CHAPTER 2 — Hindi Ito Pagpipilian

Hindi ako agad nakapagsalita.

Hindi dahil wala akong gustong sabihin kundi dahil hindi ko alam kung saan magsisimula.

Tahimik ang loob ng sasakyan. Hindi ‘yung normal na tahimik na nakakarelax… kundi ‘yung tahimik na parang may mali. Parang bawat segundo, may hinihintay na sumabog.

Hindi ko siya tinitingnan.

Pero ramdam ko siya.

Katabi ko lang.

Masyadong malapit.

Masyadong… kontrolado.

Humigpit ang hawak ko sa bag ko habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Okay. Think. Think. Hindi ito normal. Hindi ito basta-basta sitwasyon na pwede mong tawanan o i-ignore.

Dinukot ako.

Hindi—kinuha.

At mas nakakatakot doon… parang normal lang sa kanya.

“Ano bang gusto mo?” sa wakas nasabi ko, kahit bahagyang nanginginig ang boses ko.

Hindi siya agad sumagot.

Narinig ko lang ang mahinang tunog ng paghinga niya, steady, walang kaba. Parang hindi siya nasa parehong sitwasyon ko.

Parang wala lang sa kanya.

“Protection,” sagot niya sa wakas.

Napalingon ako sa kanya. “Protection? Kanino?”

Doon lang siya bahagyang gumalaw, ibinaling ang tingin sa’kin. At kahit madilim ang loob ng sasakyan, malinaw kong nakita ang mata niya.

Gano’n pa rin.

Malamig.

Sigurado.

“At this point,” mahina niyang sabi,

“lahat.”

Napatawa ako—isang mahinang tawa na halatang pilit.

“Ang dramatic mo naman. Hindi naman ako ganon ka-importante para sundan o—”

“Hindi ka importante.”

Putol niya.

Tahimik.

Diretso.

At mas masakit kaysa sa inaasahan ko.

Napahinto ako.

Hindi ko alam kung maiinis ba ako o masasaktan.

“Then bakit ako nandito?” matalim kong tanong.

Saglit siyang tumahimik.

“At dahil hindi ka importante,” dagdag niya, mas mahina na ngayon,

“…ikaw ang pinakamadaling target.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa’kin.

Nawala ang lahat ng sarcasm ko.

“Anong ibig mong sabihin…?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tumingin siya sa harap, sa madilim na daan na tinatahak namin.

“May mga taong hindi natutuwa na may nakakita sa’yo kanina.”

“Wala akong nakita,” mabilis kong sagot.

“Hindi mahalaga kung ano ang nakita mo,” sabi niya. “Ang mahalaga… nakita ka nila.”

Napatahimik ako.

At sa unang pagkakataon—

Naniwala ako sa kanya.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil sa paraan ng pagsasalita niya.

Hindi siya nananakot.

Nagsasabi lang siya ng totoo.

“Ano ka ba talaga?” tanong ko, halos pabulong.

Hindi siya agad sumagot.

At sa katahimikan na iyon… mas lalo kong naramdaman ang pagitan namin.

Hindi lang physical.

Parang may linya na hindi ko pwedeng tawirin.

“Hindi ka dapat nagtatanong ng ganyan,” sagot niya sa wakas.

Napairap ako. “Hindi ka rin dapat nangunguha ng tao kung ayaw mong tanungin.”

Saglit siyang natahimik.

Tapos

Mahina siyang natawa.

Hindi malakas.

Pero totoo.

At hindi ko alam kung bakit… pero iyon ang pinaka-nakakatakot sa lahat.

“Matapang ka,” sabi niya.

“Hindi,” sagot ko agad. “Naiinis lang ako.”

“Pareho lang ‘yon sa sitwasyon mo ngayon.”

Napalingon ako sa bintana, pilit pinipigilan ang sarili ko na huwag magpakita ng kahit anong emosyon.

Hindi ko siya bibigyan ng satisfaction.

Hindi ako magiging mahina sa harap niya.

Hindi pwede.

“Hindi ko kailangan ng protection mo,” malamig kong sabi.

“Tama ka.”

Napalingon ako ulit.

“At hindi rin kita tinatanong kung gusto mo,” dagdag niya.

Tumigil ang sasakyan.

Napatingin ako sa labas.

Isang malaking gate.

Matangkad. Mabigat. At parang hindi madaling pasukin.

