All Chapters of ลวงเล่ห์บุพเพรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เสี่ยวชุนเพิ่งจะเดินเข้ามาก็หน้าตาตื่น ตอนไปถึงห้องพักของเสี่ยวอิงอีกฝ่ายกลับไม่รู้เรื่อง เพราะไม่ได้บอกผู้ใดว่าอยากพบสหายเก่า เสี่ยวชุนรีบกลับมาหาผู้เป็นนายแต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่พบ“คุณหนู ข้า...”“ข้าจะกลับแล้วเจ้าช่วยพยุงข้าออกไปขึ้นรถม้าที”“พวกท่าน...ควรจัดการให้คนไปแจ้งโม่ฮูหยินในงานเลี้ยงดีหรือไม่” หวังโยวหลันเตือนสติซูฉิง “ยังมี...ให้คนไปแจ้งรถม้าตระกูลโม่ ส่งคุณหนูรองตระกูลโม่กลับจวน”“ข้านี่เลอะเลือนจริงๆ” ซูฉิงเพิ่งนึกขึ้นได้จังหันไปมองสาวใช้ด้านหลัง นางมองไปยังมุมหนึ่งของทางเดิน เห็นเงาของคนหลายคนก็มุ่นคิ้วดูเหมือนแผนการที่วางเอาไว้จะมีอันต้องพลิกผัน ไม่เพียงส่งเสริมหลินฟั่นกับโม่อวี๋ไม่สำเร็จ แต่ตระกูลซูกลับทำให้ท่านปราชญ์มัวหมองเสียได้!!!เหยียนจวิ้นเดินกลับไปนั่งลงในงานเลี้ยง ไม่นานเฮยหรงก็เข้ามานั่งลงและกระซิบเสียงเบา“นายท่านเรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นแผนการของคนตระกูลซูขอรับ ใต้เท้าโม่เองก็ดูเหมือนพอใจให้มือปราบหลินได้พบกับคุณหนูรอง แต่เขาคงไม่รู้ว่าฮูหยินน้อยตระกูลซูอยากทำลายชื่อเสียงของน้องสาวตนเอง ยังมี...คุณชายเหล่านั้นต่างก็รู้เรื่อง ตอนนี้เรื่องถูกซุบซิบออกไปแล้ว”

“ชื่อเสียงฉาวโฉ่?” โม่อวี๋แค่นเสียง “เป็นพวกท่านทั้งสิ้นที่มอบมันให้ข้ามิใช่ผู้อื่น” นางหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “บางทีข้าก็รู้สึกสงสารตัวเองทุกครั้งที่นึกถึงจวนแห่งนี้”นางหมายถึงสงสารโม่อวี๋คนเดิมผู้นั้น “หากข้าสิ้นใจไปตั้งแต่อยู่ในสระบัว พวกท่านคงยินดีและมีความสุขกว่านี้กระมัง”ลี่ซื่อร่ำไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ นางสะอึกสะอื้นไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน“หากเลือกได้ คิดหรือว่าข้าอยากรอดชีวิตเพียงเพื่อถูกท่านที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาทำร้ายซ้ำๆ ด้วยเรื่องเดิมๆ หากเป็นเช่นนั้นมิสู้ท่านจับข้าถ่วงน้ำเสียในคืนนี้ที่สระบัวที่ข้าสมควรตายไปเมื่อสองปีก่อน!!”“คิดว่าข้าไม่กล้าหรือ!!!”ลี่ซื่อกรีดร้องจากนั้นเป็นลมล้มพับไปโม่อวี๋เข้าไปประคองมารดา นางตะโกนเรียกสาวใช้จากนั้นให้คนไปตามหมอ ระหว่างนั้นนางไม่ได้หันไปมองโม่หวังว่ามีสีหน้าเช่นไร นางกับสาวใช้หลายคนช่วยประคองลี่ซื่อกลับไปที่เรือน รอท่านหมอมาเพื่อตรวจอาการวุ่นวายอยู่ทั้งคืนโม่อวี๋ได้นอนเพียงครึ่งชั่วยามก็ฟ้าสาง มารดาของนางได้สติแล้วแต่กลับเอาแต่นั่งเหม่อไม่พูดอะไร นางเข้าไปเยี่ยมอีกครั้งก่อนไปยังสำนักศึกษา แต่ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าเรื่องยุ่งๆ ยังคงไม่ป

“ข้าไม่รู้ได้หรือ ในงานเลี้ยงเสียงซุบซิบที่จงใจปล่อยให้พูดโดยไม่ห้ามปราม ไหนจะหลินฟั่นที่ฝีมือเก่งกาจกลับเลือดท่วมใบหน้าลอบออกมาจากจวนตระกูลซูอย่างเร่งร้อน” นางกล่าวด้วยใบหน้าขุ่นเคือง“เจ้ารู้หรือไม่ สตรีในงานตอนแรกลือกันว่าเจ้านัดพบกับหลินฟั่น พอข้าบอกว่าหลินฟั่นเลือดท่วมตัวออกจากงานไปตั้งนานแล้ว พวกนางกลับอ้ำอึ้งคล้ายไม่อยากเชื่อ จากนั้นสาวใช้ของท่านหญิงตระกูลหวังกลับกล่าวว่าเจ้าอยู่กับพี่จวิ้นในสวน ท่านหญิงหวังเองก็ยืนยันว่าเจ้าไม่ได้นัดพบหลินฟั่นแน่นอน ว่าแต่...นางพบเจ้าที่สวนกับท่านปราชญ์จริงหรือ”โม่อวี๋นิ่งงันไป “หมายถึง...ท่านหญิงหวังโยวหลัน” หวังโยวหลันเป็นหลานสาวคนโปรดของฮองเฮา คำกล่าวของนางคงไม่มีใครกล้ากังขา“ใช่ ข้าเริ่มจะชอบนางขึ้นมาแล้ว”“ทำไมหรือ”“เพราะนางบอกว่าเรื่องนี้ดูน่าสงสัยน่ะสิ”“นางพูดว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”“นางบอกว่าสาวใช้จงใจปล่อยข่าวลือว่าเจ้านัดพบหลินฟั่นที่ประตูทางเข้าเรือนตะวันออกตระกูลซู แต่นางกลับไปพบเจ้ากับท่านปราชญ์ที่สวน คนละทิศทางกับที่สาวใช้พวกนั้นบอก ตอนข้าเข้าไปข้าจึงยืนยันว่าหลินฟั่นออกจากจวนตระกูลซูไปแล้ว จะไปนัดพบเจ้าได้อย่างไร”โม่อวี๋ถอนหา

