Semua Bab สวนผักของนางร้าย: Bab 11 - Bab 20

“ถ้าจะให้ตอบตามตรง...” มู่หรันเฟิงยังไม่ทันได้พูดต่อ บิดาของนางก็กระแอมออกมาทำเอาฮูหยินเฒ่ากับจางเหมยหลินรวมถึงบุคคลอื่น ๆ ในตระกูลมู่กระสับกระส่ายนั่งยืนกันไม่ติดและคนที่ร้อนรนกลัวความผิดที่สุดก็คงจะเป็นสาวใช้ทั้งสอง พวกนางมองมายังมู่หรันเฟิงด้วยสายตาอ้อนวอน ถ้าคุณหนูยืนยันว่าพวกนางขโมยของจริง ก็คงถึงจุดจบของพวกนางแล้ว เพราะมู่หรันเฟิงไม่เคยสักครั้งที่จะให้พวกนางนำของของอดีตฮูหยินไปจำนำ จะมีก็เพียงจางเหมยหลินฮูหยินเอกในตอนนี้ก็เท่านั้น แต่ไม่ว่าจะเอ่ยออกไปหรือไม่เอ่ยออกไปก็ล้วนต้องตาย“ข้ามิเคยให้สาวใช้คนไหนนำสินเดิมของท่านแม่ไปจำนำหรอกเจ้าคะ ถึงแม้เบี้ยหวัดที่ข้าได้จะเพียงน้อยนิด แต่สินเดิมของมารดาข้าไม่มีทางนำออกมาใช้แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแม่เคยสั่งเสียไว้ว่าสินเดิมเหล่านั้นจะติดตัวข้าไปเป็นสินเดิมตอนแต่งงานอีกอย่าง...” มู่หรันเฟิงมองเลยไปยังด้านหลังคนของทางการ ถึงแม้ว่านี่จะมืดค่ำแล้วแต่เพราะอยู่ดี ๆ คนของทางการยกโขยงกันมาที่นี่ ตรงประตูใหญ่จึงมีชาวบ้านยืนออกันอยู่เต็มไปหมด มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อยและพูดเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย “สินเดิมบางส่วนท่านแม่ให้ข้าเอาไว้ก็จริง แต่ส่วนใหญ

เรื่องราวในอดีตถูกพูดถึงขึ้นมาอีกครั้ง แม้แต่นักเล่านิทานเองก็ยังนำไปตัดเสริมเติมแต่งเล่ากันอย่างสนุกปาก ทำให้ผู้คนที่สัญจรผ่านไปผ่านมารู้สึกสนใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของมู่หรันเฟิง รวมถึงการเสียเงินไม่กี่อีแปะเพื่อจ้างเด็กกำพร้าให้ช่วยกระพือข่าว ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยามก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงตอนนี้เมล็ดพันธุ์ที่มู่หรันเฟิงวางไว้ เริ่มผลิดอกออกผล ในใจของผู้คนเริ่มเอนเอียงหันมาเห็นใจคุณหนูใหญ่ จากที่เป็นสตรีร้ายกาจชื่อเสียงฉาวโฉ่กลายเป็นสตรีที่น่าสงสารในชะตาอาภัพของนาง ต่างกับคนตระกูลมู่ที่ยามนี้ไม่กล้าย่างเท้าก้าวออกจากเรือน เอาแต่หลบซ่อนกันอยู่ในจวน“นี่คุณหนูใหญ่ของพวกเจ้าไปไหนหรือ” สตรีขายผักที่ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ถูกไล่ออกจากจวน จึงมาแอบถามสาวใช้เพื่อตรวจสอบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ “นางไปอยู่ผิงอันแล้ว นายท่านส่งไป” สาวใช้ในครัวไหนเลยจะรู้ว่าสิ่งใดควรพูดไม่ควรพูด เมื่อสตรีขายผักถามสิ่งใดไปนางก็ตอบหมด เมื่อนึกถึงคำพูดของมู่หรันเฟิงที่เคยได้ยินข้างกำแพงว่าอาจถูกฆ่าตายระหว่างเดินทาง สตรีขายผักเอามือทาบอกด้วยความรู้สึกตกใจ วันรุ่งขึ้นเกิดข่าวลือใหม่ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ถูกไล่ออกจ

