CHAPTER 4 — Pangalan Ko, Proteksyon Mo

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging normal ang presensya niya.

Siguro nung tumigil na akong magulat sa tuwing bigla siyang lilitaw.

O nung nasanay na ako na bawat galaw ko… may nakamasid.

Pero isang bagay ang sigurado—

Hindi na siya kasing lamig ng dati.

At iyon ang problema.

“Hindi ka pa tapos mag-isip?”

Napalingon ako sa boses niya.

Nakatayo si Solid sa may pintuan ng balcony, nakasandal, tahimik lang akong pinagmamasdan. Parang kanina pa siya nandiyan.

“Ang hilig mo talagang manahimik tapos biglang magsasalita,” sagot ko.

“Ang hilig mo rin kasing mag-isip ng malalim.”

Napairap ako. “May problema ba?”

“Meron,” sagot niya agad.

Napakunot ang noo ko. “Ano?”

Lumapit siya.

Dahan-dahan.

Sigurado.

“At ikaw ‘yon.”

Napailing ako, pero hindi ko napigilan ang maliit na ngiti sa labi ko. “Grabe ka talaga.”

“Hindi ako nagbibiro."

Tumigil siya sa harap ko—mas malapit kaysa sa dati.

Hindi ko alam kung bakit… pero hindi ako umatras.

Dati, lalayo ako agad.

Pero ngayon

Nakatayo lang ako.

“Tapos?” tanong ko, pilit kalmado.

“May gumagalaw na naman sa labas,” sabi niya.

Nawala ang ngiti ko.

“Ano ibig mong sabihin?”

“Yung mga taong ayaw na buhay ka pa.”

Napatigil ako.

At kahit ilang beses na niyang sinabi ‘yon—

Hindi pa rin ako nasasanay.

“Akala ko safe ako dito,” mahina kong sabi.

“Safe ka,” sagot niya agad.

“Basta nandito ka.”

Tahimik.

Mabigat.

At sa paraan ng pagkakasabi niya.

Hindi iyon reassurance.

Pangako iyon.

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nakatayo doon.

Pero naputol ang katahimikan nang may biglang kumatok.

Tatlong beses.

Mabilis.

Mabigat.

Agad nagbago ang aura ni Solid.

Parang may switch ulit na pinindot.

Mula sa kalmadong presensya—

Naging mapanganib.

“Stay here,” malamig niyang sabi.

“Ano—”

“Marie.”

Unang beses niyang sinabi ang pangalan ko.

At hindi ko alam kung bakit—

Pero parang may kuryente na dumaan sa katawan ko.

“Don’t move.”

Tumango ako.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil… naniwala ako.

Paglabas niya, hindi ko napigilan ang sarili ko.

Lumapit ako sa pinto.

Hindi ko binuksan.

Pero sapat para marinig ko.

“Sir, may nakita kaming galaw sa perimeter.”

“Gaano kalapit?”

“Mas malapit kaysa kagabi.”

Tahimik.

Mabigat.

“Hanapin niyo.”

“Yes, sir.”

Mabilis na yabag.

Tahimik ulit.

At doon ako kinabahan.

Hindi na ito basta-basta.

Totoo na.

May taong naghahanap sa’kin.

At hindi ko alam kung anong gagawin ko kung—

kung hindi niya ako ma-protektahan.

“Sinabi ko sa’yo wag kang gagalaw.”

Napasinghap ako, napalingon kay Solid na nakatayo na pala sa likod ko.

“Hindi ako gumalaw—”

“Lumapit ka.”

Tahimik ang boses niya.

Pero may halong inis.

At… kaba?

Hindi ko alam.

“Gusto ko lang malaman kung anong nangyayari,” sagot ko.

Lumapit siya.

Mas mabilis kaysa kanina.

At bago ko pa maintindihan.

Hinawakan niya ang braso ko.

Hindi masakit.

Pero mahigpit.

Kontrolado.

“Delikado ‘to, Marie.”

Hindi niya ako tinitigan nang gano’n dati.

Mas intense.

Mas totoo.

“Alam ko,” mahina kong sagot.

“Hindi, hindi mo alam,” putol niya. “Kung alam mo lang—”

Napahinto siya.

Parang may pinipigilan.

“Kung ano?” tanong ko.

Tahimik.

Tumingin siya sa akin.

At sa pagkakataong iyon, wala na yung lamig.

