All Chapters of สวนผักของนางร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

จากหิมะที่เริ่มโปรยปรายก็เริ่มตกหนักขึ้นจนทั่วทั้งเมืองขาวโพลน โชคดีที่เมืองผิงอันถึงหน้าหนาวแต่ก็ไม่ได้นานหนาวนานนัก ไม่มีพายุหิมะร้ายแรงจนถล่มพังบ้านเรือนลงมาเหมือนเมืองทางเหนือ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่เดือนหิมะก็เริ่มละลาย เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงที่เหมาะแก่การเพาะปลูกใหม่อีกครั้งแน่นอนว่ามู่หรันเฟิงก็ต้องออกไปเพาะเมล็ดพันธุ์เตรียมเอาไว้ นางทำตั้งแต่หิมะยังละลายไม่หมด เพื่อที่พอเริ่มฤดูกาลใหม่ก็จะลงต้นกล้าได้ทันทีแต่เพราะที่เพาะต้นกล้าของนางอยู่ใกล้กำแพงฝั่งบ้านป้าหวัง ทุกวันได้ยินแต่เสียงที่โอ้อวดบุตรชายพูดจากระทบกระเทียบพี่ชายของนางว่าไม่มีทางสู้บุตรชายคนเล็กของนางได้ มู่หรันเฟิงได้ยินเสียงนี้ทีไรก็ปวดหูทุกครั้ง“ได้ข่าวว่าพี่ชายของเจ้าทั้งสองก็จะสอบซิ่วไฉรอบนี้หรือ จะเอาปัญญาอะไรมาเข้าใจกับการเรียนระดับนี้ แถมยังไม่มีอาจารย์มาคอยชี้แนะ ดูอย่าอาเฉียงของข้าสิ มีอาจารย์ที่เก่งกาจคอยชี้แนะ ได้ไปศึกษาถึงเมืองหลวง และท่านอาจารย์ยังบอกว่าเขาฉลาดที่สุดอีกด้วย กับพวกเจ้าที่อาศัยแต่อ่านตำราเองคิดว่าจะสอบซิ่วไฉติดหรือ” มู่หรันเฟิงได้ฟังบ่อยเข้าก็เริ่มรำคาญ กำก้อนดินในมือแ

นี่คือสาเหตุที่นางนั้นชอบหลานชายมากกว่าหลานสาว เพราะวันหนึ่งพวกเขาอาจจะเป็นขุนนางและนำความรุ่งเรืองกลับมาสู่ตระกูลได้ “ดี ๆ ตั้งใจเข้า จะได้เป็นเหมือนลุงใหญ่ของเจ้า” มู่หรันเฟิงแอบเบ้ปากเมื่อได้ยิน บิดาของแม่นางมู่นั้นก็คงจะเหมือนบุตรคนสุดท้องของป้าหวัง สอบครั้งแล้วครั้งเล่ากว่าจะผ่าน กว่าจะเป็นขุนนางขั้นหกก็อายุมากแล้ว ต่างกับผู้ตรวจการโจวที่สอบได้ที่หนึ่งเป็นจอหงวน เป็นขุนนางข้างศาลตั้งแต่อายุยังน้อย เพียงแค่นี้ก็รู้ชัดแล้วว่าความสามารถที่ต่างกันนั้นเป็นเช่นไรแม้ว่าฮูหยินเฒ่าจะชื่นชมที่หลานชายทบทวนตำราแต่สำหรับหลานสาวนั้นต่างออกไป “ข้าเองก็เอาสาวใช้มาเพียงแค่คนเดียว พวกเจ้าสามคนก็มาช่วยเป็นมือเป็นเท้าให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน” จบคำของฮูหยินเฒ่าทุกคนก็มองหน้ากัน เพราะที่นี่ไม่มีใครต้องรองมือรองเท้าใคร ท่านย่าที่บอกว่าไม่สบายพวกนางเองก็เห็นกับตาว่ายังสบายดีอยู่ทุกส่วน ถึงแม้ฮูหยินเฒ่าจะแก่ชราแล้ว แต่ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องมีคนดูแลมากมาย แน่นอนว่ามู่หรันเฟิงไม่พอใจ และไม่สนใจ นางขอตัวออกไปรดน้ำต้นกล้าที่กำลังจะเอาลงดินได้ในวันพรุ่งนี้ทันที กิริยาของหลานสาวคนโตทำให้ฮูหยินเฒ่าไม่พอใจได้แต

