All Chapters of ลวงเล่ห์บุพเพรัก: Chapter 1 - Chapter 10

...อา นั่นสินะ หากไม่ใช่แม่นมจ้าวเอาชีวิตตัวเองแลก กล้ากระโดดลงไปในสระบัวเพื่อช่วยโม่อวี๋ ไม่แน่ว่าคงไม่เกิดการสลับวิญญาณหรือเรื่องบ้าบอเช่นนี้กระมัง“เสี่ยวชุน”“เจ้าคะคุณหนู”“ข้าไม่หิวอยากนอนไม่ต้องยกสำรับเช้าเข้ามา”“แต่...”“เจ้าออกไปเถิด”“ไม่ให้ข้าน้อยช่วยเปลี่ยนชุดก่อนหรือเจ้าคะ”“ไม่ต้อง”เสี่ยวชุนชะงักครู่เดียวจึงรีบออกไปจากห้อง เสียงหับประตูทำให้โม่อวี๋ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ นางเดินไปนั่งลงยังหน้าคันฉ่อง จากนั้นใคร่ครวญถึงสาเหตุที่บิดามารดาให้คนไปรับนางกลับเมืองหลวง ทั้งที่วันเวลาผ่านไปแล้วถึงสองปีบุตรสาวคนหนึ่งถูกส่งออกไปอยู่นอกเมืองถึงสองปี ไม่มีข่าวสาร ไม่มีจดหมาย ไม่เคยไปเยี่ยมเยียน ยิ่งเป็นไปได้ว่าไม่เคยกล่าวถึงด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดอยู่ๆ จึงยินยอมให้กลับมา…โม่อวี๋หนอโม่อวี๋ เหตุใดชะตาของเจ้าจึงอาภัพเช่นนี้ ผู้อื่นต้องระวังภัยที่จะเกิดจากภายนอก แต่เจ้ากลับพานพบกับภัยที่เกิดขึ้นจากคนใกล้ตัว ทั้งยังเป็นบิดา มารดา รวมไปถึงพี่สาวของตนอีกนางมองใบหน้าผุดผ่องที่ส่องสะท้อนกลับมาจากคันฉ่อง โม่อวี๋ความจริงนับเป็นสาวงามคนหนึ่ง เพียงแต่สตรีในยุคนี้ล้วนตกเป็นเครื่องมือของบิดามารดาหาก

“พวกนางเพิ่งถูกส่งมาเจ้าค่ะ ได้ยินท่านป้าจูบอกว่าพวกนางจะมาช่วยข้าดูแลท่าน เห็นว่าได้รับการอบรมเป็นอย่างดีมาจากจวนตระกูลหวังซึ่งเป็นจวนของเสนาบดีสำนักราชเลขา[1]”ดูเหมือนอนุคนหนึ่งของจวนตระกูลหวังจะเป็นลูกผู้น้องของมารดา อีกฝ่ายถึงกับส่งคนมาช่วยดูแลนาง...นี่หาใช่เรื่องปกติที่สมควรเกิดขึ้นยิ่งมองดูใบหน้าผุดผ่องและท่าทีที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี โม่อวี๋ก็ยิ่งรู้สึกว่าการกลับมาครั้งนี้อาจมีเรื่องบางอย่างแอบแฝง ยิ่งมอง ‘เสี่ยวมั่น’ หนึ่งในสาวใช้ที่ถูกส่งมา นางเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของป้าจู ใบหน้านวลเนียนผุดผ่องราวกับไม่ใช่สาวใช้...หญิงสาวนั่งกินมื้อเที่ยงเงียบๆ ทั้งยังไม่ได้สั่งให้สาวใช้ทั้งสามคนถอยออกไป ตรงกันข้ามนางยังปล่อยให้สาวใช้เหล่านั้นปรนนิบัตินางแทนเสี่ยวชุนที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านหลัง กระทั่งตระหนักว่าสาวใช้ทั้งสามคนนี้ทำงานได้คล่องแคล่วยิ่งนัก เพียงแต่...มือและนิ้วของทั้งสามกลับเนียนนุ่มน่ามอง คล้ายไม่เคยผ่านงานหนักมาก่อนนี่สิโม่อวี๋อิ่มหนำก็สั่งให้ทั้งสามเก็บสำรับ นางให้เสี่ยวชุนอยู่เป็นเพื่อนมองดูสาวใช้ทั้งสามคนจากไป“คุณหนู” เสี่ยวชุนกระซิบ“เสี่ยวชุน”“เจ้าคะ”“หากข้าออกเรือน