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผิดจากที่คิด เพราะองครักษ์ที่ทำหน้าที่เฝ้าอารักขาไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปด้านใน อีกทั้งของกินทั้งหมดที่ถูกส่งเข้าไปนั้น มีคนที่ดูแลโดยเฉพาะอยู่ก่อนแล้ว “พี่รอง ท่านก็...นำกลับไปเถิด ความจริงก็สมเหตุสมผลอยู่ ทุกเรื่องเกี่ยวกับอาจารย์ช่วงระยะนี้ต้องระมัดระวังให้มาก” โม่ซางเช่อกล่าวปลอบโยนนางไม่ให้นางคิดมากโม่อวี๋ยิ้มและรับตะกร้าที่มีถ้วยน้ำแกงและของว่างมาจากมือของเขา “ไม่เป็นไรถือว่าข้าได้ลองทำเต็มที่แล้ว เจ้ากลับเข้าไปเถิด ข้าเองก็จะกลับแล้ว”โม่ซางเช่อกำลังจะช่วยพยุงนางขึ้นรถม้า ม้าตัวหนึ่งกลับกำลังควบมายังจุดที่ทั้งสองอยู่ ใบหน้าเคร่งเครียดสภาพมอมแมมของเซี่ยกวงหมิง ทำให้คนทั้งสองมองออกว่าเขาคงเร่งควบม้ามาตลอดทางไม่ได้พัก ดูเหมือนเพิ่งมีข่าวว่าเขาออกไปจากเมืองหลวงไม่กี่วัน เหตุใดย้อนกลับมาเสียแล้ว?“คารวะท่านแม่ทัพ” ทั้งสองคารวะเขาทันทีที่เขาลงม้า“คุณหนูรองตระกูลโม่?”“ข้าน้อยโม่อวี๋เจ้าค่ะ” นางเพิ่งเคยพบเขาและเพิ่งได้แนะนำตัว“มาเยี่ยมเหยียนจวิ้นหรือ เช่นนั้นไปพร้อมข้า ข้าเองก็เพิ่งรู้ข่าวเร่งควบม้ากลับมา อาการของเขา...”“ข้าไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเขาเจ้าค่ะ การอารักขาข

โม่อวี๋มองเสี่ยวอู่ซึ่งกำลังเดินนำอยู่ด้านหน้า โม่ซางเช่อไม่ได้เข้ามาด้วยเพราะยังคงต้องเข้าเรียนให้ตรงเวลา นางรู้มาว่าเสี่ยวอู่ผู้นี้เป็นเด็กรับใช้ที่ติดตามเหยียนจวิ้นมานาน เป็นคนเดียวที่ล่วงรู้ทุกเรื่องของปราชญ์หลวง ทั้งยังเป็นคนที่ท่านปราชญ์ไว้วางใจที่สุดเรือนพักเรียบง่ายของเหยียนจวิ้นทำให้หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจ เรือนไม้ไผ่ซึ่งแทบจะไม่มีข้าวของมีค่าอะไร มีเพียงของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน กับห้องหนังสือที่มีเพียงฉากกั้น นอกนั้นคือใช้ริ้วไม้ไผ่สานเป็นแนวเฉียงกั้นในแต่ละส่วน มองดูม่านซึ่งถูกดึงขึ้นไปด้านบน ยามค่ำคืนคงจะปล่อยลงเพื่อกันลมไม่ให้หนาวเหน็บมิดชิดหน่อยคงจะเป็นส่วนของห้องนอนซึ่งนางเพิ่งก้าวเข้าไป ห้องโล่งๆ ที่มีเตียงกว้างขวางและมีม่านแพรซึ่งใช้แทนม่านหน้าเตียงกันลม กับโต๊ะสองตัวหนึ่งใช้กินข้าว ส่วนอีกหนึ่งใช้เขียนหนังสือมองดูเหยียนจวิ้นซึ่งนั่งเอนพิงเบาะนุ่มซึ่งวางทับกัน เขาหันมายิ้มให้นางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณหนูโม่”โม่อวี๋กะพริบตามองรอยยิ้มนั้น เขา...มีลักยิ้ม?!ทุกครั้งที่พบกันเขามักจะยิ้มบางๆ แต่นางกลับไม่เคยสังเกตว่าเขามีลักยิ้ม หรืออาจเพราะครั้งนี้เขายิ้มกว้างกว่าทุ