All Chapters of ลวงเล่ห์บุพเพรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าเสี่ยวชุนรีบบอกหญิงสาว “คุณหนูเรื่องที่เกิดขึ้นท่านปราชญ์ขอร้องว่าอย่าแพร่งพรายออกไป เขาเกรงว่าท่านจะได้รับอันตรายไปด้วย แม้แต่นายท่านกับฮูหยินก็ไม่ได้ ดังนั้น...”“ข้ารู้แล้ว” นางมองไปยังเงานอกประตู คงเป็นมารดาของนางกับคนจากเรือนหลัก“อวี๋เอ๋อร์” มารดาของนางเปิดประตูเดินเข้ามา “แม่ได้ยินเสียงสนทนา เจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือ”โม่อวี๋ส่งมือให้เสี่ยวชุนพยุงขึ้นนั่ง นางยิ้มเซียวให้มารดา “ลูกทำให้ท่านแม่ต้องกังวลแล้ว”“ล้มป่วยแต่ละครั้งกินเวลานานถึงเพียงนี้ ท่านหญิงเซี่ยพาท่านหมอมาดูอาการเจ้าทุกวัน ไหนจะสมุนไพรล้ำค่าที่ส่งมาทุกวันนั่นอีก ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ยังไม่ยอมฟื้น บิดาของเจ้ายังกังวลว่าจะรบกวนท่านหญิงมากเกินไป แต่นางยืนยันว่าเจ้าเป็นสหาย เจ้าคงสนิทสนมกับท่านหญิงจวนแม่ทัพมากกระมัง”“คบหาเพียงผิวเผินเจ้าค่ะ ท่านหญิงคงเห็นใจที่ข้าเพิ่งมาเมืองหลวงไร้สหาย รบกวนนางมาหลายวันไว้ข้าหายดีจะไปคารวะขอบคุณด้วยตัวเอง”เห็นมารดาถอนหายใจและคลายความกังวลลงโม่อวี๋ยิ้มบางๆ“ดีแล้ว ท่านหญิงเซี่ยสูงศักดิ์ออกปานนั้น บิดาของเจ้ายังเกรงว่าผู้คนจะลือออกไปว่าตระกูลโม่หมายใจจะอาศัยบารมีตระกูลเซี

“ข้าน้อยไม่เข้าใจเจ้าค่ะ”“ไม่เข้าใจเรื่องใด”“มิใช่ว่าคุณหนูอยากเข้าเยี่ยมท่านปราชญ์หรอกหรือ แล้วเหตุใดทุกวันจึงส่งน้ำแกงกับของว่างให้ผู้อื่นเล่าเจ้าคะ”“สงครามจิตวิทยาน่ะ” นางพึมพำคนเดียวเสียงเบาเห็นผู้เป็นนายหัวเราะและเดินขึ้นรถม้าไป เสี่ยวชุนก็ยิ่งงุนงงขณะจะขึ้นรถม้าตามไปกลับเห็นรถม้าอีกคันกำลังวิ่งตรงมาเข้ามาจอด“คุณหนูเจ้าคะ รถม้าขององค์ชายรองเจ้าค่ะ”ได้ยินดังนั้นโม่อวี๋รีบลงจากรถม้า “ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ”“คุณหนูโม่?” โจวอวิ๋นเสียงเลิกคิ้วมองนาง “มาเยี่ยมอาจารย์หรือ”“มิได้เพคะ หม่อมฉันเพียงว่างๆ จึงทำของว่างมาให้น้องชาย”“อ้อ” เขาพยักหน้าทั้งยังมองมาจากทิศทางที่นางเพิ่งเดินมา “เมื่อครู่มิใช่เดินมาจากด้านหลัง” เขาหมายถึงทางเดินซึ่งตรงไปยังเรือนไม้ไผ่“เพคะ หม่อมฉันเห็นว่ามีเยอะจึงแบ่งไปให้เหล่าองครักษ์และเสี่ยวอู่”“หืม?” เห็นท่าทีประหลาดใจของอีกฝ่ายโม่อวี๋เพียงยิ้มและกล่าวลา“องค์ชายรองจะกลับเข้าสำนักศึกษาหลวงเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไปสิแต่ว่าเจ้าไปที่เรือนไม้ไผ่สักรอบก่อน”“แต่ท่านปราชญ์มิใช่ว่าไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าเยี่ยมหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปเยี่ยมอาจารย์แต่ให

