All Chapters of BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากออกมาจากลิฟต์ทั้งหกก็ไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังรถสปอร์ตสุดหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลพร้อมกับพากันตรงไปยังร้านอาหารร้านประจำที่กลุ่มพวกหนุ่มรุ่นพี่มักจะพากันไปอยู่บ่อยครั้งทันที ซึ่งทันทีที่ถึงร้าน MAISON RESTAURANT GRANDE เหล่าพนักงานที่เห็นไคลน์ ไซม่อน และวินเซนต์ ก็ไม่รอช้าที่จะเดินตรงเข้ามาให้การบริการด้วยความรวดเร็ว“ผมโทรมาจองไว้แล้ว” เสียงไซม่อนบอก“ค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาไปที่โต๊ะนะคะ” พูดจบ ทั้งหกก็ถูกเชิญเดินพาไปยังโต๊ะวีไอพีทันที โดยมีใบข้าวกับลูกหว้าที่ค่อนข้างเกร็งอยู่ไม่น้อยตั้งแต่เข้ามา จนเมื่อถึงเวลาเลือกเมนู“สั่งกันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ไซม่อนยิ้มบอกสองสาวที่นั่งอยู่ ทำเอาวินเซนต์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“มึงจ่ายหรือไง”“เปล่า แต่กูเชื่อว่า ไอ้ไคลน์มันใจดี” ไซม่อนยิ้มตอบกลับอย่างติดกวนพลางจัดการสั่งอาหารกันไป โดยลูกหว้ากับใบข้าวเลือกที่จะสั่งอาหารแบบเดียวกันและนั่งอยู่ด้านข้างกัน ตรงข้ามกับไคลน์และไซม่อนที่นั่งอยู่ ส่วนวินเซนต์กับเจนิสก็นั่งถัดไปในโต๊ะทรงกลมสามารถหันหน้าพูดคุยกันได้ โดยขณะที่นั่งไปชั่วครู่พรึบ!อยู่ ๆ ร่างสูงของไคลน์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งด้วยใบหน้าราบเรีย

สามวันผ่านไป…@ห้องพัก“ครับ ผมกำลังลงไป…” เสียงทุ้มของอีริคกรอกเสียงบอกยังปลายสายผู้เป็นแม่ที่โทรมาวานให้เขาลงไปดูการประชุมรับน้องเพื่อเป็นการช่วยโพรโมตอีกช่องทางหนึ่งในกิจกรรมรับน้องที่หลัง ๆ นั้น นักศึกษาไม่ค่อยเข้าร่วมเท่าที่ควร ทำให้หนุ่มบริหารปีสี่อย่างเขาและกลุ่มเพื่อนที่ค่อนข้างเป็นที่สนใจต่อรุ่นน้องนั้นจำเป็นต้องไปให้เห็นหน้าบ้างในบางครั้ง“ต้องลงไปอีกแล้วเหรอวะ” วินเซนต์ถามขึ้นหลังจากที่เห็นเพื่อนกดวางสายแล้ว อีริคที่ได้ยินจึงพยักหน้าตอบกลับ“ถ้าพวกมึงไม่อยาก ก็ไม่ต้อง” เขาไม่ได้ประชดประชันแต่อย่างใด ก่อนจะสาวเท้าเดินนำออกจากห้องพักหรูไปด้วยท่าทีปกติ ทว่าวินเซนต์กับวิกเตอร์ที่ยืนอยู่ก็เลือกที่จะเดินตามเพื่อนไป เหลือไว้แต่ไซม่อนกับไคลน์ที่นั่งกันอยู่ภายในห้อง แต่แล้วพรึบก็เป็นไซม่อนที่ลุกขึ้น“ไปช่วยมันหน่อยแล้วกัน นาน ๆ ทีจะได้อยู่ครบกลุ่ม” ปากหนาบอกร่างสูงที่นั่งอยู่ ก่อนจะพูดต่อ“เผลอ ๆ อาจจะได้เจอน้องเขาด้วยก็ได้นะ นี่ก็ไม่ได้เจอหลายวันแล้ว ไม่รีบทำคะแนนหน่อยเหรอ” หนุ่มวิศวะเพลย์บอยมองหน้าถามเพื่อนสนิทด้วยโทนเสียงติดกวนเหมือนเคย ไคลน์ที่ได้ยินก็ลุกขึ้นตอบกลับเสียงเรียบ

