All Chapters of BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Chapter 21 - Chapter 30

ตึกตึก“กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานของร่างบางที่เดินตรงเข้าไปยังรุ่นพี่หนุ่มวิศวะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวาน ซึ่งเมื่อเห็นว่าอีกคนมองหน้าเธอนิ่งแววตามีความสงสัยเล็กน้อย“เอ่อ…พอดีพี่ไซม่อนบอกน่ะค่ะ ว่าพี่ไปทำธุระที่ต่างประเทศ”“อืม”“ว่าแต่ไม่ได้ลืมทานยาเม็ดสุดท้ายใช่ไหมคะ” ใบข้าวอดไม่ได้ที่จะถามด้วยโทนเสียงห่วงใย“อืม ไม่ลืม”“ดีแล้วค่ะ ข้าวค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย” เรียวปากบางอมชมพูยิ้มบอก ก่อนจะมองหน้ารุ่นพี่ตัวสูงที่วันนี้เอาแต่จ้องมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ดูนิ่งเรียบกว่าทุกครั้งตาใส พร้อมกับตัดสินใจเอ่ย“เอ่อ ยังไงเดี๋ยวข้าวขอตัวก่อนนะคะ…”“ขึ้นรถ”“คะ?”“ขึ้นรถ ฉันจะไปส่ง” สิ้นเสียงทุ้มบอก เจ้าของใบหน้าเรียวใสก็รีบส่ายหน้าตอบกลับด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากเนื้อตัวของเธอนั้นเลอะเทอะไปหมด“ไม่ดีกว่าค่ะ…”“ฉันบอกให้ขึ้น” ปากหนากดเสียงเรียบเข้มบอกอีกครั้งพร้อมกับสายตาคมที่จ้องมองหน้าคนตัวเล็กนิ่ง ใบข้าวที่เห็นก็ชะงักนิ่งอย่างไม่รู้จะปฏิเสธตอบกลับยังไง“พี่ไคลน์คะ ข้าวตัวเลอะไปหมดเลยนะคะ เปียกด้วย”“ขึ้นมา”“พี่ไค…เฮ้อ ค่ะ” สุดท้ายคนที่ถูกแววตาคมกริบจ้องมองก็จำต้องพยักหน้ารับรู้ยอมขึ้นรถสปอร์ตคั

ด้านใบข้าวที่เห็นอีกคนสวมใส่ถุงป้องกันราคาแพงยังแก่นกายหนาขนาดใหญ่ก็เม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกตื่นกลัวที่มี ความใหญ่โตที่ได้เห็นเต็มตาเป็นครั้งแรกทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกกลัวไปหมดกับขนาดของมัน รวมถึงเส้นเลือดที่ล้อมอยู่เต็มลำหนา ร่างบางเผลอจะขยับหนีไปอีกทางตามสัญชาตญาณที่มี ทว่าก็ไม่อาจที่จะพ้นสายตาคมของคนที่คร่อมร่างเล็กไว้อยู่ได้หมับ!มือแกร่งจัดการเคลื่อนลงไปคว้าเข้าที่ร่างบางให้นอนลงนิ่ง และไม่รอช้าที่จะจับปลายหัวหยักบานสีแดงก่ำของตัวเองค่อย ๆ เขี่ยงัดขึ้นลงยังกลีบดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า ใบข้าวที่รับรู้ถึงความแข็งขึงแปลกปลอมของสิ่งที่กำลังสัมผัสอยู่กับจุดอ่อนไหวของตัวเองก็รู้สึกบอกไม่ถูก ตามร่างกายของเธอนั้นมันเริ่มตอบสนองไปตามธรรมชาติกับความเสียวซ่านบริเวณการแตะสัมผัสกัน ทว่าความตื่นกลัวยังคงมีอยู่ภายในความคิดของคนตัวเล็กเช่นกัน“พะ…พี่ไคลน์…” ริมฝีปากสีหวานเอ่ยพลางจ้องมองยังใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงที่ตอนนี้เริ่มค่อย ๆ จับปลายหัวหยักบานของเขาเข้ายังภายในรูร่องสีหวานด้วยความเชื่องช้าไม่รีบร้อน แน่นอนว่าเพียงแค่ปลายหัวหยักนั้นเข้ามา“…อื้อ!…ขะ…ข้าวเจ็บค่ะ” เจ้าของใบหน้าเรียวใสก็ต้องร้องบ

สามวันต่อมา…ข้อความใบข้าว : ข้าวหายเจ็บแล้วนะคะนิ้วเล็กกดส่งข้อความบอกรุ่นพี่หนุ่มไปด้วยความไม่อยากให้อีกคนห่วงใยถึงอาการเจ็บช่วงล่างของเธอที่ตอนนี้นั้นหายดีเริ่มกลับมาเป็นปกติไม่เจ็บไม่แสบหรือเวลาเดินดูแปลกไปอีกแล้วไคลน์ : อืม เดี๋ยวตอนเย็น เจอกันที่เดิมรอยยิ้มหวานฉายออกมาบนใบหน้าเรียวใสพร้อมกับดวงตากลมที่จ้องมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองกับข้อความที่ถูกส่งตอบกลับมา โดยคำว่าที่เดิมนั้น ก็คือบริเวณด้านหลังตึกที่รุ่นพี่หนุ่มมักจะนัดให้เธอไปเจอที่นั่นและไปส่งเธอที่หอในช่วงนี้ ทว่าขณะที่มือเล็กกำลังจะพิมพ์ตอบกลับพึบ!เสียงของใครบางคนเดินตรงเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอภายในโต๊ะใต้ตึกเรียนอย่างแรงก็ดังขึ้น ทำให้ใบข้าวที่นั่งอยู่หันมองพร้อมกับร่างของลูกหว้าที่เดินกลับมาจากไปเข้าห้องน้ำมาพอดี“เฮ้อ!” เจนิสถอนหายใจออกมาเสียงดังพร้อมกับใบหน้างอไม่สบอารมณ์ชัดเจน“เป็นอะไรไปเจนิส” ใบข้าวอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อนของตัวเอง ตามด้วยลูกหว้าที่นั่งลงด้านข้างเจนิส“นั่นสิ เป็นอะไร”“หงุดหงิด! เฮ้อ!…เจ็บอะ!”“จะ…เจ็บเหรอ เจ็บตรงไหน ไปโดนอะไรมา” ใบข้าวถามด้วยโทนเสียงห่วงใย ทำเอาเจนิสที่ได้ยินเอ่ย“เจ็บที่

