All Chapters of Dangerously Yours: Chapter 1 - Chapter 10

Hindi ko alam kung anong eksaktong nagtulak sa’kin na pumasok sa lugar na ‘yon.Kung tatanungin ako kinabukasan, malamang sasabihin ko—pagod lang ako. Na gusto ko lang magpahinga, lumayo sandali sa paulit-ulit na routine ng buhay ko. Na wala namang masama sa isang gabing gusto ko lang maramdaman na… buhay ako.Pero kung magiging totoo ako sa sarili ko. Alam kong hindi lang ‘yon.May parte sa’kin na curious.May parte sa’kin na gustong sumubok.At may parte sa’kin na pagod na maging “maingat.”Kaya kahit alam kong hindi ako bagay sa lugar na ‘to… pumasok pa rin ako.Pagbukas pa lang ng pinto, sinalubong agad ako ng malamig na hangin at mas malamig na pakiramdam. Hindi ito ‘yung tipikal na bar na maingay at puno ng tawanan. Hindi rin ito ‘yung cozy na café na may soft music at warm lights.Iba ‘to.Masyadong tahimik.Masyadong kontrolado.Ang ilaw ay dim—hindi romantic, kundi parang may tinat

Nagising ako na hindi ko alam kung nasaan ako.Ilang segundo akong nakatulala sa kisame—puti, malinis, at sobrang… tahimik.Hindi ito yung kwarto ko.Hindi ito yung buhay ko.At unti-unting bumalik ang lahat.Yung bar.Yung lalaki.Yung sasakyan.Yung… bahay na hindi bahay.Napaupo ako agad, napahawak sa ulo ko habang sinusubukang ayusin ang paghinga ko. Hindi ito panaginip. Kahit gustuhin ko, hindi.Tumingin ako sa paligid.Malaki ang kwarto. Minimalist—halos walang gamit, pero lahat ng nandito ay mukhang mahal. Malinis. Organized. Parang walang puwang para sa kalat… o emosyon.“Great,” bulong ko sa sarili ko. “Kidnapped na nga ako, naka-interior design pa.”Bumaba ako ng kama, marahan ang galaw, parang baka may marinig na hindi ko gusto. Pagbukas ko ng pintoTahimik.Masyadong tahimik.Lumabas ako sa hallway, dahan-dahang naglalakad. Malawak ang bah

BANG!Parang tumigil ang mundo ko sa tunog na ‘yon.Hindi ko alam kung saan nanggaling—kung sa labas ba o sa loob—pero sapat na iyon para manlamig ang buong katawan ko.“Stay behind me.”Hindi na ako nakapagsalita.Mabilis akong hinila ni Solid papalapit sa kanya, halos itago sa likod niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit nanginginig na ako sa takot.May sumunod pang putok.Mas malapit.Mas malinaw.“Solid…” mahina kong tawag.“Shh.”Isang kamay niya ang bahagyang humawak sa likod ko—hindi mahigpit, pero sapat para iparamdam na nandiyan siya.At hindi niya ako iiwan.May mga yabag sa labas. Mabilis. Magulo. May sumisigaw, may nag-uutos.At sa unang pagkakataon.Nakita ko kung gaano kalalim ang mundong ginagalawan niya.Hindi ito basta-basta.Hindi ito laro.At hindi ako handa.“Dito ka lang,” bulong niya malapit sa

Hindi ako agad nakagalaw.Nakatingin lang ako sa babaeng nasa harap namin—elegant, composed, at halatang sanay makuha ang gusto niya.At ang mas nakakainis?Parang wala siyang pakialam sa presensya ko.“Interesting,” ulit niya, habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.Hindi ako umiwas.Hindi rin ako ngumiti.Kung may laro siyang gustong simulan—hindi ako aatras.“At sino siya?” tanong niya ulit.Tahimik ako.Pero si Solid—hindi.“Sa’kin siya.”Diretso.Walang pag-aalinlangan.At doon na naman ako napahinto.Napansin ko kung paano bahagyang nagbago ang ekspresyon ng babae.Hindi galit.Hindi rin nasaktan.Kundi… curious.“Sa’yo?” ulit niya, parang tinutukso siya.Lumapit siya ng kaunti.“Since when?”“Hindi mo kailangan malaman.”Malamig ang boses ni Solid.Final.Tahimik.Pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan nila.“At ikaw,” sabi ng babae, ngayon ay diretsong nakatingin sa’kin. “Alam mo ba kung sino siya?”Napataas ang kilay ko.“Alam ko kung sino ang kaharap ko.”Bahagya siya

Solid Devereaux POVAmoy dugo.Tahimik ang paligid, pero alam kong hindi pa tapos.Nakatayo ako sa gitna ng warehouse, baril pa rin sa kamay ko. Isa-isa nang bumabagsak ang mga tauhan ni Valeria, pero wala akong pakialam sa kanila.Isa lang ang mahalaga.Siya.Si Marie.Late ako.At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.Hinayaan kong may makalapit sa kanya. Hinayaan kong may makakuha sa kanya.At ngayon—may dugo siya sa kamay niya.Dahil sa’kin.“Sir—”“Get her to the car.”Hindi ako lumingon.Hindi ko kayang tingnan siya ngayon.Dahil kung makita ko ulit ang dugo sa kanya—mas lalala lang ‘to.Tahimik.Pero naramdaman ko pa rin ang presensya niya.Hindi siya umalis agad.Hindi siya bumitaw.“Solid…”Mahina.Pero sapat para tumigil ako.Napapikit ako sandali.Huminga nang malalim.At pilit kinontrol ang sarili ko.Pero hindi ko kaya.Hindi ngayon.“Go.”Mababa ang boses ko.Mas delikado kaysa dati.“Please…”At doon—napapikit ulit ako.Dahil sa isang salita lang—halos bumigay ako