“ญาติคุณชวินทร์ใช่ไหมคะ” เสียงเจ้าหน้าที่สาวยิ้มถามร่างบางที่เดินเข้ามารับยาแทนคนไข้ ใบข้าวที่ได้ยินจึงส่งยิ้มหวานตอบกลับพร้อมกับจัดการยื่นรับยาแทนให้กับไคลน์ ซึ่งในขณะที่รับยา“ทางคุณหมอได้ให้ยาแก้ปวดไปเพิ่มด้วยนะคะ เผื่อหากวันนี้เกิดอาการปวดขึ้นมา สามารถทานยาที่ให้ไปด้วยได้เลย”“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” สิ้นเสียงหวานพูดคุยกับเจ้าหน้าที่เสร็จ สองเท้าเล็กก็ไม่รอช้าที่จะเดินตรงกลับไปยังรุ่นพี่หนุ่มตัวสูงที่ยืนรออยู่“คุณหมอเพิ่มยาแก้ปวดมาให้ด้วยนะคะ เผื่อวันนี้พี่เกิดมีอาการปวดขึ้นมา สามารถทานได้เลยค่ะ แล้วก็มียาฆ่าเชื้อป้องกันการติดเชื้อที่จะต้องทานทุกวัน…”“…ตอนนี้มีอาการอะไรหรือเปล่า ยังเจ็บแผลหรือปวดตรงไหนไหม” ดวงตากลมโตมองหน้าถามร่างสูง“ไม่มี” ปากหนาก็ตอบกลับ ทำให้คนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้“ค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวเรากลับกันเลยนะคะ พี่…ขับไหวหรือเปล่าคะ”“อืม ขับได้”“โอเคค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวข้าวเดินไปส่งนะคะ” ว่าแล้ว สาวบริหารปีหนึ่งก็เอาใบนัดใส่ถุงยาพร้อมกับเดินไปสลับกับคอยมองไคลน์ไปด้วยแววตามีความห่วงใย กระทั่งทั้งสองเดินไปจนถึงรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่“นี่ถุงยานะคะ ข้าวใส่ใบนัดไว้ด้านในแล้ว…”

สองวันต่อมา…ครืดดด~เสียงโทรศัพท์ในมือเล็กของใบข้าวดังขึ้น ทำให้สาวบริหารปีหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าตึกคอนโดราคาแพงด้วยชุดนักศึกษารีบก้มลงมองยังข้อความใหม่ที่ถูกตอบกลับมาใบข้าว : ข้าวถึงแล้วนะคะไคลน์ : ขึ้นมาเจ้าของใบหน้าเรียวใสชะงักเล็กน้อยกับความประหม่าที่ยังคงอยู่ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ แต่ปกติแล้วไคลน์จะเป็นคนพาเธอขึ้นไป“ฟู่ว ก็พี่เขาอนุญาตแล้วนี่เนอะ” ปากเล็กพึมพำออกมากับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจค่อย ๆ สาวเท้าเดินเข้าไปภายในตึกคอนโดสุดหรูด้วยท่าทีมีความเก้กังอยู่พอสมควร จนพนักงานผู้จัดการสาวคนหนึ่งที่เห็นอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาสอบถาม“สวัสดีค่ะ มาห้องอะไรคะ”“เอ่อ…คุณไคลน์น่ะค่ะ คือว่า…” ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะพูดจบ“อ๋อ คุณใบข้าวใช่ไหมคะ”“ชะ…ใช่ค่ะ”“เชิญทางด้านนี้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาไปนะคะ” ว่าแล้ว ผู้จัดการสาวก็พาร่างเล็กเดินไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลทันทีพร้อมกับใช้คีย์การ์ดสแกนสำหรับชั้นนั้น ๆ ในการพาใบข้าวขึ้นไป โดยใช้เวลาไม่นาน ลิฟต์หรูก็เปิดออกยังชั้นสูงสุดของตึก“เชิญค่ะ”“ขอบคุณนะคะ” ใบข้าวรีบหันไปเอ่ยบอกคนที่พาเธอขึ้นมาด้วยรอยยิ้มหวานขอบคุณ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรง

@โรงพยาบาล“เดี๋ยวข้าวรอตรงนี้นะคะ” เสียงหวานบอกกับรุ่นพี่ตัวสูงที่เดินตามพยาบาลสาวเข้าไปนั่งรอในห้องทำแผล โดยในวันนี้ไม่รู้ว่าเพราะเป็นวันศุกร์หรือเปล่า คนในโรงพยาบาลจึงค่อนข้างที่จะเยอะกว่าปกติในช่วงเกือบหัวค่ำแบบนี้ ทว่าในขณะที่เจ้าของใบหน้าเรียวใสกำลังนั่งรออยู่ด้านหน้า“โอ๊ะ หิวน้ำจัง” ร่างบางก็เกิดรู้สึกคอแห้งขึ้นมา ทำให้ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งเดินตรงไปยังบริเวณตู้กดน้ำมากมายที่ถูกตั้งเรียงไว้ด้วยกัน“เอาน้ำเปล่า หรือกินน้ำลิ้นจี่ปั่นเต่าดอยดีนะ? …”“…อื้มม เอาน้ำเปล่าแล้วกัน เผื่อพี่ไคลน์เสร็จไว จะได้ไม่ต้องรอ” หลังจากที่ตกลงปรึกษากับตัวเองเสร็จ ใบข้าวก็ไม่รอช้าที่จะจัดการกดน้ำเปล่าจากตู้ตรงหน้าเข้ามาเปิดฝาหมายจะใส่หลอดดื่ม ทว่าในตอนนั้นเอง“คนไข้ฉุกเฉิน!! ขอทางหน่อยค่ะ คนไข้ฉุกเฉินค่ะ!!…” เสียงเจ้าหน้าที่หลายคนที่ต่างทำหน้าที่ของตัวเองด้วยความรีบร้อนดังขึ้น ร่างบางที่เห็นก็หันไปมอง ก่อนจะพบกับความชุลมุนวุ่นวายมากมายที่กำลังตรงมายังตัวเอง โดยใบข้าวเองก็ไม่รอช้าที่จะรีบสาวเท้าหลบ แต่สุดท้ายเธอก็ยังถูกชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นญาติของผู้ป่วยฉุกเฉินที่วิ่งตามเข้ามา