《Too Late For Sorry, Mr.Billionaire》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

HERA POV Alas-otso ng umaga. Ramdam ko ang init ng araw na tumatama sa batok ko habang suot ko ang aking puting hard hat. Maingay sa site—may tunog ng mga generator, usapan ng mga construction workers, at ang paminsan-pinsang pagbusina ng mga truck sa labas ng bakod. Pero sa gitna ng lahat ng ito, kalmado ako. Nakatayo ako sa tabi ng isang maliit na entablado na itinayo para sa groundbreaking ceremony. Sa harap ko, nakahilera ang mga gintong pala na gagamitin para sa simbolikong paghuhukay. "Hera, are you ready? Mag-i-start na in five minutes," bulong ni Liam habang inaayos ang kanyang collar. Bagay sa kanya ang barong na suot niya, kahit halatang medyo naiinitan siya sa panahon ng Pilipinas. "Ready na, Liam. Medyo nakakapanibago lang na ganito karami ang tao," sagot ko. Tumingin ako sa paligid. Nandoon ang mga kinatawan mula sa local government, ang mga head ng foundation, at ilang mga taga-media na inimbitahan ng PR team ni Liam. Pero ang mas nakakuha ng atensyon ko ay ang grup

HERA POV Malamig ang aircon sa loob ng Changi Airport pagkapasok namin. Iba talaga ang hatid na vibe ng Singapore—iyung pagbaba mo pa lang sa eroplano, ramdam mo agad na kailangan mo nang bumalik sa mabilis na takbo ng buhay. Pero imbes na ma-stress, nakaramdam ako ng excitement. Parang home court advantage. "Finally, no more humidity," biro ni Liam habang hinihintay namin ang aming mga maleta sa carousel. "Huwag ka ngang ganyan, na-enjoy mo naman 'yung kwek-kwek sa Manila," sagot ko habang inaayos ang buhok ko. Natawa siya nang mahina. "True. Pero mas gusto ko 'yung control dito. Anyway, I’ve booked a car for you. Dumeretso ka na sa apartment at magpahinga. I'll see you tomorrow sa office." "Sige. May aayusin lang din ako sa mga notes ko para sa Jurong project. Salamat, Liam. Safe trip pauwi," sabi ko nang makuha ko na ang maleta ko. Pagdating ko sa apartment ko sa Tiong Bahru, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng peppermint diffuser ko. Ibinaba ko ang bag ko sa sofa at huming

HERA POV Alas-siyete na ng gabi, pero maliwanag pa rin ang paligid ng office dahil sa mga floor-to-ceiling windows na nakaharap sa skyline ng Singapore. Halos lahat ng team ko ay nakauwi na, maliban kay Marcus na seryosong nag-aayos ng mga huling detalye para sa Jurong project presentation bukas. "Hera, look at this joint detail. Sa tingin mo, sapat na 'tong clearance for thermal expansion?" tanong ni Marcus habang itinuturo ang monitor niya. Lumapit ako at sumilip sa drawing. "Adjust it by 5mm more, Marcus. Mainit din ang Singapore, and with the glass facade, we need that extra room. Ayaw nating magkaroon ng stress fractures after a year." "Copy that, boss. Adjusting it now," sagot niya habang mabilis na nag-ta-type. "By the way, hindi ka pa ba uuwi? Liam is still in his office, and he looks like he's waiting for something... or someone." "May kailangan lang kaming pag-usapan," simple kong sagot bago bumalik sa desk ko para iligpit ang mga gamit ko. Nang matapos si Marcus at ma

HERA POV "Hera, wake up. Malapit na tayo," narinig kong bulong ni Liam. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Ang puting liwanag sa loob ng eroplano ay medyo masakit sa mata, pero nang tumingin ako sa bintana, nakita ko na ang pamilyar na coastline ng Pilipinas sa ilalim ng makapal na ulap. Narito na kami. "Ilang oras ba akong nakatulog?" tanong ko habang inaayos ang upuan ko. "Halos buong flight. Mukhang napagod ka talaga sa huling linggo mo sa Singapore," sagot ni Liam habang isinasara ang kanyang laptop. "But we're here. Manila air, ready or not." Nang lumapag ang eroplano at bumukas ang pinto, sinalubong agad kami ng pamilyar na halumigmig. Iba talaga ang init sa Maynila—parang yumayakap sa balat mo. Naglakad kami patungo sa immigration, at kahit mahaba ang pila, hindi na ako naiirita gaya ng dati. May kakaibang pakiramdam ng pag-uwi na ngayon ko lang uli naramdaman. "Hera! Liam!" Sa labas ng arrival area, nakita namin si Chloe na nauna pang lumipad sa amin ng dalawang

HERA POV Alas-nuwebe ng umaga. Nakatayo ako sa gitna ng opisina na unti-unti nang nabubuo. Wala na ang mga sako ng semento; napalitan na ito ng makinis na light wood flooring. Ang mga glass partitions para sa conference room ay nakakabit na rin, at kahit wala pang mga lamesa, ramdam mo na ang structure ng isang tunay na workspace. "Architect, 'yung table niyo po darating daw by 11:00 AM. Saan po natin ipapatong?" tanong ni Mang Nardo habang nagliligpit ng mga gamit sa gilid. "Doon sa dulo, Mang Nardo. Malapit sa bintana para tanaw ang kalsada," turo ko. Maya-maya, pumasok si Chloe na may bitbit na folder at dalawang kape. "Morning, Hera! Ready na ang conference room? I mean, 'yung table at silya lang naman ang nandoon, pero feeling ko sapat na 'yun para sa interviews natin today." "Ready na. Isang table at tatlong silya lang naman ang kailangan natin," sagot ko habang tinatanggap ang kape. "Nasaan si Liam?" "Nasa hardware lang, may chineck na light fixtures. Susunod na raw siya