ม่านรักพนาเร้นตอนที่ 10

บ้านแม่เฒ่า

“อยู่ไม่ได้? ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วพวกหนูจะเจอคนที่แม่เฒ่าบอกได้ยังไงล่ะคะ”

“แล้วแต่วาสนานำพา ถ้าพวกเอ็งจะรอดก็จะได้เจอ หากไม่รอดก็คงไม่ได้เจอ”

นิลตราและสีฝุ่นหันมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่เริ่มซีดเพราะนี่ไม่ต่างไปจากการไล่พวกเธอให้ออกไปจากหมู่บ้าน แล้วหาทางเอาตัวรอดอยู่ในป่าเพื่อรอวาสนาได้เจอกับคนที่ไม่รู้ว่าจะเข้ามาในป่าลึกลับนี้เมื่อไหร่

นิลตราจึงนั่งเงียบไปสักพักเพื่อตั้งสติก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แม่เฒ่าแล้วเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับมือเหี่ยวย่นของหญิงชราที่อยู่ตรงหน้ามากุมไว้

“แม่เฒ่า หนูกับเพื่อนไม่ได้มีเจตนาร้ายแล้วก็ไม่ได้มีใครมากับเรา พวกหนูมีกันแค่สองคนแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจอยากมาที่นี่เพื่อทำให้ใครเดือดร้อน หมายถึงไม่ได้อยากทำให้คนที่นี่ซวย พวกหนูแค่อยากออกไปจากป่านี้...เพื่อกลับบ้าน”

“แล้วอย่างไร เอ็งจะให้ข้าช่วยงั้นรึ ข้าแค่หญิงแก่อยู่ที่นี่มาจนจะสิ้นลมยังไม่เคยออกไปไหน แล้วก็ไม่เคยมีใครออกไปมีแต่คนอย่างพวกเอ็งที่เข้ามา”

“...”

“ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่านอกจากป่าแห่งนี้มันมีคนอาศัยอยู่ที่อื่นอีก จนกระทั่งครั้งนั้น เฮ้อ...ข้าคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่ามันจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”

“พวกหนูก็ไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เหมือนกัน”

สีฝุ่นหันกลับไปมองยังหัวโขนเงาะที่มองทีไรก็รู้สึกกลัวทุกครั้งราวกับมีมนต์ขลังอะไรบางอย่าง ไม่ต่างไปจากนิลตราที่ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองอีก เพราะแค่สามคนนั้น โดยเฉพาะคนที่เธอวิ่งอยู่แล้วหันกลับไปเห็นเข้า

ภาพของเขายังฝังลึกอยู่ในหัวจนหวาดกลัวไม่หาย

“แล้วถ้าไม่อยู่ที่นี่พวกหนูอยู่ที่ไหนได้คะ”

“ก็ทั้งป่า เอ็งอยากอยู่ที่ไหนกันก็อยู่”

“พวกเขาจะไม่ตามไปทำร้ายพวกหนูใช่ไหม”

นิลตราตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตามตรงเพราะถ้าอยู่ไม่ได้เธอก็จะไม่อยู่ ในเมื่อก็ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่าจะมาที่นี่เพียงแค่ถามทางอีกทั้งยังไม่รู้ว่าหลังจากสลบไปใครพาพวกเธอมา แต่เดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกเขาตั้งแต่ยิงลูกดอกใส่พวกเธอ!

ซึ่งอยู่ต่อก็รู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะฉะนั้นจึงต้องถามดักไว้เพราะแน่ใจว่าพวกเขาทั้งหมดรู้จักกัน นึกแล้วก็ขุ่นเคืองใจ เพราะถ้าคนพวกนั้นไม่วิ่งไล่พวกเธอจนเตลิดมาถึงนี่ ป่านนี้ก็คงจะหาทางกลับไปได้นานแล้ว

“พวกเราไม่ทำร้ายใคร”

“ค่ะ งั้นพวกหนูขอตัวลากลับเลยนะคะ ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ”

นิลตรายกมือขึ้นไหว้ลาซึ่งแม่เฒ่าเองก็ทำเพียงแค่นั่งส่งยิ้มมาให้ สีฝุ่นที่ได้ยินนิลตราตัดสินใจแบบนั้นก็เข้าใจจึงยกมือขึ้นไหว้ตามก่อนที่พวกเธอจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นและหวาดกลัว กลัวว่าจะออกไปเจอคนพวกนั้น

“เห็นอะไรก็ทำเหมือนไม่เห็น แล้วก็จากไปเงียบ ๆ”

เสียงของหญิงชราที่นั่งอยู่พูดบอกราวกับเป็นคำเตือน นิลตราและสีฝุ่นจึงกลืนน้ำลายลงคอแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเป็นการเรียกกำลังใจ

“กรี๊ด! /กรี๊ด!”

“หนวกหู”

นิลตราแทบช็อกอีกครั้งเพราะถึงแม้จะคิดว่าเปิดประตูมาแล้วจะเจออะไรแต่ก็ไม่คิดว่าจะใกล้ขนาดนี้ ใกล้เสียจนหน้าเธอแทบจะทิ่มกับแผงอกกว้างของคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

และเมื่อนิลตราถอยหลังออกห่างตามสัญชาตญาณซึ่งมันทำให้เห็นหน้าของเขาชัดเจนก็ยิ่งทำให้กลัว เพราะจำได้ว่าเมื่อคืนนี้เป็นเขานี่แหละที่ไล่ต้อนเธอ ทั้งสองคนเลย!

“เจ็บ!!!”