ในขณะที่กำลังจะใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูสีน้ำตาลแวววาวก้อนสี่เหลี่ยม มู่หรันเฟิงพลันสังเกตเห็นว่ากับข้าวจานใดที่มีเนื้อจะตั้งอยู่หน้านาง ส่วนจานที่เหลือล้วนเป็นผักทั้งสิ้น ยิ่งสงสัยมากขึ้นเมื่อทุกคนคีบแต่กับข้าวจานผัก ไม่มีใครเอื้อมตะเกียบมาคีบหมูสามชั้นเลยสักคนเดียว“กิน ๆ ๆ” และแม้ว่าอารองจะบอกให้ทุกคนกิน แต่มีเพียงกับข้าวจานผักที่พร่องไป ทำให้หรันเฟิงเริ่มสงสัยแล้วว่าตกลงหมูสามชั้นที่วางอยู่ตรงหน้านางนั้นมียาพิษหรือไม่ หรือว่าพวกเขาต้องการหลอกให้นายตายใจเพื่อวางยาพิษในหมูสามชั้นตุ๋น แต่เมื่อมองไปที่หยวนเป่าที่เอาแต่จ้องหมูสามชั้นตุ๋นตาเป็นมัน ซ้ำยังกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ อีกอย่างถ้าไม่กินก็จะถือเป็นการทำลายน้ำใจของผู้อาวุโสพอเห็นเช่นนั้นมู่หรันเฟิงก็มองไปที่ผู้อาวุโสบนโต๊ะที่กำลังจับจ้องนาง ใบหน้างดงามแย้มยิ้มเล็กน้อย มือเอื้อมตะเกียบไปคีบก้อนหมูสีน้ำตาลแวววาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำซอสขึ้นมา เพียงแค่ชิมไปหนึ่งคำก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นหมูสามชั้นที่ทำออกมาเป็นอย่างดี“อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ ฝีมือของอาสะใภ้สามอร่อยจริงอย่างที่อารองบอก” ดวงตาของนางเป็นประกายเมื่อได้ลิ้มรส

“ท่านอากำลังจะถอนต้นถั่วทิ้งหรือเจ้าคะ” เมื่อมาถึงแปลงผักจึงเห็นอารองกำลังดึงรากของต้นถั่วที่อยู่ในดิน มองไปเห็นต้นถั่วมากมายที่ถูกกองทิ้งไว้นางก็รู้สึกปวดใจ“ถึงเวลาที่ต้องลงต้นกล้าใหม่แล้ว ก็เลยต้องถอนถั่วพวกนี้ทิ้ง เจ้ามีอะไรหรือเปล่า” เห็นสายตาหลานสาวมองไปที่กองต้นถั่วที่ถอนทิ้งไว้ด้วยสายตาเสียดาย มู่เฉินหยางก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดไป“ท่านอาเชื่อข้าไหมเจ้าคะ” มู่หรันเฟิงไม่รู้ว่าผู้คนยุคนี้มีความรู้เกี่ยวกับผักมากน้อยแค่ไหน แต่เมื่อเห็นท่านอาพยักหน้ารับฟัง นางจึงบอกถึงวิธีการทำปุ๋ยสดเพื่อเพิ่มสารอาหารในธาตุดิน แน่นอนว่านางย่อมอธิบายให้ง่ายต่อการเข้าใจของคนยุคนี้“ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะรู้เรื่องแบบนี้ด้วย” มู่เฉินหยางเดินคุยกับหลานสาวคนโตไปเรื่อยเปื่อยระหว่างทางกลับบ้าน มู่หยวนหมิงเองได้ยินคำพูดของหลานสาวก็รู้สึกว่านางช่างมีความรู้มากนักตอนกลับบ้านพวกเขาผ่านตลาดเพื่อมาของไผทำข้าวเย็น มู่หรันเฟิงที่เห็นอาสะใภ้สามกำลังจะซื้อหมูสามชั้นติดมัน นางจึงเข้าไปแตะมือห้าม“ท่านอาสะใภ้สาม หากพวกท่านไม่ได้กินเช่นนี้อยู่ประจำก็ไม่จำเป็นจะต้องซื้อให้ข้าหรอก” มู่หรันเฟิงขยับเข้าไปกระซิบข

“ทุกคนพี่หรันเฟิงทำได้แล้ว” เสียงเด็กน้อยวันห้าขวบวิ่งตะโกนไปรอบบ้าน มู่หรันเฟิงยิ้มอย่างยินดี เพราะนี่ไม่ใช่เพียงแค่พิสูจน์ว่านางทำได้ แต่ยังช่วยลดค่าใช้จ่ายและโอกาสงอกของเมล็ดพันธุ์ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปผลผลิตในแปลงผักจะต้องมากขึ้นกว่าครั้งก่อน ๆ แน่นอน เพราะนางมั่นใจว่าต้นกล้านางจะเติบโตอย่างดีแต่มันหมายความว่ายามนี้มู่หรันเฟิงมีค่าในสายตาทุกคนมากขึ้นแล้วด้วย “คิดได้อย่างไรเนี่ย ทำเป็นก้อน ๆ เช่นนี้ ขุดหลุมแล้วก็ใส่ไปปลูกได้เลย มิต้องมาขุดเมล็ดพันธุ์ที่หว่านให้เมื่อย ดีมากหรันเฟิง ดีจริง ๆ” นี่ไม่ใช่เพียงแค่คำชม แต่เป็นการยอมรับต่างหากมู่หรันเฟิงยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวที่จะไปไร่กับทุกคน แต่วันนี้กลับแปลกไปเมื่ออารองที่ออกไปข้างนอกแต่เช้ามืดก็กลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก“หรันเฟิงวันนี้เจ้าอยู่บ้านดูแลต้นกล้าเถอะ ไม่ต้องออกไปในไร่กับพวกข้าหรอก” ท่าทางอึกอักและคำพูดของอารองทำให้นางอดไม่ได้ที่จะสงสัยไม่ได้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น“ทำไมหรือเจ้าคะ” คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ รอคำตอบจากอารองเพื่อไขข้อสงสัยให้นางไม่ใช่ว่าช่วงหลังมานี่นางเข้ากับคนที่นี่ได้แล้วหรือ ไปทาง