ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

หลิวหมิงหย่วนเอื้อมมือจับมือจื่อหราน ตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ “วันนี้เจอเรื่องไม่น่าจดจำมาคงเสียขวัญไม่น้อย เจ้ากลับไปพักเถอะ ประเดี๋ยวข้าเข้านอนเอง” “แต่...” “ไม่มีแต่” หลิวหมิงหย่วนทำตาดุ “เดี๋ยวนี้รู้จักขัดคำสั่งข้าแล้ว” “จื่อหรานมิกล้า คุณหนูเองก็รีบพักผ่อนนะเจ้าคะ เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วเช่นกัน” เสียงตอบรับในลำคอดังขึ้นคราหนึ่ง “ไปเถอะ” จื่อหรานจากไปไม่นาน บริเวณหน้าต่างก็มีเสียงเคาะ “คุณหนู”เป็นเสียงหูเจียน หลิวหมิงหย่วนตวัดขาลงจากตั่ง เดินเข้าไปพิงผนังข้างหน้าต่าง “ว่าอย่างไร” “คุณหนูเกาหมดสติหลังได้รับของขวัญ ส่วนคุณชายเกาหลังตั้งสติได้ก็ส่งคนไปบ้านร้าง หมายสร้างหลักฐานเท็จโยนความผิดฆ่าคนตายให้คุณหนู” เห็นคนด้านในเงียบ หูเจียนจึงกล่าวต่อ “คุณหนูอย่าได้วิตกกังวล สวรรค์นับว่าเข้าข้างฝ่ายเรา บันดาลให้บ้านร้างเกิดเพลิงลุกไหม้ ยามคนของคุณชายเกาไปถึง ที่แห่งนั้นได้ถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ ไหนเลยจะเหลือสถานที่ให้สร้างสถานการณ์ ขนาดทหารรักษาประตูเมืองยังบอกไม่เคยเห็นรถม้าของคุณหนูแล่นผ่านประตูเมือง” คำรายงานท

“คุณชาย ถึงเวลาที่หรูเอ๋อร์ต้องไปปรากฏตัวแล้ว หากคุณชายชื่นชอบในตัวหรูเอ๋อร์ มิสู้ร่วมประมูลกับแขกด้านล่าง ให้ค่ำคืนอันแสนมีค่าของหรูเอ๋อร์เป็นของคุณชาย” จู้มามาแกว่งไกวผ้าเช็ดหน้าในมือไปมาขณะพูดจาออดอ้อนแขกพิเศษให้เสียเงินต่อ สายตาเย้ายวนของนางทำขนในกายหลิวหมิงหย่วนตั้งชัน เย็นยะเยือกเสียจนต้องเบี่ยงตัวหลบยามสองมือที่เล็บยาวยื่นน่ากลัวพุ่งเข้ามาหมายบีบนวดเอาอกเอาใจ “จู้มามา เจ้าบอกถึงเวลาที่แม่นางเมิ่งหรูต้องไปปรากฏตัวต่อหน้าแขกแล้วมิใช่หรือ บุรุษหมายปองสาวงามมักไม่ชอบการรอคอย คำนวณจากเสียงที่ได้ยิน หากพวกเขารวมตัวบุกขึ้นชั้นสาม เกรงว่าจู้มามากับเด็กคุมหอจะจัดการไม่ไหว ฉะนั้นรีบไปเถิด” เสียงเอะอะโวยวายจากสองชั้นล่างยิ่งนานยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้จู้มามาเบนทิศทางจากหลิวหมิงหย่วนไปหาถางเมิ่งหรูแทน “หรูเอ๋อร์ เจ้าพร้อมหรือยัง ตั้งแต่ข้าดูแลหออวี้เหยามายี่สิบกว่าปี วันนี้ถือเป็นวันที่มีแขกมาใช้บริการมากที่สุด ทั้งหมดต้องยกความดีให้เจ้า เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของข้า” จู้มามามองสำรวจสินค้าสุดล้ำค่าอย่างพึงพอใจ ถางเมิ่งหรูไม่ว่ามองมุมใดล้วนงดงาม หลังผ่านค่ำคืนนี้ไป

ก๊อก ๆ ๆ ในที่สุดหลิวหมิงหย่วนก็ตัดสินใจเคาะประตู ไม่มีเวลาขบคิดให้มากความ หากอยากให้หมากกระดานนี้ขับเคลื่อนไปในทิศทางที่จัดวาง จำต้องกำจัดหมากที่โผล่มาโดยไม่ได้เชื้อเชิญตัวนี้ทิ้ง ประตูถูกเปิดอย่างรวดเร็ว เป็นบุรุษผู้หนึ่งในชุดรัดกุมสีดำ หลังเปิดประตู บุรุษผู้นั้นไม่เอ่ยถามอะไรสักคำ หลิวหมิงหย่วนจึงช้อนตาขึ้น ยามประสานสายตา นางคล้ายเห็นความตื่นตะลึงในดวงตาฝ่ายตรงข้าม คงตะลึงในความงามที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าของนางกระมัง “แม่นางมีธุระอะไรหรือ” เสียงนี้หลิวหมิงหย่วนจำได้ เป็นเสียงบุรุษที่ขับไล่เหล่านางคณิกาอย่างไม่ไว้ไมตรีก่อนหน้านี้ ความประหลาดใจฉายชัดตรงหว่างคิ้วเมื่อเห็นความอ่อนน้อมถ่อมตนและรอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่ม ซึ่งแตกต่างจากที่จินตนาการไว้ราวกับเป็นคนละคน หลิวหมิงหย่วนแสร้งยอบกายชดช้อย ริมฝีปากใต้ผ้าคลุมหน้าคลี่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์ “ข้าได้รับคำสั่งจากจู้มามาให้มาส่งสุราอาหารให้คุณชาย” หวังมู่หันมองผู้เป็นนายที่นั่งเท้าคางทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน “แม่นางมาส่งผิดห้องแล้ว คุณชายข้าไ

