All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 421 - Chapter 430

กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังที่หุบเขาผีเสื้อดับในยามนี้ รุนแรงเสียจนอากาศรอบกายดูหนาหนักและเหม็นอับประดุจถุงเท้าทหารที่ไม่ได้ซักมาแรมปี ท่ามกลางซากหินมหึมาที่ถล่มลงมาปิดกั้นทางเข้าออกจนดูเหมือนกำแพงนรก ค่ายหลวงของแคว้นต้าจงที่ครั้งหนึ่งเคยโอ่อ่าสง่างาม บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากแคมป์คนงานก่อสร้างที่ถูกบริษัทเบี้ยวค่าแรงมานานกว่าสามเดือน ทหารหาญที่เคยเดินยืดอกอวดกล้ามเนื้อ บัดนี้กลับนั่งพิงโล่ที่บุบเบี้ยว ใบหน้าซูบตอบขอบตาดำคล้ำประดุจหมีแพนด้าที่อดนอนมาเจ็ดชั่วโคตร พวกเขาทำได้เพียงแคะเศษหินเศษดินเล่นเพื่อประทังความหิวที่กัดกินกระเพาะอาหารจนกิ่วทว่า ในวินาทีที่ความหวังของทุกคนกำลังจะดับมอดลงประดุจเทียนไขในพายุหมุน เสียงฝีเท้าของกองทัพม้าเร็วที่ควบตะบึงฝ่าม่านฝุ่นและควันพริกขี้หนูสกัดเข้มข้นก็ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงกีบม้าที่หนักอึ้งของพวกม้าเหล็กซีหยาง แต่มันคือจังหวะการควบม้าที่พริ้วไหวและเปี่ยมไปด้วย "พลังแห่งเงินตรา""นั่น... นั่นมันธงดอกบุปผาสวรรค์โอสถนี่นา!" ทหารยามที่ผอมโซจนเกราะแทบจะหลุดจากไหล่ตะโกนออกมาด้วยเสียงที่แ

ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดกรีดเฉือนผิวหนังประดุจใบมีดโกนอาบน้ำแข็ง ยอดหน้าผากิเลนผงาด ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดของหุบเขาผีเสื้อดับ บัดนี้กลายเป็นเวทีประวัติศาสตร์ที่เงียบเชียบทว่าเปี่ยมไปด้วยความกดดันระดับหม้อต้มความดันมหาศาล ไป๋ลี่ถิง ในชุดเกราะอ่อนสีดำขลับที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นมันปลาบ ก้าวเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่ริมขอบหน้าผาอย่างมั่นคง ท่วงท่าการก้าวเดินของพระนางไม่มีอาการสั่นไหวแม้แต่พิกเซลเดียว มือเรียวบางข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างหนึ่งขยับแว่นตากรอบทองให้เข้าที่ด้วยความเคยชินประดุจเจ้าแม่วงการแฟชั่นที่กำลังจะขึ้นรันเวย์กลางหิมะพระนางกวาดสายตาคมกริบมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง ซึ่งบัดนี้ถูกเปลี่ยนสภาพจากทุ่งหญ้าอันสงบสุขให้กลายเป็นทะเลเต็นท์สีเทาทมิฬของกองทัพซีหยางนับแสนนาย แสงไฟจากกองไฟในค่ายศัตรูนับหมื่นจุดดูราวกับดวงตาสีส้มของอสุรกายขนาดมหึมาที่กำลังนอนรอเวลาขย้ำเหยื่อ เสียงแตรเขาสัตว์ดังแว่วมาตามลมประสานกับเสียงโห่ร้องที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือดของทหารม้าเหล็กซีหยางที่กำลังล้อมกรอบทางเข้าออกไว้ทุกทิศทางอย่างแน่นหนาประดุจกาวตราช้างเกรดอุตสาหกรรม"อา... สเกลงานนี

