บททั้งหมดของ ลวงเล่ห์บุพเพรัก: บทที่ 81 - บทที่ 89

นางถึงขั้นเพ้อออกมาว่ากรรมตามสนองแล้ว ครานั้นพยายามกำจัดบุตรสาวคนเล็กเพื่ออำนาจ มาบัดนี้อำนาจที่ปรารถนา กลับกำลังทำให้แม้แต่ชีวิตก็อาจรักษาเอาไว้ไม่ได้...เมื่อเห็นโม่อวี๋เข้าไปเยี่ยม ลี่ซื่อกุมมือบุตรสาวคนเล็ก “อวี๋เอ๋อร์เจ้าฟังแม่ เจ้าแต่งงานออกเรือนไปแล้ว เจ้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลโม่ เจ้าเป็นฮูหยินท่านปราชญ์ฝ่าบาทต้องทรงละเว้นเจ้าแน่นอน ไป เจ้ารีบไปจากที่นี่กลับเรือนไม้ไผ่ของท่านปราชญ์ ไปเสีย เจ้ารีบไป”“ท่านแม่เรื่องราวยังไม่แน่ชัด ท่านก็ใจเย็นๆ รอสักสองสามวันท่านพ่ออาจกลับมา...”เห็นท่าทางของมารดาโม่อวี๋ได้แต่หัวใจหนักอึ้ง ท่านหมอที่เชิญมาทุกคนล้วนส่ายหน้า บอกให้หญิงสาวทำใจ นางให้คนไปตามโม่ซางเช่อและโม่เหยา รวมไปถึงให้คนไปแจ้งกับบิดาหวังว่าท้ายที่สุดแล้วบางทีโม่หวังอาจมาทันดูใจผู้เป็นฮูหยิน “ท่านแม่ ข้าให้คนไปตามท่านพ่อมาแล้ว ท่านทนหน่อยนะเจ้าคะ”“อวี๋เอ๋อร์ ลูกแม่ เจ้าไม่ต้องอภัยให้แม่ก็ได้ แม่...ขอโทษเจ้า ขอโทษที่ไม่ได้ปกป้องเจ้า ขอโทษเจ้าจริงๆ เป็นความผิดของแม่เอง...”ลี่ซื่อกุมมือของโม่อวี๋เอาไว้ นางพยายามดึงสติของลี่ซื่อเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังเหลือเกินว่าโ

ติดสินบนเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่งในราชสำนัก โทษหนักก็ประหารชีวิต โทษเบาก็ยึดทรัพย์และถูกส่งไปชายแดน บุตรสาวคนโตและบุตรสาวคนรองล้วนออกเรือนไปแล้ว บุตรชายบุญธรรมก็อยู่ในสถานศึกษาหลวง เขามั่นใจว่าเหยียนจวิ้นจะคุ้มครองโม่ซางเช่อได้โม่หวังกล่าวจบก็หันไปสบตากับเหยียนจวิ้น ชายหนุ่มยกสองมือคารวะผู้เป็นพ่อตา “ข้าจะดูแลอวี๋เอ๋อร์และซางเช่อเอง ขอท่านพ่อตาวางใจ”โม่หวังพยักหน้าจากนั้นถูกคนของฝ่ายตุลาการพาตัวไป ข้างๆ ยังมีรถม้าของตระกูลซูมารอรับโม่เหยาอยู่ หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้องสาวและน้องชายที่ยืนอยู่หน้าจวนเหยียนจวิ้นหันมามองโม่อวี๋ “กลับเข้าไปด้านในเถิด ข้ายังอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้อีกสองสามวันก่อนกลับวังหลวง ซางเช่อเจ้าเองก็สมควรกลับไปยังสำนักศึกษาหลวงได้แล้ว”“ขอรับ” เขารับคำโดยดีจากนั้นคารวะพี่สาวคนรองและผู้เป็นอาจารย์ค่ำคืนอันเงียบงันท่ามกลางมรสุมในราชสำนัก กลุ่มคนที่กำลังลอบเข้าไปในวังหลวงพร้อมอาวุธครบมือ ผ่านเข้าไปประตูชั้นแล้วชั้นเล่า ด้วยความร่วมมือของเหล่าราชองครักษ์โดยมีซูเฉินเป็นผู้เปิดทางให้ ในที่สุดกองกำลังสวมชุดเกราะสีน้ำเงินก็ประชิดเข้าไปยังตำหนักหวงหลงของฮ่องเต้ตระกู

