All Chapters of BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากเดินออกมาจากคลับหรูชั้นใต้ดิน ใบข้าวก็ออกมายืนสะอื้นร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้มใสด้วยความรู้สึกแตกสลายไปกับความจริงที่ได้รู้ ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นร่างของเพื่อนทั้งสองเดินเข้ามา มือทั้งสองข้างของหญิงสาวก็รีบยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าเรียวเล็ก แต่ถึงจะพยายามเข้มแข็งสักแค่ไหน ความรู้สึกจุกอยู่ข้างในก็ไม่สามารถที่จะควบคุมได้ในตอนนี้“จะกลับเลยใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปส่งนะ” เจนิสเอ่ยบอกเพื่อนตัวเล็ก แต่ใบข้าวกลับส่ายตอบกลับ“ฉันขอกลับเองนะ”“ทำไมล่ะ…” เจนิสที่ยังไม่ค่อยเข้าใจถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนไม่อยากให้ต้องกลับเองคนเดียว ผิดกับลูกหว้าที่พอเข้าใจความต้องการของเพื่อนอีกคนในตอนนี้ มือบางเอื้อมเข้าไปแตะข้อมือเจนิสพลางส่งสายตาปล่อยให้เพื่อนไป เจนิสที่เห็นชะงักยอมเข้าใจแต่โดยดี“ขอบคุณที่เข้าใจกันนะ ฉันขอตัวก่อน” พูดจบ คนตัวเล็กก็โบกแท็กซี่ตรงกลับไปยังห้องของตัวเองทันทีพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างรู้สึกเจ็บปวดไปหมด กับความรู้สึกแตกสลายที่มี ทุกอย่างมันแตกสลายไปหมด ทั้งความฝันของเธอที่นึกถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับรุ่นพี่หนุ่มไปไกล ความคิดที่คิดว่าเขานั้นรู้สึกแบบเดียวกัน…ทั้งหมดมันพังทลายลงไปหมด“

“ไคลน์!~” เสียงหวานดีใจที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของใบข้าว พร้อมกับร่างสวยของรุ่นพี่สาวคนนั้นที่เดินแทรกตัวขึ้นไปหาร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งอยู่ ใบข้าวที่เผลอเหลือบสายตาเข้าไปปะทะเข้ากับอีกคนก็ชะงักนิ่ง ก่อนจะเบือนหนีไปอีกทางพลางก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกประหม่ากับการพบเจอกันอย่างไม่ทันตั้งตัว โดยเจ้าของใบหน้าหล่อที่ยืนมองร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูปกว่าเดิมก็นิ่ง ค่อย ๆ สาวเท้าเดินตรงเข้ามาภายในลิฟต์หรู“ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน มาหาพวกเพื่อนเหรอ” นิดายิ้มถามชายหนุ่มที่เธอหมายตาอยู่นานด้วยความชวนคุย“…” ทว่าคนตัวสูงก็เอาแต่ยืนเงียบไม่พูดหรือตอบกลับอะไร เช่นเดียวกับใบข้าวเองก็เช่นกันที่เผลอเม้มปากอยู่บ่อยครั้งกับความรู้สึกอยากออกไปจากตรงนี้โดยเร็ว ดวงตากลมโตจ้องมองยังเลขชั้นลิฟต์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความภาวนา และไม่คิดอยากมองยังแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าแม้แต่น้อย กระทั่ง…ติ้ง!ในที่สุดเสียงสวรรค์สำหรับใบข้าวก็ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่เธอจะต้องออกไป แต่แล้วร่างบางก็ต้องยืนนิ่งอยู่กับที่พลางจำต้องจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของชายที่มีความสูงมากโขกว่าเธอหลายเท่า เนื่องจากเขาไม่ยอมขยั

“พี่เคลย์…” เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติที่ถูกเรียกก็หันมองยังรุ่นน้องตัวเล็กที่ยืนอยู่บริเวณด้านหลังทันที ก่อนจะยกยิ้มออกมา“อ้าว เราเองเหรอ” เสียงทุ้มฟังดูใจดีทักทายตอบกลับ ทำเอาเจนิสรู้สึกชอบใจเป็นอย่างมากกับการได้พบเจอกับรุ่นพี่หนุ่มที่หาตัวพบเจอได้ยาก“มาประชุมชมรมเหรอคะ”“อืม” คนตัวสูงยังคงยิ้มพยักหน้าตอบก่อนที่เสียงประตูลิฟต์เปิดออกจะดังขึ้น“เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ” พูดจบ สองเท้าหนักก็สาวเท้าเดินออกไป โดยมีสายตาของทั้งสามสาวที่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป“นี่น่ะเหรอพี่เคลย์…” เสียงลูกหว้าถามขึ้น“ใช่ เป็นไง”“หน้าเหมือนกันจริง แต่คนนี้ดูใจดีกว่า” ลูกหว้าตอบกลับหลังจากที่ได้พบกับคนที่เพื่อนเล่าให้ฟัง เจนิสที่ได้ยินก็เอ่ย“ใช่ไหมล่ะ…” แล้วก็ไม่วายที่จะหันไปใบข้าวที่ยืนอยู่“…เป็นไง พอคุ้นกับพี่เขาบ้างไหม อาจจะเป็นเขาก็ได้นะที่เป็นคนช่วยเธอน่ะ” สาวตระกูลดังรีบเอ่ยด้วยความลุ้นไปกับคำตอบของเพื่อน และต้องการให้เป็นเคลย์อย่างมากที่เป็นรักแรกของเพื่อนไม่ใช่รุ่นพี่ใจร้ายอย่างไคลน์ ทว่า…“อื้มม ไม่รู้สิ…” ใบข้าวตอบกลับพลางมองยังแผ่นหลังกว้างของนักศึกษาแพทย์รุ่นพี่ไปด้วยความรู้สึก…จะว่าคุ้น มันก็คุ