หลังจากนั้นข่าวลือก็ตามมาจริงดังคาด ทั้งยังลือกันว่าหนานอวี้หวางถึงกับทรงตรัสว่าชอบคุณหนูรองตระกูลโม่ นางกำนัลและขันทีในวังหลวงได้ยินไม่ต่ำกว่าสิบคนอีกทั้งเรื่องที่ทรงเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงามก็ถูกกล่าวถึงไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว!!!กุ้ยเฟยหันไปมองนางกำนัลคนสนิทจากนั้นกล่าว “เจ้าได้ยินมาไม่ผิดแน่หรือ องค์ชายรองชอบขนมที่คุณหนูโม่ผู้นี้ทำ?”“เพคะ แต่ดูเหมือนหนานอวี้หวางเองก็น่าจะทรงชอบพอคุณหนูโม่ผู้นี้ไม่น้อย”“ข้าเองเห็นแล้วก็รู้สึกชอบนางอยู่บ้าง แต่ข่าวลือเกี่ยวกับตัวนางไม่น้อยเลย น่าเสียดายยิ่งนัก”“ทรงอยากให้องค์ชายรองรับนางเข้าตำหนักหรือเพคะ”“ข้าเห็นว่านางสนิทสนมกับท่านหญิงเซี่ยทั้งยังไปมาหาสู่กันบ่อยๆ จะให้ตำหนักสงบสุข พระชายากับชายารองสมควรปรองดองกันสิจึงจะถูก แต่หากหนานอวี้หวางเองก็ถูกพระทัยนาง เช่นนี้ก็คงยากแล้ว”“ได้ยินมาว่าหนานอวี้หวางทรงเดินทางเข้าเมืองหลวงเพราะมีเรื่องด่วนไม่นานคงเสด็จกลับ หากกลับไปแล้วย่อมยากจะกลับมา หากทรงอยากให้คุณหนูโม่แต่งเข้าตำหนักองค์ชายรองก็มิใช่เป็นไปไม่ได้นะเพคะ”“ก็จริง เช่นนั้นรอดูไปก่อนก็แล้วกัน”เซี่ยซวงซวงนั่งขมวดคิ้วในรถม้าตระกูลโม่ ขากลับนาง

เหยียนจวิ้น? นางเลิกคิ้วมองเขาแต่เขากลับหลบสายตาของนางทันทีคิ้วเรียวมุ่นลงเล็กน้อยจากนั้นมองรอยยิ้มที่อีกฝ่ายหันไปสนทนากับเสนาบดีสำนักตรวจการ นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าเหยียนจวิ้นนั่งอยู่ข้างใต้เท้าอัน และดูเหมือนคนที่กำลังปรนนิบัติปราชญ์หนุ่มคือคุณหนูอัน อันเฉียว บุตรสาวคนที่สามของอันเหรินจวงเห็นรอยยิ้มเสแสร้งของเหยียนจวิ้นนางได้แต่ลอบหงุดหงิด จริงๆ แล้วนางลอบสังเกตชายหนุ่มมาสักพัก เพราะรอยยิ้มของเขาจะมีอยู่หลายแบบรอยยิ้มแบบทางการ เป็นรอยยิ้มเสแสร้ง ยามที่จำเป็นต้องทำตัวสุภาพรอยยิ้มในยามที่เขาใช้เมื่ออยากกล่าวประโยคกดดันฝ่ายตรงข้าม เป็นรอยยิ้มแฝงประกายตักเตือนและสุดท้ายนางเห็นน้อยครั้งมาก รอยยิ้มที่มองเห็นลักยิ้ม เป็นรอยยิ้มคล้ายลืมตัวทำให้เขาเปิดเผยตัวตนมากที่สุด นางเพิ่งเคยเห็นแค่สองครั้งอยู่ๆ ก็คิดถึงลักยิ้มของเขา...อยากเห็นโม่อวี๋สะดุ้งกับความคิดตัวเอง นางละสายตากลับมามองของว่างตรงหน้าใช้ตะเกียบคีบเข้าปาก“คุณหนูโม่ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”อยู่ๆ โจวหลิงอวี้ก็หันมาถามนาง โม่อวี๋เก็บอาการแทบไม่ทัน นางรีบเคี้ยวและวางตะเกียบ รับรู้ถึงสายตาของทุกคนในห้องโถงงานเลี้ยง “ดีทีเดียวเพคะ”“

เหยียนจวิ้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขามองตามแผ่นหลังของหญิงสาวจากไปก่อนมองผ่านความมืดไปยังเงาของคนผู้หนึ่ง“เป็นเจ้าบ้านแต่กลับลอบหลบหนีออกมาฟังผู้อื่นสนทนา นี่เป็นมารยาทของผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงหรือพ่ะย่ะค่ะ”เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของโจวหลิงอวี้ “ข้าว่าเจ้ากลายเป็นอาจารย์สอนในสำนักศึกษาจนเป็นนิสัยแล้ว เรื่องน่าสนุกเช่นนี้จะชาวบ้านธรรมดาหรือเชื้อพระวงศ์ ผู้ใดเล่าอยากพลาดดูชม”“หากทรงว่างถึงเพียงนั้นเหตุใดไม่รั้งอยู่ในวังหลวง ที่นั่นน่าจะมีเรื่องสนุกไม่เว้นวัน”“ถ่อมตัวเกินไปแล้ว เรื่องใดจะน่าสนุกเท่าเรื่องของเจ้า ดูสิมีแม่นางน้อยผู้หนึ่งกล้าเปิดโปงการเสแสร้งของเจ้าต่อหน้าเชียวนะ ชาตินี้ข้ามีโอกาสได้เห็นช่างโชคดีอะไรเช่นนี้”เหยียนจวิ้นเก็บรอยยิ้มเสแสร้งกลับไป สีหน้าเย็นชาของเขายิ่งทำให้โจวหลิงอวี้รู้สึกขบขัน “เหยียนจวิ้นหนอ...เหยียนจวิ้น แม่นางน้อยที่เฉลียวฉลาดปานนี้ เจ้ากลับกล้ายั่วโมโหนางช่างไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเสียจริงๆ นางถึงกับมองท่าทีเสแสร้งของเจ้าออก สตรีเช่นนี้เจ้ายังจะไปหาที่ใดได้อีก ข้าเห็นยังรู้สึกสนใจ เจ้าปฏิเสธนางก็ดีข้าจะได้หาโอกาสให้ตัวเอง”“ทรงมี