พ้นมุมระเบียงสู่ลานโล่งก่อนลงบันได หลิวหมิงหย่วนที่เดินตามซ่งเทียนเหิงต้องชะงักเมื่อคนด้านหน้าหยุดเดินกะทันหัน สองตาช้อนมองแผ่นหลังกว้างเหยียดตรงไม่ต่างจากขุนเขา เอียงคอด้วยความไม่เข้าใจ ขณะจะอ้าปากถาม พลันมีเสียงหนึ่งชิงดังขึ้นเสียก่อน “ซ่งซื่อจื่อ ไฉนรีบกลับเล่า ไม่อยู่ร่ำสุราด้วยกันก่อน” เป็นเสียงอู๋ซั่วหยาง! หลิวหมิงหย่วนขยับตัวชิดแผ่นหลังซ่งเทียนเหิง ถือเป็นการเข้าใกล้เขาครั้งแรกนับจากพ้นประตูห้องออกมา จะว่าไปก็แปลก ซ่งเทียนเหิงที่อยู่ในห้องกับซ่งเทียนเหิงที่นางอิงแอบซ่อนตัวยามนี้ราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน ในห้องเขาหยอกเย้ายั่วยุนางต่าง ๆ นานา ทว่านอกห้องกลับไม่พูดไม่จา เดินนำหน้าเหมือนเป็นองครักษ์คนหนึ่ง ทั้งให้เกียรติและวางตัวเหมาะสม ซ่งเทียนเหิงปรายหางตา ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รอกระทั่งอู๋ซั่วหยางมาหยุดอยู่เบื้องหน้าถึงได้เลื่อนกลับ “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ให้เกียรติ พรุ่งนี้กระหม่อมมีงานเช้า ไม่สะดวกรั้งอยู่นาน วันหลังค่อยไถ่โทษด้วยการเลี้ยงสุราท่านอ๋อง” “ปฏิเสธน้ำใจไมตรีหนนี้ คงไม่ใช่ซ่งซื่อจื่อขุ่นเคืองที่ข้าแย่งสาวงามไ

หยดน้ำตาไหลกลิ้งผ่านสองแก้ม หลิวหมิงหย่วนยืนมองลูกแมวสีขาวตัวอ้วนที่อยู่ในกรงบนโต๊ะหินกลางศาลา สองขามิอาจก้าวเดินไปข้างหน้า กลัวสิ่งที่สะท้อนม่านตาอยู่ในขณะนี้จะเลือนหายกลายเป็นหมอกควัน เสี่ยวไป๋คือสัตว์เลี้ยงที่บุรุษนิรนามนำมามอบให้นางเลี้ยงคลายเหงา เป็นแมวที่นางรักเอ็นดูที่สุด เพราะมันทั้งฉลาดและขี้อ้อน ทุกครั้งที่นางอารมณ์ไม่ดี มันจะกระโดดขึ้นมาบนตัก นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เอาหัวถูไถคลอเคลีย กัดนิ้วนางเบา ๆ จากนั้นส่งเสียงร้องเหมียว ๆ เพียงเท่านี้ก็ทำให้นางอารมณ์ดี ลืมเลือนเรื่องขุ่นเคืองใจทั้งหมดในชั่วพริบตา นางกับเสี่ยวไป๋ตัวติดกันตลอดเวลา ไม่ว่านางอยู่ที่ใด เสี่ยวไป๋ต้องอยู่ที่นั่น กระทั่งแต่งเข้าจวนชินอ๋อง นางก็ไม่ลืมพาเสี่ยวไป๋ไปด้วย สุดท้ายไม่นึกเลย สถานที่แห่งนั้นจะเป็นสถานที่ที่ทำให้นางกับเสี่ยวไป๋ต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์ เป็นฝันร้ายที่ยากลืมเลือน เป็นความเสียใจที่มิอาจบรรยาย “เสี่ยวไป๋ เป็นเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่” น้ำเสียงหลิวหมิงหย่วนสั่นเครือปนสะอื้น กลางอกปวดร้าวยามนึกถึงภาพการตายอย่างอนาถของเสี่ยวไป๋ นางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเพื่อให้เห็นลูกแมว