All Chapters of ลวงเล่ห์บุพเพรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“ก็คล้ายเป็นเช่นนั้นจริงๆ” หญิงสาวพยักหน้าให้เขา “บางทีหากอาการหนักก็อาจจะมีอาการชัก ไม่ก็อาจจะมีอาการซึมลงหรือไม่รู้สติ หากมีอาการพวกนี้ท่านรักษาไปตามอาการก็พอจำไว้ว่าต้องจดบันทึกและสังเกตคนป่วยให้ดี หากมีคนที่มีอาการนอกเหนือไปจากนี้ท่านรีบบอกข้า”“ทำไมหรือ”“เพราะข้ากลัวว่านี่อาจไม่ใช่เพียงโรคอีสุกอีใส หากเป็นฝีดาษ...ข้าเกรงว่าแคว้นต้าเยวี่ยอาจต้องเริ่มอพยพผู้คน”นางกล่าวจบทุกคนก็เงียบกริบ...โม่อวี๋จำได้ว่าในอดีตโรคฝีดาษคร่าชีวิตคนไปมากเหลือเกิน มากมายจนแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์หนึ่งต้องล่มสลายไปเลยทีเดียว[1]!!!“เจ้ากล่าววาจาเหลวไหลอะไรกัน!” อันเฉียวที่มีท่าทีตื่นตระหนกกล่าวเสียงดัง “คิดว่าตัวเองเป็นใครกล้าพูดเรื่องพวกนี้ ข้าจะกลับจวน เจ้าไม่มีทางขังข้าไว้ที่นี่...”อันฮูหยินรีบคว้าบุตรสาวมากอดเอาไว้ นางมองสบตาโม่อวี๋ที่มีท่าทีจริงจัง โม่อวี๋ปรายตามองอีกฝ่าย“คุณหนูอัน หัดเปิดใจให้กว้าง ความรู้เป็นสิ่งที่ไม่เคยทำร้ายผู้ที่เปิดหู เปิดตา เปิดใจ พร้อมเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ไม่ใช่คิดว่าตนเองอยู่ในโลกแคบๆ ก็สามารถเก่งกาจไปทุกด้าน ท่านเรียนรู้เอาไว้ใช้สิจิตใจจะได้ไม่คับแคบ”“เจ้า!”“โรคนี้ไม่เพีย

โม่อวี๋นอนไม่หลับ... นางให้เฮยหรงลอบออกไปจากจวนกลางดึก ด้วยนางต้องการส่งข่าวขอความช่วยเหลือ คนเพียงคนเดียวที่นางไว้ใจก็คือเหยียนจวิ้นนางจำเป็นต้องมีเสบียงสำหรับการกักตัวในจวนเกือบเดือน คนมากขึ้น อาหารต้องระมัดระวังมากขึ้น ยังมียา สมุนไพร ทุกอย่างที่จำเป็นซึ่งในจวนไม่ได้มีการเตรียมการณ์เอาไว้ล่วงหน้า นางไม่รู้ว่าราชสำนักจัดการเรื่องนี้อย่างไร เพราะจวนที่ถูกปิดส่วนใหญ่ล้วนถูกปิดกะทันหันทั้งสิ้นหญิงสาวพลิกตัวไปมาอยู่นานมากกระทั่งผล็อยหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะรับรู้ถึงเงาของใครบางคน นางลืมตาขึ้นจากนั้นก็เกือบเผลอส่งเสียงหวีดร้อง หากมิใช่เขาปิดปากนางเอาไว้ เมื่อมั่นใจว่านางไม่ส่งเสียงเขาจึงปล่อย“เหยียนจวิ้น? ท่านมาทำอะไรที่นี่?!!”เห็นเขานั่งอยู่ขอบเตียงแต่งกายมิดชิดรัดกุม หญิงสาวเปิดม่านหน้าเตียงออกกว้างขึ้น มองไปรอบๆ ด้วยท่าทีหวาดระแวง“อันตรายมาก ที่นี่กำลังมีคนป่วย เสี่ยวชุน...”“ข้ารู้” เขากล่าวเสียงเบาแทบเป็นเสียงกระซิบ แสงที่ส่องลอดริมหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นสีหน้ากังวลของเขา นางเห็นแล้วหัวใจก็อ่อนยวบ ยอมรับว่าเหนื่อยมาหลายวันในใจคิดถึงเขามากโม่อวี๋หยัดตัวขึ้นนั่งจากนั้นยื่นแ