นางมั่นใจว่าความรู้ที่นางมีมากกว่าหลานชายในเมืองหลวงของท่านย่า อีกอย่างก็มีผู้ตรวจการโจวคอยชี้แนะอยู่ตลอด “ข้าไม่เห็นด้วยเจ้าคะ ดูจากความสามารถของบุตรชายคนเล็กของป้าหวังแล้ว มิสู้เรียนเองดีกว่า เขาไม่รู้จักคำสอนของขงจื๊อด้วยซ้ำ ขนาดโดนหยวนเป่าว่าใส่ออกไปตรง ๆ ยังบอกว่าเป็นคำเหลวไหล เช่นนี้แล้วจะให้วางใจไปเรียนได้อย่างไร”ผู้ใหญ่ทั้งสี่ที่อยู่ในเหตุการณ์ ตอนแรกก็คิดบ้างเหมือนกันว่าอยากจะให้บุตรชายไปเรียนในที่จวนขุนนาง เพราะกังวลว่าจะสอบไม่ได้อย่างที่ป้าหวังว่าถึงขนาดหน้าเสียตอนที่โดนอีกฝ่ายพูดใส่ด้วยซ้ำ เพราะไม่เคยมีใครในบ้านสายรองเคยสอบซิ่วไฉ พวกเขาจึงไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหน ที่ว่าสอบยากก็ได้ยินมาจากปากของผู้อื่น“อย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ มีคนมากมายที่สอบไม่ได้ในครั้งแรก แค่ได้ก้าวเดินก็ถือว่าดีมากแล้ว ข้าอยากให้ท่านพี่เต็มที่กับสิ่งที่ทำตอนนี้มากกว่า ไม่ได้ปีนี้ปีหน้าก็ยังมี” ทุกคนเห็นด้วยกับคำของมู่หรันเฟิง นี่เป็นเพียงก้าวแรกสำหรับพวกเขายกเว้นฮูหยินเฒ่าที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับหลานสาวคนนี้ ถึงขนาดก่นด่าว่านางเป็นคนนอกคอกของตระกูลมู่อยู่เป็นประจำ “ข้าเป็นผู้อาวุโสสุดในที่นี้ หากเอ่ยเตือน

“นี่คือต้นท้อสวรรค์” คิ้วของมู่หรันเฟิงขมวดเมื่อได้ยิน นางรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แม้จะเคยได้ยินชื่อมาก่อนแต่นั่นคือในนิยายที่เพื่อนรักของนางชอบอ่าน จึงไม่อยากเชื่อในคำของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่มีอะไรแน่นอน ยุคนี้ก็อาจจะมีต้นไม้ประเภทเทพเซียนเช่นนี้อยู่จริง ๆ ก็เป็นได้ ขนาดตัวนางเองยังมาที่แห่งนี้ได้เลย เพราะฉะนั้นอะไรก็คงเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น“ตกลงหรือไม่ ถ้าเจ้าสามารถปลูกต้นท้อสวรรค์นี้ได้ รางวัลหนึ่งหมื่นตำลึงทองเป็นของเจ้า ข้ามิได้พูดเล่น”“ข้าตกลง” พี่ชายทั้งสองที่หูกระดิกแอบฟังมานานท่ามกลางสายตาดุของบุรุษชุดดำทั้งหลาย เมื่อได้ยินน้องสาวตอบตกลงก็ไม่สนอะไรทั้งนั้นรีบบุกเข้าไปทันที มู่หรันเฟิงหันไปมองประตูที่ถูกเปิดออก เห็นสีหน้าตื่นตกใจของพี่ชาย “หรันเฟิงเจ้าคิดดี ๆ ของมีค่าเช่นนี้หากเจ้าทำเมล็ดพันธุ์เสียหายเขาจะไม่ทำร้ายเจ้าเอาหรอกหรือ” ชายชราได้ยินก็หัวเราะ สองคนนี้ดูท่าทางไม่เลวมีความคิดรอบคอบ“หากไม่ได้ก็ถือว่าวาสนาข้าไม่คู่ควร ข้าจะไม่โทษเจ้าแน่นอน แต่ถ้าเจ้าปลูกได้ เงินรางวัลหนึ่งหมื่นตำลึงทองข้าล้วนให้ครบไม่มีขาดแม้แต่อีแปะเดียว” มู่หรันเฟิงได้ฟังก็พยักหน้า หนึ่งหมื่นตำลึงทอง

“เกิดอะไรขึ้นกับแกทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าแกตายแล้วเหมือนฉัน” หนิงซูมี่พยักหน้า “แล้วคนอื่นล่ะ ทุกคนมาที่นี่เหมือนกันไหม”หนิงซูมี่ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้อ่ะ เพิ่งมาเจอแกนี่แหละ โฮ ฉันกลัวมากเลยแกตอนมาที่นี่ใหม่ ๆ ดีใจมากที่ได้เจอแก” ทั้งสองคนต่างโผกอดเข้าหากัน“แล้วตอนนี้แกอยู่ที่ไหน” ถึงแม้ผู้คนที่นี่จะดีกับนาง แต่ความเหงาจากวันเวลาที่ผ่านมาก็คลายลงได้บ้างเมื่อรู้ว่านางไม่ได้มาที่นี่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว “ฉันอยู่ที่คุณหมิง ไกลจากที่นี่มาก จะว่าไป ตอนแกตายมีข่าวออกทีวีดังมากเลยนะเรื่องงานวิจัยที่แกทำ รู้ไหมว่ามีแต่คนพูดถึงแก บางคนถึงขนาดสาปแช่งอาจารย์หม่าให้ตายแทนแกเพราะยังมีประโยชน์กว่า”ได้ยินแบบนั้นมู่หรันเฟิงก็หัวเราะอย่างสะใจ “แล้วนั่นสามีแกจริง ๆ เหรอ” คำพูดนี้มู่หรันเฟิงยกมือป้องปากกระซิบถามเพื่อน บุรุษผู้นั้นก็นับว่ารูปงาม เพื่อนของนางหาสามีใช้ได้ “หรือว่าเจ้าแม่ไฉ่หงให้พรตามที่แกขอ”“ก็คงใช่มั่งตื่นมาอีกทีก็มีผัวเลย” มู่หรันเฟิงตาโต นี่อย่าบอกนะว่า!นางมองหนิงซูมี่สลับกับสามีของเพื่อน “แกเข้าหอกันแล้วเหรอ” ครานี้เป็นหนิงซูมี่ที่ตาโตกับคำถามของเพื่อน ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นแ