เสียงแหลมของนิลตราผู้ซึ่งอ่อนหวานและอ่อนโยนมาโดยตลอดแทบจะไม่เคยขึ้นเสียงใส่ใครเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับทนไม่ไหวกับความรุนแรงที่แสนป่าเถื่อนเมื่อเขาตรงเข้ามาจับข้อมือเธอแล้วลากออกไปจากบ้านของแม่เฒ่า

และเพราะหน้าตาเขาที่มันราวกับหน้ากากที่ไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึกว่ากำลังคิดอะไร เธอจึงเดาไม่ได้ว่าคนคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกับเธอ

“ปล่อยนะ! กำลังจะออกไปอยู่แล้วไม่ต้องมาไล่”

“...”

“หูนายไม่ได้ยินหรือไง บอกว่าเจ็บ!”

ตุบ!

“หุบปาก”

“ก็มาทำให้เจ็บทำไม”

นิลตราที่ถูกผืนป่าลากออกมาโยนทิ้งที่พื้น ย้ำว่าโยนทิ้ง! ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร เอ่ยพูดด้วยดวงตาที่แดงก่ำและน้ำตาสีใสก็รินไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ไม่ต่างไปจากสีฝุ่นที่ล้มอยู่บนพื้นไม่ไกลกันจากฝีมือใครอีกคนที่เธอจำได้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้ แก๊งเงาะอันธพาล!

“ฮึก ใจดำ”

“...”

“ทั้งวิ่งไล่พวกเรามาจนถึงที่นี่ ทั้งหลอกให้กลัวจนแทบจะช็อกตาย แล้วยังมาใช้ความรุนแรงโยนพวกเราทิ้งแบบนี้อีก”

“...”

“เพราะฉะนั้นพวกนายต้องพาเรากลับไปที่น้ำตกนั่น”

แม้จะกลัวกับท่าทางถมึงทึงและรูปกายภายนอกที่ไม่เคยพบเห็น ยิ่งกลางวันที่มองทุกอย่างได้ชัดเจนยิ่งทำให้นิลตรารู้สึกกลัวเขาจับขั้วหัวใจ เปรียบได้ราวกับคนที่หลงเข้าไปในป่าแล้วเจอชนกลุ่มน้อยที่แสนป่าเถื่อน

ถ้าออกจากป่านี้ไปได้ มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลาน ว่าแท้จริงแล้วเงาะป่าไม่ได้บ้าใบ้และใจดีเหมือนในนิทาน!

“ไป”

“ไม่ไป พวกนายต้องพาไปส่ง”

“นิล”

“เดินกลับไปเองมีแต่จะหลงหนักยิ่งกว่าเก่า พวกนายต้องรับผิดชอบ”

สีฝุ่นมองนิลตราอย่างอึ้ง ๆ ที่เพื่อนแสนจะน่ารักและอ่อนโยนของเธอนั้นกล้าจะต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้า แม้ว่าภายใต้สิ่งที่เคลือบพวกเขาไว้จะมีรูปลักษณ์เหมือนกับพวกเธอแต่แน่นอนว่าไม่รู้จิตใจและความคิดของเขา

ซึ่งหากก่อนหน้านี้นิลตราไม่ได้เจอแม่เฒ่าและฟังเรื่องราวจนพอจะรู้อะไรบ้าง เธอคงสติแตกเมื่อเห็นเขายิ่งกว่านี้!

นิลตราสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อข่มกลั้นความกลัวแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนนิ่งแล้วมองมายังเธอโดยไม่พูดอะไร

แต่เพียงแค่มือเรียวของนิลตรา ทำการรูดซิปกระเป๋าสะพายข้างแล้วล้วงมือเข้าไปเพื่อหมายจะหยิบบางอย่าง ร่างสูงของทั้งสองคนก็ก้าวขาถอยหลังหนึ่งข้างราวกับกำลังเตรียมพร้อมที่จะสู้

“ดะ เดี๋ยวก่อน! ไม่มีอะไร ใจเย็น ๆ ก่อนนะ”

นิลตรารีบพูดโพล่งออกไปเสียงดังเพราะเกรงว่าจะไม่ทันการแล้วพวกเขาจะปรี่เข้ามาทำร้ายเข้าเสียก่อน นิลตราดึงมือออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับหยิบพวงมาลัยดอกดาวเรืองสีแดงที่คุณยายที่ตลาดให้พวกเธอไว้

ซึ่งไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พวกเธอที่หลงป่า อีกทั้งยังต้องมาวิ่งหนีพวกเขาจนแทบจะเหนื่อยตายแต่กลับไม่ยอมทิ้งพวงมาลัยแล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋าอย่างดี

ดวงตากลมโตของนิลตรามองสบกับดวงตาของหัวสวมพร้อมกับก้าวเดินเข้าไปหาด้วยความนิ่งสงบ ก่อนที่สองมือเรียวที่ถือพวงมาลัยจะยื่นไปตรงหน้า

“ขอโทษที่บุกรุก ขอโทษที่ทำให้ตกใจ เราไม่ได้มาร้ายจริง ๆ”

เสียงหวานเอ่ยพูดด้วยความจริงใจในขณะที่มือก็ยื่นเข้าไปใกล้เพื่อหมายจะสวมพวงมาลัยที่ข้อมือของเขา

“นำทางพวกเรากลับไปที่เดิมได้ไหม”

สิ้นสุดเสียงหวานและก่อนที่พวงมาลัยจะคล้องที่ข้อมือเขาได้สำเร็จ มือหนาก็ปัดพวงมาลัยของนิลตราร่วงหล่นลงที่พื้นก่อนจะจับต้นแขนเธอด้วยความแรงแล้วผลักให้เธอหันหลังก้าวเดินไปข้างหน้า

“ไป”