CHAPTER 1 — Ang Gabing Hindi Ko Dapat Pinuntahan

Hindi ko alam kung anong eksaktong nagtulak sa’kin na pumasok sa lugar na ‘yon.

Kung tatanungin ako kinabukasan, malamang sasabihin ko—pagod lang ako. Na gusto ko lang magpahinga, lumayo sandali sa paulit-ulit na routine ng buhay ko. Na wala namang masama sa isang gabing gusto ko lang maramdaman na… buhay ako.

Pero kung magiging totoo ako sa sarili ko. Alam kong hindi lang ‘yon.

May parte sa’kin na curious.

May parte sa’kin na gustong sumubok.

At may parte sa’kin na pagod na maging “maingat.”

Kaya kahit alam kong hindi ako bagay sa lugar na ‘to… pumasok pa rin ako.

Pagbukas pa lang ng pinto, sinalubong agad ako ng malamig na hangin at mas malamig na pakiramdam. Hindi ito ‘yung tipikal na bar na maingay at puno ng tawanan. Hindi rin ito ‘yung cozy na café na may soft music at warm lights.

Iba ‘to.

Masyadong tahimik.

Masyadong kontrolado.

Ang ilaw ay dim—hindi romantic, kundi parang may tinatago. Ang bawat sulok ay may anino na parang may sariling buhay. Ang mga tao ay bihis ng maayos, elegante, pero walang gaanong emosyon sa mukha.

Parang lahat sila… may alam na hindi ko alam.

At sa sandaling iyon, dapat na akong umatras.

Dapat lumabas na ako.

Pero hindi ko ginawa.

Huminga ako nang malalim, saka tuluyang pumasok.

Isang maling hakbang.

Isang desisyong hindi ko na mababawi.

“Miss?”

Napatingin ako sa bartender nang marinig ko ang tawag niya. Hindi ko namalayan na kanina pa pala ako nakatayo sa gilid, parang nawawala.

“Ah—sorry,” mahina kong sagot, pilit ngumiti. “Pwede bang… kahit anong light lang?”

Tumango siya, pero may kakaiba sa paraan ng pagtitig niya sa’kin parang sinusukat niya ako. Parang iniisip niya kung dapat ba akong pagsilbihan… o paalisin.

Hindi ko pinansin.

Ayokong mag-overthink.

Umupo ako sa isang stool sa bar, pilit inaayos ang sarili ko. Inilapag ko ang bag ko sa tabi, saka pinagmasdan ang paligid. May mga taong nag-uusap sa maliliit na grupo, may ilan na tahimik lang, at may iba na parang may hinihintay.

Walang masyadong tumatawa.

Walang masyadong masaya.

At habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman na hindi ako kabilang dito.

“Relax,” bulong ko sa sarili ko.

Isang gabi lang ‘to.

Walang mangyayari.

Pero hindi pa ako nakakalahati sa iniisip ko nang may biglang naupo sa tabi ko.

Hindi siya gumawa ng ingay.

Walang paalam. Walang kahit anong senyales.

Pero naramdaman ko agad.

Parang may biglang bumigat sa hangin. Parang may presensya na hindi mo kayang balewalain kahit gustuhin mo.

At doon nagsimula ang lahat.

“Hindi ka bagay dito.”

Mababa ang boses niya. Hindi malakas, pero sapat para marinig ko nang malinaw.

Napapikit ako sandali bago ako dahan-dahang lumingon.

At sa unang tingin pa lang…

Alam kong delikado siya.

Hindi dahil sa itsura niya—bagama’t hindi maikakaila na gwapo siya sa paraang hindi pilit. Malinis ang bihis niya, maayos ang galaw, at may natural na confidence na hindi kailangang ipakita.

Pero hindi ‘yon ang nakapagpigil ng hininga ko.

Kundi ang mga mata niya.

Diretso. Tahimik. At parang may tinatagong bagyo.

“Excuse me?” sagot ko, pilit pinapatatag ang boses ko.

Hindi siya agad nagsalita.

Sa halip, tinitigan lang niya ako—parang binabasa. Parang sinusuri kung sino ako, kung bakit ako narito, at kung ano ang dapat niyang gawin sa’kin.

At hindi ko nagustuhan ‘yon.

“First time mo dito,” sabi niya sa wakas.

Hindi iyon tanong.

Alam na niya.

Hindi ko alam kung magsisinungaling ba ako o hindi. Pero sa paraan ng pagtitig niya, parang walang saysay ang pagsisinungaling.

Kaya nanahimik na lang ako.

Ngumiti siya—pero hindi iyon nakaka-comfort.

Mas lalo lang akong kinabahan.

“Hindi ka dapat nakikita dito,” dagdag niya, bahagyang yumuko palapit sa’kin.

Napakunot ang noo ko. “Bakit? May dress code ba na hindi ko alam?”

Mahina siyang natawa—isang tunog na walang saya.

“At ikaw,” bulong niya,

“…hindi ka mukhang sanay sa mga taong hindi marunong magpatawad.”