แสงรัศมีแพลตตินัมที่ห่อหุ้มร่างของ ไป๋ลี่ถิง ยังคงแผ่กระจายออกมาอย่างต่อเนื่องประดุจคลื่นวิทยุความถี่สูงที่ไม่ได้ส่งแค่สัญญาณภาพ แต่ส่งกลิ่นอายความรวยไปกระทบโสตประสาทของทุกคนในหุบเขาผีเสื้อดับ พระนางลอยนิ่งอยู่กลางอากาศธาตุประดุจขนนกที่หนักแน่น ท่ามกลางความเงียบงันที่แม้แต่เสียงลมหายใจของม้าศึกยังดูดังเกินไป ในใจของไป๋ลี่ถิงบัดนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความฮึกเหิม แต่มันคือความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วย "ข้อมูล" อันไร้ขีดจำกัดทันใดนั้น เสียงทรงอำนาจของระบบที่เพิ่งอัปเกรดเป็นเวอร์ชันกึ่งพระเจ้าก็ดังขึ้นก้องในหัวของนางอีกครั้ง แต่น้ำเสียงในรอบนี้แฝงไปด้วยความขี้เล่นที่ยกระดับขึ้นตามเจ้าของ"ติ๊ง! ยินดีด้วยเจ้าค่ะท่านเทพเจ้าแห่งการปิดการขาย! เนื่องจากท่านบรรลุค่า KPI ของจักรวาลทุนนิยม ระบบขออธิบายฟังก์ชันใหม่ที่ทรงพลังที่สุดในระบบนิเวศการค้า สัญญาสัมบูรณ์เจ้าค่ะ!"ไป๋ลี่ถิงขยับยิ้มที่มุมปากพลางหรี่ตาลงภายใต้แสงจ้า"สัญญาสัมบูรณ์งั้นเหรอ? ฟังดูเหมือนประกันชีวิตแบบคุ้

สายลมที่พัดผ่านหุบเขาผีเสื้อดับในยามนี้ไม่ได้หอบเอาเพียงความหนาวเหน็บของเทือกเขาทางเหนือมาเท่านั้น แต่มันยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของใบชาเขียวมังกรคาบแก้วที่ราคาต่อหนึ่งใบสูงพอจะซื้อควายไปไถนาได้ทั้งฝูง ท่ามกลางสมรภูมิที่ดินปืนและกลิ่นคาวเลือดควรจะเป็นพระเอก ไป๋ลี่ถิง ฮองเฮาสาวผู้จุติใหม่เป็นเทพเจ้าแห่งการปิดการขาย กลับสร้างบรรยากาศให้กลายเป็นห้องรับรองระดับซูเปอร์พรีเมียมในห้างสรรพสินค้าที่หรูที่สุดในใต้หล้าพระนางตัดสินใจถอดชุดเกราะแพลตตินัมที่ดูดุดันออกชั่วคราว เหลือเพียงชุดคลุมยาวผ้าไหมทอพิเศษสีขาวมุกที่ประดับด้วยลวดลายเส้นด้ายทองคำขาวเรียบหรูทว่าดูแพงระยับประดุจถือบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดไว้ในมือตลอดเวลา ไป๋ลี่ถิงก้าวเดินออกจากแนวป้องกันของกองทัพต้าจงด้วยท่วงท่าที่นุ่มนวลและสม่ำเสมอประดุจนางแบบที่กำลังเดินอวดโฉมบนพรมแดงโดยไม่สนโลก มือสองข้างปล่อยวางแนบลำตัวอย่างอิสระ ไม่มีดาบ ไม่มีทวน มีเพียงรอยยิ้มพิมพ์ใจที่มองดูแล้วกวนประสาทอย่างบอกไม่ถูก"อา... แดดร่มลมตกแบบนี้ เหมาะกับการปิดดีลธุรกิจที่ซู้ดดด" พระ

เสียงหัวเราะของ แม่ทัพทั่วป๋า ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านเลื่อนลั่นไปทั่วทุ่งหญ้าหน้าหุบเขาผีเสื้อดับ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามและขบขันประดุจได้ฟังเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในรอบศตวรรษ เขาหัวเราะจนตัวโยนจนเกราะเหล็กสีทมิฬที่สวมอยู่สั่นสะเทือนเกิดเสียงดัง เคร้ง! เคร้ง! ประดุจเครื่องครัวกระทบกันในยามแผ่นดินไหว นัยน์ตาดุดันสีอำพันของเขาจ้องมองลงไปยังร่างบางที่นั่งจิบชาอยู่กลางสนามรบด้วยสายตาที่มองเห็นเป็นเพียงลูกแมวตัวจ้อยที่พยายามจะทำตัวเป็นราชสีห์"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฮองเฮาแคว้นต้าจงคงจะสติฟั่นเฟือนไปเพราะความอดอยากเสียแล้วกระมัง!" ทั่วป๋าแผดเสียงตะโกนพลางชี้ดาบยักษ์ไปที่ไป๋ลี่ถิง"ถึงได้คิดจะมาเปิดร้านน้ำชาในดงดาบดงทวนเช่นนี้! หรือว่าเจ้าคิดจะใช้กลิ่นใบชามามอมเมาทหารม้าเหล็กของข้าให้เคลิบเคลิ้มจนลืมรบงั้นหรือ? ช่างเป็นแผนการที่เบาสมองและกวนโทสะข้าได้ดีแท้ๆ!"เขาสะบัดผ้าคลุมสีเลือดนกอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง "เจ้าคิดว่าความสวยงามและวาจาประหลาดๆ ของเจ้าจะช่วยซื้อชีวิตสาม