Dahan-dahang bumukas iyon, parang inaasahan na ang pagdating namin.

Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.

“Nasaan tayo…?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, bumaba siya ng sasakyan, saka binuksan ang pinto ko.

“Baba.”

Hindi ako gumalaw.

“Tumatakas ka ba sa tanong ko?” sabi ko, pilit matapang.

Tinitigan niya ako.

“At tumatanggi ka ba sa sitwasyon mo?”

Tahimik.

Mabigat.

Walang panalo.

Huminga ako nang malalim, saka dahan-dahang bumaba ng sasakyan.

Paglapag pa lang ng paa ko—

Ramdam ko agad.

Ibang mundo.

Malawak ang lugar. Tahimik. Pero hindi ‘yung peaceful—kundi ‘yung controlled. May mga ilaw sa paligid, pero sapat lang para makita ang daan.

Hindi para magbigay ng comfort.

May mga taong nakatayo sa malayo.

Hindi gumagalaw.

Hindi nagsasalita.

Pero nakatingin.

Sa kanya.

Hindi sa’kin.

Sa kanya.

At doon ko na-realize

Hindi lang siya basta lalaki.

May kapangyarihan siya dito.

At lahat… sumusunod.

“Halika,” sabi niya, saka naglakad papasok.

Wala akong choice kundi sumunod.

Sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman na lumalayo ako sa dati kong buhay.

At hindi ko alam kung makakabalik pa ako.

Pagpasok namin sa loob, mas lalo akong natigilan.

Malaki ang lugar. Malinis. Minimalist.

Pero hindi cozy.

Walang warmth.

Parang bahay na hindi talaga bahay.

“Stay here.”

Napatingin ako sa kanya. “Excuse me?”

“Dito ka muna.”

“Hindi ako pwedeng ‘dito muna’ lang,” sagot ko. “May buhay ako—”

“Wala ka na sa labas.”

Putol niya.

Diretso.

At para bang… final.

Parang may bumagsak sa dibdib ko.

“Ano ibig mong sabihin—”

“Kahit umalis ka ngayon,” dagdag niya,

“hahanapin ka nila.”

“Tapos?”

“Tapos,” saglit siyang tumigil,

“hindi ka na makakabalik.”

Tahimik ulit.

At sa pagkakataong ito…

Wala na akong maisagot.

Hindi dahil wala akong gustong sabihin—

Kundi dahil natatakot ako na baka tama siya.

“Gaano katagal?” mahina kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

At doon ko naramdaman ang pinaka-ayaw kong sagot.

Hindi niya alam.

“O hanggang kailan?” dagdag ko.

“Hanggang maging ligtas ka.”

Napatawa ako—pero walang saya.

“At sino ang magsasabi kung safe na ako?”

Tinitigan niya ako.

“At ako.”

Napatigil ako.

At sa sandaling iyon—

May kakaibang pakiramdam na kumapit sa’kin.

Hindi ko alam kung takot ba ‘yon… o kung ano.

Pero isang bagay ang sigurado—

Hindi ko siya kayang kalabanin.

Hindi ngayon.

“Fine,” sabi ko, pilit kalmado. “Pero may kondisyon ako.”

Tumaas ang kilay niya.

“Hindi ako preso dito.”

Hindi siya agad sumagot.

“At hindi mo ako gagalawin,” dagdag ko, diretso.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Tapos tumango siya.

“Hindi kita gagalawin.”

Napatitig ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit… pero pinaniwalaan ko siya.

“Pero,” dagdag niya,

“hindi ka rin lalabas.”

“Temporary,” sagot ko agad.

“Tingnan natin.”

Napairap ako, pero hindi na ako sumagot.

Pagod na ako.

Hindi lang physically.

Kundi mentally.

Emotionally.

Sa isang gabi lang… parang nagbago ang lahat.

“May kwarto ka sa taas,” sabi niya.

“Magpahinga ka.”

“At ikaw?” tanong ko bago ko mapigilan ang sarili ko.

Saglit siyang tumigil.

Tumingin sa’kin.

“At ako,” sagot niya,

“aayusin ko ang problema mo.”

Hindi ko alam kung bakit…

Pero sa paraan ng pagkakasabi niya—

Parang hindi iyon option.

Kundi pangako.

At sa kabila ng takot ko

May maliit na parte sa’kin na… naniwala.