May iba na.

Mas mabigat.

Mas personal.

“Kung gaano ka kadaling mawala.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Hindi ako ganon kahina,” sagot ko, pilit matapang.

“Hindi ito tungkol sa lakas mo,” sabi niya.

“Then ano?”

Lumapit pa siya.

Mas malapit.

Sobrang lapit na halos marinig ko na ang paghinga niya.

“At kung gaano kita kayang mawala.”

Napatigil ako.

Tuluyan.

Hindi ako nakapagsalita.

Hindi ako makagalaw.

“Solid…” mahina kong sabi.

At sa unang pagkakataon.

Hindi ko na siya tinawag na “ikaw.”

Pangalan niya na.

Totoo na.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko.

Pero hindi ako umatras.

Sa halip…

Mas lalo akong nanatili.

Mas lalo akong nahila.

“Bakit…?” tanong ko.

“Bakit parang—”

“May pakialam ako?”

Tinapos niya ang tanong ko.

Tumango ako.

Tahimik.

Umaasa.

At natatakot sa sagot.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Pero hindi siya umiwas.

Hindi rin siya lumayo.

“At first,” mahina niyang sabi.

“responsibilidad ka lang.”

Parang may maliit na sakit.

Pero hindi ako umimik.

“Pero habang tumatagal…”

Huminga siya nang malalim.

At doon ko naramdaman.

May magbabago.

“At habang mas nakikilala kita—”

Mas lalo siyang lumapit.

“Hindi na lang ‘yon.”

“Then ano na?” halos pabulong kong tanong.

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

“At hindi ko na kayang mawala ka.”

Tumigil ang mundo ko.

Literal.

Parang walang hangin.

Walang tunog.

Kundi siya lang.

“At ayoko na,” dagdag niya, mas mahina.

“na may ibang hahawak sa’yo ng ganito.”

Napatingin ako sa kamay niyang hawak pa rin ang braso ko.

Mahigpit.

Pero hindi masakit.

Parang… ayaw niya akong bitawan.

“Solid…”

“Hindi ko plano ‘to,” putol niya. “Hindi ko pinili.”

“Pero nangyari.”

Tahimik ulit.

Pero ngayon.

Hindi na mabigat.

Kundi… puno.

At sa kabila ng lahat.

Hindi ako natakot.

Hindi ako umatras.

“Hindi mo kailangang sabihin ‘yan kung—”

“Kailangan.”

Diretso.

Sigurado.

“At kailangan mong malaman.”

Napatitig ako sa kanya.

“At ano ang kailangan kong malaman?” tanong ko.

Mas lalo siyang lumapit.

Hanggang sa halos wala nang distansya sa pagitan namin.

“Na hindi ka na lang basta problema.”

Napalunok ako.

“At hindi ka na lang basta responsibilidad.”

Mas lalo akong nahirapan huminga.

“At ano na ako…?” mahina kong tanong.

At doon.

Sa unang pagkakataon.

Ngumiti siya.

Hindi malamig.

Hindi pilit.

Kundi… totoo.

“Mahina akong desisyon.”

Napatawa ako ng mahina.

“Ang gulo mo.”

“At ikaw ang dahilan.”

BANG!

Napasinghap ako.

Isang malakas na tunog mula sa labas.

Parang may bumagsak.

O may sumabog.

At agad...

Nagbago ulit ang lahat.

“Stay behind me.”

Mabilis akong hinila ni Solid papalapit sa kanya, halos itago sa likod niya.

“Solid—”

“Don’t move.”

Mas matigas ang boses niya ngayon.

Mas delikado.

May mga yabag sa labas.

Sigawan.

At may pumutok.

Baril.

Napatakip ako ng bibig ko.

“Stay with me,” bulong niya, kahit magulo na ang paligid.

“Hindi kita iiwan.”

At kahit may gulo sa labas.

Sa paraan ng pagkakasabi niya.

Parang iyon lang ang mahalaga.

Hinawakan ko ang likod ng damit niya.

Mahigpit.

Hindi dahil sa takot lang.

Kundi dahil…

Ayoko rin siyang mawala.

At doon ko na-realize.

Sa gitna ng gulo, ng panganib, ng lahat.

Hindi na lang siya basta lalaki na dumukot sa’kin.

Siya na yung taong.

Pinipili kong pagkatiwalaan.

At iyon ang pinaka-delikado sa lahat.