ถึงอย่างนั้น...ตระกูลซูทั้งตระกูลกลายเป็นกบฏ ถูกคุมขังเพื่อรอลงอาญา งานศพของสองแม่ลูกจึงต้องจัดที่จวนตระกูลโม่แทนเงาพายุพัดผ่านพ้นเมืองหลวงต้าเยวี่ย แสงแดดหลังพายุฝนมักสดใสเสมอ เช่นกันกับการก่อกบฏซ้อนกบฏขององค์ชายใหญ่และองค์ชายสาม ฮ่องเต้เห็นด้วยกับวิธีการกวาดล้างอำนาจและอิทธิพลของตระกูลหลินที่หยั่งรากมานานทรงมีราชโองการให้ไต่สวนความผิด ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการที่ตระกูลหลินใส่ร้ายตระกูลเสิ่นว่าเป็นกบฏ คืนความยุติธรรมให้กับผู้ที่ตายไปแล้วและผู้ที่ยังอยู่ก็สามารถออกมาจากเงามืดหลังหลบซ่อนมาหลายปีเหยียนจวิ้นกลับมาใช้แซ่เสิ่นของมารดา ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้ยังทรงแต่งตั้งให้องค์ชายรองขึ้นเป็นรัชทายาท เหยียนจวิ้นเองก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัครมหาเสนาบดีทั้งสองจะเป็นผู้แทนพระองค์ในการบริหารจัดการราชสำนัก เนื่องจากทรงเหน็ดเหนื่อยและเศร้าโศกกับสิ่งที่องค์ชาย ฮองเฮา และหวงกุ้ยเฟย ทรงทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย รวมไปถึงผู้คนต้องมาล้มตายไปเป็นจำนวนมากเลือดนองชโลมบนผืนดิน ชีวิตทหารหาญสูญสิ้นจากการแก่งแย่ง ผู้ทำผิดได้รับโทษจากการกระทำ ทั้งที่ถูกประหาร ทั้งที่ถูกส่งไปใช้แรงงานยังชายแดน รวมไปถึงที่ถูกปลดล

โจวอวิ๋นเสียงยังไม่วางใจเห็นเหยียนจวิ้นเร่งร้อนออกไปก็ส่งองครักษ์สองสามคนรีบตามไปด้วย เขายังสั่งให้ขันทีเร่งไปแจ้งหมอหลวงให้ไปยังจวนอัครมหาเสนาบดีซึ่งบัดนี้ก็คือจวนตระกูลเสิ่นชั่วขณะที่หมอหลวงจ้าวกำลังตรวจอาการของโม่อวี๋ที่ยังไม่ได้สติ เหยียนจวิ้นใบหน้าขาวซีดคิ้วขมวดมุ่นดูเคร่งเครียดจนแม้แต่ท่านหมอหลวงยังรู้สึกได้“ท่านอัครมหาเสนาบดียินดีด้วย ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว” หมอหลวงจ้าวเองก็แทบจะถอนหายใจเมื่อตรวจอย่างละเอียดแล้วพบว่านางไม่ได้ล้มป่วย“ตั้ง...ครรภ์?” เหยียนจวิ้นคล้ายยังไม่อยากเชื่อ เขาปราดเข้าไปกุมมือโม่อวี๋ “แน่ใจหรือ ท่านตรวจอีกที นางไม่ได้ล้มป่วยหรือมีอาการอื่น? นางยังไม่ได้สติเลยนะ”หมอหลวงจ้าวเห็นท่าทีลนลานของอัครมหาเสนาบดีก็ยิ้มออกมา “ท่านวางใจได้ ข้าน้อยตรวจจนละเอียดแล้ว ฮูหยินตั้งครรภ์จริงๆ ข้าน้อยจะเขียนใบสั่งยาและกำชับสิ่งที่ต้องระวัง คาดว่าอีกสักครู่ฮูหยินคงฟื้น”“แต่นางหลับไปนานมากเลยนะ”“อาจเพราะเพิ่งย้ายเข้าจวนใหม่ฮูหยินเหน็ดเหนื่อยจนเกินไปก็เป็นได้ จากนี้ขอเพียงระมัดระวังไม่ทำงานหนัก ไม่คิดมาก บำรุงรักษาร่างกายให้ดีก็เป็นอันใช้ได้”หมอหลวงจ้าวประสานสองมือคำนับเขา “ย

เหยียนจวิ้นเองก็ชอบที่จะค้างคืนอยู่ที่เรือนไม้ไผ่ เขาดูเป็นคนละคนในยามที่อยู่ที่จวน ราวกับว่าที่เรือนไม้ไผ่นี้เขาเป็นเพียงสามี เป็นบิดาของบุตรสองคน แต่หากอยู่ที่จวนเขาก็คืออัครมหาเสนาบดีที่คนเคารพนับถือแผ่นหลังของสองสามีภรรยาในชุดสีเทาเรียบง่าย บิดาอุ้มบุตรชาย มือข้างหนึ่งจูงมือภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ เป็นภาพที่ทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความสุขกลางดึกคืนนั้นโม่อวี๋นอนไม่หลับ นางค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเตียงนอน มองบุตรชายสองคนนอนก่ายขาคนละข้างบนตัวของผู้เป็นบิดา นางอดที่จะหัวเราะออกมาเสียงเบาไม่ได้ด้านนอกอากาศเย็นสบายหญิงสาวยืนลูบหน้าท้องนูนป่องของตน ก้มลงด้วยรอยยิ้ม “เจ้านอนไม่หลับสินะ ดังนั้นจึงอยากให้แม่ออกมาสูดอากาศ”เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ อยู่ๆ ก็นึกถึงชีวิตของตนก่อนที่จะตื่นขึ้นมาในร่างของโม่อวี๋ ชีวิตในโลกปัจจุบันที่วุ่นวายซับซ้อน ชีวิตอันโดดเดี่ยวไม่มีผู้ใดอยู่เคียงข้าง กระทั่งวันนี้ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเหยียนจวิ้น ได้รู้จัก ได้อยู่เคียงข้างเขา รักเขาและได้รับความรักตอบจากเขานางเคยคิดว่าคนเรามักไม่รู้จักพอ มีสิ่งหนึ่งก็ยังคงต้องการอีกสิ่งหนึ่ง ก็คง