Napalunok ako.

Hindi ko maintindihan kung bakit… pero parang may mali sa sinabi niya.

Hindi ito casual conversation.

Parang may hidden meaning.

Parang may babala.

Bago pa ako makasagot, may lalaking lumapit sa kanya. Nakasuot ng itim, seryoso ang mukha, at hindi man lang ako tinignan.

May ibinulong ito sa kanya.

At doon ko nakita ang pagbabago.

Mabilis lang. Halos hindi mapapansin ng iba.

Pero nakita ko.

Tumigas ang panga niya. Naging mas malamig ang titig niya. Parang may naalala siyang hindi maganda—o may desisyong kailangan niyang gawin.

Tumango siya sa lalaki, saka tumayo.

Akala ko aalis na siya nang hindi na ako papansinin.

Pero bago siya tuluyang umalis—

Tumingin siya sa’kin ulit.

Mas matagal.

Mas mabigat.

“At dahil nakita kita,” sabi niya, malamig at sigurado,

“…hindi na kita pwedeng i-ignore.”

Napatayo ako. “Wait—ano ba—”

“Umalis ka na.”

Napatigil ako.

Hindi iyon suggestion.

Utos iyon.

“At huwag ka nang babalik dito,” dagdag niya, saka tumalikod.

At gano’n lang—

Iniwan niya ako.

Walang paliwanag. Walang dahilan. Walang kahit anong linaw.

Napabuntong-hininga ako, pilit pinapakalma ang sarili ko. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot.

“Ang yabang naman nun,” bulong ko sa sarili ko.

Pero kahit anong pilit kong i-dismiss ang nangyari… hindi mawala sa isip ko ang paraan ng pagtitig niya.

Parang may nakita siya sa’kin na hindi ko alam.

Parang may dahilan kung bakit gusto niya akong paalisin.

At higit sa lahat—

Parang hindi pa doon matatapos ang lahat.

Hindi na ako nagtagal.

Kinuha ko ang bag ko at agad na lumabas ng bar, hindi na tinapos ang inumin ko. Paglabas ko, sinalubong ako ng mas malamig na hangin ng gabi.

Huminga ako nang malalim.

“Ang weird,” bulong ko.

Tahimik ang kalye. Kaunti lang ang ilaw. At kahit hindi ko maipaliwanag—

Parang may mali.

Nagsimula akong maglakad, pilit binabalewala ang kaba na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Ilang hakbang pa lang ang nagagawa ko nang maramdaman ko iyon.

May sumusunod.

Hindi ko alam kung sigurado ako.

Pero may nararamdaman ako.

Isang presensya.

Mabigat.

Tahimik.

At papalapit.

Huminto ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

Walang tao.

Walang kahit ano.

Napailing ako. “Paranoid ka lang,” sabi ko sa sarili ko.

Naglakad ulit ako mas mabilis na ngayon.

Pero sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman na hindi ako nag-iisa.

Hanggang sa—

May kamay na humawak sa pulso ko.

Napasinghap ako, agad na lumingon

At tumigil ang mundo ko.

Siya.

Nakatayo sa harap ko, mas malapit kaysa sa inaasahan ko.

At mas mapanganib.

“Sinabi ko sa’yo na umalis ka,” malamig niyang sabi.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makapagsalita.

Tanging tibok lang ng puso ko ang naririnig ko mabilis, malakas, at puno ng takot.

“Ano bang—” pilit kong sabi, pero naputol ako nang higpitan niya ang hawak sa pulso ko.

“May nakakita sa’yo,” dagdag niya.

“Anong ibig mong sabihin—”

“Hindi mo dapat narinig ang usapan kanina.”

Napakunot ang noo ko. “Wala akong narinig—”

“Hindi mahalaga.”

Mas lalo siyang lumapit.

At sa unang pagkakataon…

Natakot talaga ako.

“Simula ngayong gabi,” bulong niya,

“…hindi ka na safe mag-isa.”

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala.

“Ano…?”

“At dahil kasalanan ko ‘to,” dagdag niya,

“…ako ang aayos.”

“Hindi ko kailangan ng—”

“Kailangan mo.”

Putol. Sigurado. Walang pagtutol.

At sa paraan ng pagkakasabi niya—

Alam kong wala akong choice.

Hinila niya ako papunta sa isang itim na sasakyan na hindi ko napansin kanina.

“Wait—hindi ako sasama—”

“Too late.”

Binuksan niya ang pinto, saka ako tinulak papasok.

“Anong ginagawa mo?!” sigaw ko, pero bago pa ako makalabas

Sumara ang pinto.

At siya ang sumunod.

Tahimik ang loob ng sasakyan.

Mabigat ang hangin.

At habang unti-unting umaandar ang sasakyan

Napagtanto ko ang isang bagay.

Hindi ko siya kilala.

Hindi ko alam kung sino siya.

Pero sa gabing ‘to

Naging parte na ako ng mundo niya.

At pakiramdam ko…

Wala na akong paraan para makalabas.