“อย่าจับ” เขาคว้ามือที่จับหว่างคิ้วของโม่อวี๋เอาไว้ “มิใช่บอกว่าห้ามจับหรอกหรือจะได้หายเร็วขึ้น เดี๋ยวก็มองไม่เห็นแล้ว ไม่ต้องกังวล” เขาปลอบระหว่างอยู่ในจวนคนหลายคนเริ่มล้มป่วย ไม่ว่านายหรือบ่าวไพร่ล้วนติดโรคระบาดนี้กันถ้วนหน้า ที่แข็งแรงก็สามารถผ่านไปได้ ที่ล้มตายไปก็นับว่าหลายคนโม่อวี๋มั่นใจว่าตนเองรับเชื้อมาแล้ว เนื่องจากวันที่เสี่ยวอู่ไปรับนางก็เริ่มมีอาการแล้ว เสี่ยวชุนเองก็เริ่มป่วยดังนั้นนางจึงหนีไม่พ้นล้มป่วยอีกคน ถัดมาก็เป็นโม่เหยา ซูฮูหยิน อันฮูหยิน รวมไปถึงอันเฉียวที่น่าประหลาดใจคือโม่ซางเช่อ ซูเฉิน หรือแม้กระทั่งจ้าวฝาน ทั้งสามกลับไม่มีอาการใดๆ ยังคงแข็งแรงดีเช่นกันกับเฮยหรงนางกำลังจะแต่งงานมีแผลเป็นย่อมถือสาอยู่แล้ว ตอนป่วยก็กังวลมาก ตอนหายโชคดีที่นางห้ามตัวเองไม่ให้แกะเกาตุ่มหนองพวกนั้น แผลเป็นจึงทิ้งเอาไว้น้อยมาก ส่วนใหญ่ไม่ลึกมากจึงน่าจะหายไปกับกาลเวลาอีกไม่ช้า“โชคดีที่ลักยิ้มไม่เป็นไร” นางกล่าวพร้อมกับเหลือบมองลักยิ้มข้างแก้มของเขา“ถือสามากเลยหรือ” เขาเลิกคิ้วถามนางโม่อวี๋หัวเราะส่ายหน้า “ไปเถิดวันนี้ต้องไปช่วยหมอหลวงจ้าวเขียนบันทึกโรคระบาดต้าเยวี่ย”“ได้ยินมาว

ทว่า...นางกลับไม่คาดคิดว่าเรื่องราวมันยังมีมากกว่านั้น เพราะซูฮูหยินถึงกับให้โม่เหยาแลกลูกของตนกับลูกของเสี่ยวอิง เนื่องจากทั้งสองคลอดในเวลาไล่เลี่ยกันเสี่ยวอิงคลอดบุตรชายเช่นกัน อีกทั้งเด็กไม่ได้ติดโรคระบาด ดังนั้นซูฮูหยินจึงคิดเปลี่ยนตัวเพราะคิดว่าแผลเป็นพวกนั้นอาจไม่หายขาด อีกทั้งเกรงว่าบุตรของโม่เหยาอาจเติบโตมาโดยมีอาการอื่นแทรกซ้อนในภายหลังสิ่งที่ทำให้โม่เหยาสิ้นหวังกระทั่งพาบุตรชายออกมาจากจวนตระกูลซู ก็คือแม้แต่ซูเฉินเองก็ไม่แสดงท่าทีอะไรกับข้อเสนอนี้โม่เหยาตระหนักดีว่าเพราะแผนการนั้นไม่ลุล่วง เขาไม่อาจสมหวังกับน้องสาวของนาง ดังนั้นนางก็ยิ่งเกลียดชังโม่อวี๋ยิ่งขึ้น ทั้งที่ลึกๆ แล้วนางไม่ใช่ไม่รู้ว่าความเกลียดชังทั้งหมดในใจของตนนั้น เกิดขึ้นเพราะตลอดมาในใจของซูเฉินมีเพียงโม่อวี๋ กระทั่งไม่หลงเหลือที่ไว้สำหรับนางแม้สักเศษเสี้ยว...เช้าตรู่ท่ามกลางกลิ่นอายมงคล เสียงสนทนาด้วยความครึกครื้นดังมาจากประตูหน้าจวน เสี่ยวชุนหัวเราะคิกคักวิ่งเข้ามารายงานผู้เป็นนาย“คุณหนู ตอนนี้คุณชายกับสหายจากสำนักศึกษาหลวงกำลังขัดขวางท่านปราชญ์อยู่เจ้าค่ะ แต่เห็นชัดว่าพวกเขาไม่มีทางเอาชนะท่านปราชญ์ได้เ

โม่อวี๋หัวเราะออกมา ใครได้ยินจะคิดเช่นไรนางล้วนไม่สนเพราะนาง...ชอบ!!!หญิงสาวคีบเนื้อปลาชิ้นโตส่งให้ถึงปากเขา เขากินโดยไม่ถาม “อร่อยหรือไม่” เขาพยักหน้า “เช่นนั้นกินเป็นเพื่อนข้า” นางส่งตะเกียบอีกคู่ให้เขาเหยียนจวิ้นยิ้ม “ได้”“เหยียนจวิ้น”“หืม”“ไม่มีใครต้องการท่านไม่เป็นไร ท่านรู้แค่ว่าข้าต้องการท่านก็พอ” นางกล่าว“ข้าจำไว้แล้ว”“ดี” ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีก เพียงกินอาหารมื้อดึกนั้นอย่างมีความสุขค่ำคืนในห้องหอมีราคากว่าทองพันชั่ง โม่อวี๋ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติของมนุษย์ เหยียนจวิ้นเองก็ไม่ได้เรียกร้องนางจนเกินพอดี เขาทั้งอ่อนโยนและระมัดระวัง ดังนั้นคืนอันแสนหวานของบ่าวสาวจึงเต็มไปด้วยความพึงพอใจรุ่งเช้าวันถัดมาโม่อวี๋ลืมตาตื่นก็พบกับอ้อมกอดของเหยียนจวิ้น เขายิ้มกล่าวอรุณสวัสดิ์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งสองลุกจากเตียงแต่งตัวเสร็จเหยียนจวิ้นนั่งลงบนรถเข็นด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้า“คุณหนูข้าได้ยินเสียง ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”“ตื่นแล้วเจ้าเข้ามาสิ”เสี่ยวชุนนำน้ำร้อนเข้ามาให้ ทว่าตอนที่เสี่ยวชุนกำลังหวีผมให้โม่อวี๋ เหยียนจวิ้นรุนรถเข็นมาหยุดดูด้วยความสงสัย เขารบเ