Marcus, ang isa sa mga junior architects sa team. Napatigil ako sa pag-swipe sa screen. "Sino raw? Wala akong inaasahang bisita." "Isang babae po. Mukhang... well, mukhang fashion model sa ayos niya," dagdag ni Marcus na medyo nag-aalangan. Alam ko na agad kung sino iyon. Walang ibang pupunta rito sa Singapore para lang guluhin ang araw ko kundi ang taong pilit kong kinalilimutan. Ibinaba ko ang safety vest ko at inayos ang buhok kong abot-balikat. "Sige, Marcus. Ako na ang bahala. Balikan mo na 'yung contr

HERA POV Maingay ang paligid ng Marina Bay Sands, pero sa loob ng isang maliit na function room na nirentahan ni Liam para sa aming huling briefing bago ang opisyal na pag-alis ko patungong Singapore, ang maririnig lang ay ang mahinang pag-ikot ng projector fan. Nakalatag sa mesa ang mga huling papeles para sa project sa Cavite. “Everything is signed, Hera. Ang local team na ang bahala sa groundbreaking. You’ve done your part here,” sabi ni Liam habang inaayos ang kanyang kurbata. “In exactly three hours, we’re heading to the airport. Ready ka na ba talaga?” Tumingin ako sa huling page ng kontrata. Ang pirma ko ay hindi na nanginginig. “Ready na, Liam. Mas gusto ko pang harapin ang Hell Training na sinasabi mo sa Singapore kaysa manatili rito at hintayin kung kailan uli sisipot si Jaxen.” “Good. Because I won’t go easy on you there. Nakita mo na ang team ko. They’re sharks, and you need to be the whale that leads them,” biro niya, pero alam kong seryoso siya. Lumabas muna ako sa