“ถ้าอยากจุ๊บ…ก็มาจุ๊บของฉัน” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย มือแกร่งก็จัดการเคลื่อนมือลงไปปลดกางเกงตัวเองที่สวมใส่อยู่พร้อมกับจับแก่นกายหนาขนาดไซซ์ห้าสิบแปดของตัวเองออกมา…ใบข้าวที่เห็นก็ยิ่งได้สติมากกว่าเดิมพลางทำท่าจะลุกขึ้นหลีกหนี ทว่าก็ต้องถูกมือหนาของคนที่ไวกว่าจับร่างเล็กไว้ที่เดิม หนำซ้ำยังเคลื่อนมือแกร่งเข้ามาคว้าที่คอเล็กให้ใบหน้าใสตรงเข้าไปยังแท่งร้อนหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแกร่งของเขาให้ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร“จุ๊บสิ” ริมฝีปากหนาขยับบอกยังคนที่อยู่ตรงหน้าเสียงนิ่ง“…” ใบข้าวก็ตัวแข็งทื่อไม่ยอมทำตามที่อีกคนบอก“จุ๊บ” ทันทีที่คนตัวสูงพูดจบ“พะ…พี่ไคลน์…ข้าวจะไม่ดื้อแล้วค่ะ ไม่จุ๊บแล้ว” ดวงตากลมโตเงยหน้าขึ้นมองยังรุ่นพี่หนุ่มด้วยแววตาเอ่ยขอมีความออดอ้อนตาแป๋วอย่างนึกกลัวอาวุธร้ายที่อยู่ตรงหน้ามาก ๆ จนความเมามายที่มีนั้นเริ่มสร่างไปอัตโนมัติ ไคลน์ที่เห็นก็ไม่คิดสนใจ“จุ๊บมัน เหมือนที่พยายามจุ๊บฉันเมื่อกี้”“ไม่…อะ อื้อ!…” ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะได้ปฏิเสธจบประโยค ริมฝีปากสีหวานของหญิงสาวก็ต้องสัมผัสเข้าที่แก่นกายหนาไปด้วยความไม่ทันตั้งตัว“จุ๊บ…จนกว่าฉันจะพอใจ”“…” คนตัวเล็กก็แสดงสีหน้าจะเบะง

ด้านใบข้าวร่างเล็กที่อยู่ในห้องเรียนเอาแต่นั่งนิ่งเหม่อนึกคิดไปถึงท่าทีของรุ่นพี่หนุ่มที่มีต่อเธอก่อนหน้า กระทั่งเสียงหวานของลูกหว้าที่นั่งอยู่ด้านข้างดังขึ้น“ใบข้าว เป็นอะไรหรือเปล่า”“หือ?” คนที่ได้ยินหันมองยังเพื่อนของตัวเอง ทำให้ลูกหว้ามองหน้าคนตัวเล็ก“ฉันเห็นเธอดูเหม่อ ๆ น่ะ มีอะไรหรือเปล่า”“อ๋อ…เปล่าหรอก” เจ้าของใบหน้าเรียวใสเลือกที่จะส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับพลางพยายามคิดว่าตัวเองน่าจะคิดมากไป ไคลน์เองอาจจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้วันนี้เขาดูนิ่งจากปกติก็ได้ ซึ่งลูกหว้าที่เห็นท่าทีของเพื่อนก็พยักหน้ารับรู้ ทว่ายังคงจ้องมองยังใบหน้าเล็กจนใบข้าวรู้สึกได้“มีอะไรหรือเปล่า” สาวบริหารถามเพื่อนตาแป๋ว ลูกหว้าที่ได้ยินจึงตัดสินใจถาม“วันนั้น เธอจำได้หรือเปล่าว่าฉันไปส่ง”“เธอไปส่งฉันเหรอ…” ใบข้าวพึมพำและพยายามนึกย้อนไปยังเหตุการณ์ที่เธอเมามายในวันนั้นโดยมีภาพที่ตัดไปตัดมา ก่อนจะจำได้ราง ๆ“…โอ๊ะ จริงด้วย” ใบข้าวจำได้ถึงตอนที่ตัวเองพยายามจุ๊บเพื่อน แต่แล้ว…“แล้วจำได้ไหมที่เราไปเจอพี่ไคลน์หน้าห้องเธอ” คำถามจากลูกหว้าทำเอาใบข้าวชะงักเริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ ก่อนจะเห็นสายตาของเพื่อนที่มองหน้าเธ