นางโกรธ โกรธแทน แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะจะอย่างไรสตรีตรงหน้าก็คือมารดาแท้ๆ ที่ให้กำเนิดโม่อวี๋…ขอเพียงต่อไปไม่ยุ่งกับนาง นางก็จะไม่ถือสาและไม่ถือโทษโกรธเคือง เห็นแก่เจ้าของร่างนี้ที่ให้โอกาสนางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง“ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”“เจ้า...สบายดีหรือ” ลี่ซื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มฝาดเฝื่อน ความห่างเหินในดวงตาบุตรสาวทำให้นางได้แต่หลบตาอีกฝ่าย“นอกจากร่างกายที่เจ็บป่วยอิดๆ ออดๆ ช่วงอากาศเย็น ที่เหลือล้วนไม่มีปัญหา ลูกนับว่า...สบายดีเจ้าค่ะ” นางยิ้มบาง “ดูเหมือนท่านแม่ไม่สบายจริงๆ ตามหมอมาดูอาการแล้วหรือยังเจ้าคะ”“ท่านหมอเพิ่งกลับไปเจ้าค่ะ”เป็นท่านป้าจูที่ตอบคำถามนั้น ท่านป้าจูคนนี้เป็นคนสนิทเก่าแก่ของมารดา ดังนั้นฐานะของนางในจวนจึงเหนือกว่าบ่าวไพร่คนอื่นๆ“ที่เรียกเจ้ามาหาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากไหว้วาน”โม่อวี๋นิ่งฟังอย่างสงบ“เจ้าคงได้ยินมาบ้างว่าแม่กับพ่อของเจ้ารับบุตรชายของท่านอามาเป็นบุตรบุญธรรม”โม่อวี๋กะพริบตามองมารดา เรื่องนี้นางเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก “ขออภัยเจ้าค่ะ ลูกเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกจากท่านแม่ อาจเพราะหนทางจากเมืองหลวงไปซางจี๋ช่างห่างไกล ดังนั้นคนส่งข่

“ดีกว่าหรือแย่กว่าเล่า” นางถามแต่เขายังไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงทักทายดังขึ้นด้านหลัง“ศิษย์น้องซางเช่อ เจ้าเองก็ออกมารับของใช้เหมือนกันหรือ”เห็นน้องชายกลอกตาราวกับเหนื่อยหน่าย คำว่า ‘เห็นแล้วยังจะถาม’ ดังออกมาจากท่าทางนั้นโดยไม่ได้กล่าว โม่อวี๋อดหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นจึงหันไปมองต้นเสียงบัณฑิตอีกสามคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามาชะงักเล็กน้อยจากนั้นไม่กล้าเดินเข้ามาอีก พวกเขาคล้ายประหลาดใจกับอะไรบางอย่างหรืออาจ...เป็นนาง?โม่อวี๋มองตรงไปยังทั้งสามสลับกับท่าทีของโม่ซางเช่อ น้องชายที่นางเพิ่งได้มาคนนี้ คงไม่ใช่ไม่ถูกกับคนกลุ่มนี้? เขาโดนรังแกในห้องเรียน?หญิงสาวหรุบดวงตาลงมองป้ายหยกซึ่งห้อยอยู่สายคาดเอวของชายหนุ่มซึ่งเดินอยู่เบื้องหน้าสุด กระเรียนสองตัว[1]??? อักษรระหว่างกระเรียนสองตัวคือ ‘อัน’สมองของโม่อวี๋แล่นเร็วรี่ ขุดทุกความทรงจำของโม่อวี๋ขึ้นมา กระทั่งจำได้ว่าเขาน่าจะเป็นบุตรชายคนสุดท้องของเสนาบดีสำนักตรวจการ ‘อันฮ่าวหราน’ โม่อวี๋กับเขาเคยพบกันมาก่อน เขาเคยเกี้ยวพาแต่ถูกโม่อวี๋ทำให้ขายหน้า“คุณหนูโม่ ไม่ได้พบกันสองปีดูเหมือนเปลี่ยนไปจนเกือบจำไม่ได้” อันฮ่าวหรานยิ้มให้นางในดวงตาแฝงประกา

“เหยียนจวิ้น เจ้าว่าเรื่องที่คุณชายอันกล่าวเมื่อครู่เป็นไปได้หรือไม่” เซี่ยกวงหมิงเปลี่ยนเรื่องทันที“เป็นไปได้ ราชสำนักกำลังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง ขุนนางทั้งหลายคล้ายกับนกซึ่งกำลังเลือกคอน พิธีสวมหมวกขององค์ชายทั้งสามกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ขั้วอำนาจกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่แน่ว่าหลังจากนั้นความสัมพันธ์ขององค์ชายทั้งสามพระองค์คงไม่เหมือนเดิมแล้ว ใต้เท้าโม่เดิมทีก็พยายามหาทางทำให้ตำแหน่งของตัวเองมั่นคง บุตรสาวคนโตของเขาแม้แต่งให้ท่านผู้บัญชาการซู[1] ครานั้นตระกูลซูช่วยให้เขาเลื่อนตำแหน่งจนถูกจับตามอง ตอนนี้คงกำลังมองหาตระกูลอื่นเพื่อส่งเสริมตัวเองอีกครั้ง”เซี่ยกวงหมิงพยักหน้า “นั่นสินะ แม้จวนอัครมหาเสนาบดีให้ความสำคัญกับตระกูลซู แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีกลับดูไม่ให้ความสำคัญกับเจ้ากรมโยธานัก ครั้งนี้ที่ใต้เท้าโม่เรียกบุตรสาวคนเล็กกลับมาคงมีแผนการในใจแน่ ว่าแต่ทางด้านองค์ชายรองเป็นอย่างไรบ้าง” เซี่ยกวงหมิงน้ำเสียงเคร่งเครียดขึ้น“แม้ไม่ต้องการแก่งแย่งแต่ทางเลือกมีไม่มากนัก ไม่ต้องการเอาชีวิตผู้อื่น ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะคิดเช่นเดียวกัน”“สืบได้หรือยังว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการวางยาพิษใ