ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

วันถัดมาหลังเลิกประชุมเช้า ชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ไม่แม้จะแวะกลับจวนผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ สั่งสารถีหันหัวรถม้ามุ่งตรงสู่จวนหลิวโหว หลิวโหย่งหลินกับเหอลิ่งหย่าออกมาให้การต้อนรับถึงหน้าจวน ก่อนเชื้อเชิญแขกไปยังโถงรับรอง สนทนาอยู่พักใหญ่ ดื่มน้ำชาไปแล้วหลายอึก กินของว่างไปอีกหลายชิ้น คนที่อยากพบกลับไม่ปรากฏตัว สุดท้ายทนไม่ไหวจึงตัดสินใจถามไถ่ คำตอบที่ได้รับแม้ไม่เป็นที่พึงพอใจนัก แต่อย่างน้อยก็ถือว่ามาไม่เสียเที่ยว การปฏิเสธพบหน้าสองครั้งสองคราสร้างความร้อนรุ่มแผดเผาใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ดวงหน้างดงาม ดวงตาท้าทาย รอยยิ้มยั่วยุ ท่าทางถือดี วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา นับเป็นครั้งแรกในชีวิตอู๋ซั่วหยางที่ปล่อยให้สตรีมามีอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิด สำหรับเขา สตรีถือเป็นสิ่งไร้ค่า เป็นเม็ดหมากที่พอให้เหลือบแลเป็นครั้งคราว และจบลงด้วยการกำจัดทิ้ง “ท่านอ๋อง คุณหนูรองหลิวปฏิเสธการพบหน้าถึงสองหน เหตุใดยังต้องเสด็จมารับนางด้วยพระองค์เองอีก คุณหนูชื่อเสียงฉาวโฉ่ไร้ความดีงาม ส่งรถม้าจวนอ๋องมารับยังนับว่าให้เกียรตินางเกินไปด้วยซ้ำ” เฉาเฉวียนองครักษ์ข้างกายอู๋ซั่วหยางเอ่ยขึ้นขณะควบขี่อ

‘จวนชินอ๋อง’ นรกที่เคยดูดกลืนนางให้จมสู่ห้วงทะเลแห่งความทุกข์ สถานที่จองจำซึ่งนางไม่อยากมาเหยียบย่ำแต่จำเป็นต้องมา “ป้ายทองพระราชทานมีที่ใดแตกต่างจากจวนหลิวโหวหรือ คุณหนูรองหลิวจึงจ้องมองไม่วางตา” หลิวหมิงหย่วนถอนสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งกลับ “ป้ายทองไม่แตกต่าง สิ่งที่แตกต่างคือสถานที่ อำนาจบารมีจวนชินอ๋องมากล้น ไหนเลยที่จวนหลิวโหวจะเทียบได้” “แต่งให้ข้า แล้วเจ้าจะได้ครอบครองมัน” เสียงหัวเราะหวานใสหลุดจากริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้ม “ท่านอ๋อง เรื่องแต่งงานหาใช่เรื่องล้อเล่น หยอกเย้าแต่พอดีเถิดเพคะ หม่อมฉันไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบ จึงไม่คิดว่าท่านอ๋องจริงจัง พบหน้าสองครั้งขอแต่งงาน เป็นเรื่องชวนตื่นตะลึงมากกว่ายินดี ทรงเห็นด้วยกับหม่อมฉันหรือไม่” ความร่าเริงสดใสของดรุณีวัยแรกแย้มช่างตราตรึงใจ อู๋ซั่วหยางจ้องมองราวถูกมนตร์สะกด รอยยิ้มหญิงสาวแม้ส่งไปไม่ถึงดวงตา แต่กลับมีพลังอำนาจสั่นคลอนจิตใจผู้คน “เป็นข้าที่รีบร้อนเกินไป ขอคุณหนูรองหลิวอย่าได้ถือสา” หลิวหมิงหย่วนหุบรอยยิ้มขบขัน สบดวงตายากแท้หยั่งถึงโดยไม่หลบเลี่ยง “พระมารดาท่านอ๋องคงรอ

ฉินไท่เฟย อู๋ซั่วหยาง เกาซีเหมิง หันไปมองต้นเสียงที่แทรกเข้ามากะทันหันอย่างพร้อมเพรียง ยกเว้นหลิวหมิงหย่วนที่พอคาดเดาความคิดฉินอวี้ออก การย้อนกลับมาแก้ไขความผิดพลาดทำให้เรื่องราวหลายอย่างพลิกผัน แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือจิตใจอันชั่วช้าของคน “มีเรื่องอะไรหรืออวี้เอ๋อร์” ฉินอวี้เดินออกมายอบกายให้ฉินไท่เฟยกับอู๋ซั่วหยางเชิงขออนุญาต “อวี้เอ๋อร์มีวิธีที่ดีต่อทุกฝ่าย แม้ไท่เฟยเลือกคุณหนูเกา ทว่าคุณหนูรองหลิวเป็นคนที่ท่านอ๋องเชิญมา น้ำใจไมตรีของบุตร ไท่เฟยตัดใจปฏิเสธลงหรือเพคะ อวี้เอ๋อร์จึงขอเสนอ มิสู้ให้คุณหนูเกากับคุณหนูรองหลิวแข่งตัดเย็บอาภรณ์ ของใครเป็นที่ถูกพระทัย ไท่เฟยก็ทรงสวมใส่ชุดนั้นไปร่วมงานเลี้ยง ส่วนชุดที่ไม่ถูกเลือก สามารถเก็บไว้ใช้โอกาสอื่น ถือเป็นการถนอมน้ำใจทุกฝ่าย” “ลูกเห็นด้วยกับฉินอวี้พ่ะย่ะค่ะ” อู๋ซั่วหยางไม่ลังเลเอ่ยสนับสนุนฉินอวี้ มองหลิวหมิงหย่วนที่เริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดซึมตามใบหน้าจากการคุกเข่าเป็นเวลานาน ใจหนึ่งอยากเข้าไปประคองนางให้ลุกขึ้น อีกใจกลับคิดว่าการไม่เคลื่อนไหวเป็นผลดีต่อนางมากกว่า การกระทำของมารดาชี้ชัดว่าไม่ชอบหลิวหมิงหย่