“มันต้องแบบนี้สิ!” หลังจากที่เจนิสเอ่ยพลางมองไปยังไคลน์ด้วยความรู้สึกสะใจครืดดด~ เสียงโทรศัพท์ของเคลย์ที่นั่งอยู่ด้านข้างใบข้าวก็ดังขึ้น ทำให้มือแกร่งเอื้อมลงไปหยิบขึ้นมากดรับสายด้วยใบหน้าเรียบนิ่งปกติ ก่อนจะกรอกเสียตอบกลับยังปลายสาย“อืม เดี๋ยวไป” พูดจบ นิ้วหนาก็จัดการกดตัดสายคนที่โทรเข้ามาพร้อมกับหันบอกกับทุกคนที่นั่งอยู่“เดี๋ยวต้องไปก่อน”“พี่เคลย์จะไปแล้วเหรอ” เจนิสถามด้วยโทนเสียงท่าทีเต็มไปด้วยความดูเสียดายชัดเจน วินเซนต์ที่เห็นจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ย“แล้วจะไปยุ่งอะไรกับมันนัก”“ไม่ใช่เรื่องของพี่วินเซนต์!…” ร่างบางหันไปตอบกลับใส่รุ่นพี่หนุ่มที่ตัวเองยังคงมีความตั้งใจโกรธเคืองอยู่ทันควัน พลางหันไปพูดคุยกับเคลย์ต่อ“แล้ววันอาทิตย์พี่เคลย์จะมาช่วยจัดซุ้มไหม”“ถ้าว่างจะไป”“ต้องมานะ” เจนิสเอ่ยบอกรุ่นพี่หนุ่มด้วยความอยากให้อีกคนมา พลางไม่รอช้าที่จะหันไปหาใบข้าว“พูดอะไรกับพี่เขาหน่อยสิ”“หือ?” เจ้าของใบหน้าเรียวใสที่อยู่ ๆ ก็ถูกโยนมาแสดงสีหน้างุนงง“ขอบคุณพี่เขาไง” เจนิสจึงกดเสียงบอก ทำให้คนตัวเล็กได้สติ“อะ…อ้อ…ขอบคุณนะคะพี่เคลย์ที่ให้ข้าวติดรถมาด้วย แล้วก็…”“…ขอบคุณนะคะที่ช่วยข้า

@ร้านD-NIGHT“น้อง ๆ ไม่ต้องเกรงใจนะ สั่งกันได้เต็มที่เลย เดี๋ยวคืนนี้พี่อเล็กซ์ของพวกเราเลี้ยงเอง…” เสียงรุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งเอ่ยพลางชี้ไปยังอเล็กซ์ที่นั่งอยู่พร้อมกับเสียงปรบมือพูดใส่ด้วยความใจป๋าของคนตัวสูง อเล็กซ์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็หัวเราะยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปสนใจยังใบข้าว ลูกหว้า แล้วก็เจนิสที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กับเขา“พวกเราอยากสั่งอะไร สั่งได้เลยนะ” คนตัวสูงบอก ทำให้เจนิสยกมือถาม“พวกอาหารก็ได้ด้วยใช่ไหมอะคะ พวกเจยังไม่ได้กินอะไรเลยอะ”“ได้สิ สั่งได้เลยครับ”“เยี่ยม! ถ้างั้นขอเมนูหน่อยค่ะ เจไม่เกรงใจแล้วนะ”“เชิญเลยครับ” สิ้นเสียงทุ้มของรุ่นพี่หนุ่มบอก เจนิสที่หิวโหยพอสมควรก็จัดการสั่งอาหารมาให้ตัวเองกับเพื่อนคนละจานเพื่อเป็นการรองท้อง โดยใช้เวลาไม่นาน อาหารของทั้งสามก็ถูกนำเข้ามาเสิร์ฟ“โอ๊ะ รสชาติดีนี่หน่า” เสียงหวานของเจนิสเอ่ยหลังจากตักกินคำแรก อเล็กซ์ที่ได้ยินจึงพูดคุยกับรุ่นน้องสาว“อืม อาหารที่นี่ใช้ได้เลยใช่ไหม เป็นร้านของรุ่นพี่พี่เอง ถ้าชอบก็สามารถมาทานกันได้นะ”“แต่พวกเรายังอายุไม่ถึงนะคะ…” ลูกหว้าเอ่ย ทำให้รุ่นพี่หนุ่มบริหารยกยิ้มบอก“แค่บอกว่าเป็นรุ่นน้องพี่ ก็เข้าได้