“ท่านอ๋อง พี่ชายหม่อมฉันอุตส่าห์ทิ้งงานดั้นด้นมารับ หากหม่อมฉันไม่กลับพร้อมเขา เห็นทีจะเป็นการลาญน้ำใจระหว่างพี่น้อง เอาเป็นว่าเรื่องส่งกลับจวน หม่อมฉันไม่รบกวนท่านอ๋อง ขอตามพี่ชายไปร่วมอวยพรวันคล้ายวันเกิดท่านป้าที่จวนซ่งโหว” ปากหลิวหมิงหย่วนเอื้อนเอ่ยวาจากับอู๋ซั่วหยาง ดวงตากลับอยู่ที่บุรุษอีกคน ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความสะทกสะท้านที่สะท้อนม่านตาพาให้เดือดดาล ซ่งเทียนเหิงยังเป็นคนอยู่หรือไม่ ถูกทำร้ายขนาดนี้ยังหยักยิ้มมุมปากราวมีความสุขเสียเต็มประดา ชอบความรุนแรง... ซ่งเทียนเหิงต้องเป็นพวกชอบความรุนแรงรักความเจ็บปวดเป็นแน่ มิเช่นนั้นจะทำให้คนหวาดกลัวยามอยู่ในสนามรบได้อย่างไร มีครั้งหนึ่งบิดาเล่าให้ฟัง เพื่อให้ศัตรูเผยกลศึก เขาถึงกับลงทัณฑ์ทรมานแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามโดยการถอดเล็บ หักนิ้ว ควักลูกตา ปาดจมูก เฉือนใบหู ปิดท้ายด้วยการถลกหนังคว้านหัวใจ นี่คือเบื้องหลังชัยชนะศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมาถึงสามปี ความจริงสิ่งที่ซ่งเทียนเหิงทำไม่ได้ต่างจากที่หลิวหมิงหย่วนทำกับลี่ลี่ นางจึงไม่รู้สึกหวาดหวั่นครั่นคร้ามในความโหดเหี้ยมของชายหนุ่มสักเท่าใด “ให้ข้าไปส่งเจ้

“เกิดอะไรขึ้น” หวังมู่ขยับตัวเข้าใกล้จื่อหราน กระซิบถามเสียงเบา สองตาจดจ้องผ้าม่านประตู รอดูว่าระหว่างผู้เป็นนายกับว่าที่ฮูหยินน้อย ผู้ใดจะเลิกผ้าม่านออกมาก่อนกัน “เจ้าติดตามซื่อจื่อตั้งแต่เด็กยังต้องถามอีกหรือว่าเกิดอะไรขึ้น” “ยั่วโทสะคุณหนูรองอีกแล้ว” “ความจริงซื่อจื่อคงไม่ได้ตั้งใจ คุณหนูถามซื่อจื่อ ทราบได้อย่างไรว่านางอยู่จวนชินอ๋อง ซื่อจื่อไม่ตอบ แต่ด้วยสติปัญญาระดับคุณหนู เกรงว่าจะเริ่มสงสัยแล้วว่าถูกติดตาม” “ซื่อจื่อทำเพราะห่วง ไม่ได้มีเจตนาร้าย” “คุณหนูของข้าย่อมดูออก มิเช่นนั้นคงอาละวาดใส่ซื่อจื่อไปแล้ว มีหรือจะปิดปากเงียบมาตลอดทาง ผู้ใดดี ผู้ใดเลว คุณหนูแยกแยะได้อย่างชัดเจน” หวังมู่พ่นลมหายใจหนัก ๆ คราหนึ่ง “ต้องโทษซื่อจื่อ หากตอนนั้นไม่เลือดร้อนทำเรื่องเหลวไหลล่วงเกินคุณหนูรอง ความสัมพันธ์คงไม่ออกมาในลักษณะนี้ ได้ยินว่าวัยเด็กคุณหนูรองติดซื่อจื่อยิ่ง ไปทางใดเป็นต้องเรียกพี่ชาย ๆ” ฝั่งเด็กน้อยที่เคยเรียกซ่งเทียนเหิงว่าพี่ชาย ยามเป็นทารกแรกเกิด ทุกครั้งที่ร้องไห้งอแง จะเงียบอย่างรวดเร็วเมื่อมีสองมือของเด็