All Chapters of สวนผักของนางร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของรัฐบาลตั้งอยู่กลางเมืองหลวง ในห้องทดลองนี้เป็นสถานที่ทำงานวิจัยของนักศึกษาปริญญาโท มู่หรันเฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อวิจัยการตัดแต่งพันธุกรรมของพืชเพื่อให้มีความสมบูรณ์แข็งแรงต้านโรคภัยได้ดีกว่าเดิมสองเท่าและเร่งการเจริญเติบโตได้ หญิงสาวหมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปด้านหลังคว้าเอาเอกสารเดินไปที่ตู้กระจก ด้านในมีพืชสีเขียวที่กำลังเจริญเติบโตได้เป็นอย่างดี มองดูเอกสารในมือก็พบว่าระยะเวลาเพียงไม่ถึงเดือนพืชที่ทำการทดลองก็เจริญเติบโตขึ้นมาจนน่าอัศจรรย์แต่อารมณ์ที่ดีของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตู้กระจกข้าง ๆ เธอ นึกไม่ถึงว่าวันนี้แม่คู่หูการทำวิจัยที่นาน ๆ จะโผล่หัวมาที จะเข้ามาเหยียบในห้องทดลอง“ดูเหมือนการทดลองครั้งนี้จะเป็นไปได้ด้วยดี” การวิจัยนี้แทบจะไม่มีความเป็นไปได้ ตอนที่ต้องมาจับคู่กับมู่หรันเฟิงเธอเองก็หนักใจ แต่เพราะเชื่อมั่นในตัวอาจารย์หม่าและรู้ว่ามู่หรันเฟิงเป็นนักศึกษาชั้นแนวหน้า ถ้างานวิจัยนี้สำเร็จย่อมมีชื่อเสียงตามมา“ปกติทุกวันเธอต้องรีบมีธุระกลับบ้านไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงโผล่มาที่นี่ได้” ตั้งแต่เริ่มต้นการทำวิ

มู่หรันเฟิงยิ้มเยาะ หยิบโทรศัพท์เปิดอ่านข้อความในกลุ่มของมหาวิทยาลัย มีคลิปวิดีโอที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคลิปวิดีโออะไร เป็นคลิประหว่างอาจารย์หม่ากับหลี่เหยาเหยาในห้องทดลองงานวิจัยเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นเป็นเธอเองที่ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายไว้ แค่ให้เพื่อนสนิทช่วยเล็กน้อยหาคนที่ไว้ใจได้มาปล่อยคลิป หึ! งานวิจัยที่เธอเฝ้าอดหลับอดนอนทำมาทำไมถึงจะต้องยกให้คนอื่นง่าย ๆ ไม่นานในมหาลัยก็มีข่าวดังว่าอาจารย์หม่าผู้นี้ยังขโมยผลงานวิจัยของนักศึกษา ผู้คนต่างสาปแช่งและถุยน้ำลายใส่ สงสัยศาสตราจารย์คงเห็นข้อความที่เธอส่งให้แล้ว“คุ้นหน้าอยู่นะคะแม่ แต่หนูจำใครไม่ค่อยได้หรอกค่ะ” ถ้าแม่รู้ว่าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอจะเป็นยังไงนะ ดวงตาสวยมองไปที่หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งดูข่าว ก็คงอาละวาดจนมหาวิทยาลัยแตกคุณนายมู่ของเธอดุจะตาย ขนาดเพื่อนบ้านยังไม่มีใครกล้ายุ่ง มู่หรันเฟิงนั่งหัวเราะคิกคักนินทาแม่ตัวเองในใจ“เอ๊ะ นั่นไม่ใช่เพื่อนของลูกที่เป็นดาราเหรอ ทำไมถึงออกข่าวว่าเสียชีวิต” เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่ตะเกียบในมือร่วงหล่นทันที เสียงผู้ประกาศข่าวรายงานการเสียชีวิตของเสวี่ยเยว่ฮวา มู่ห

มู่หย่งเซินมองบุตรสาวที่เขาจงเกลียดจงชัง ยิ่งเห็นบาดแผลของมู่หรันฮวาเขาก็ยิ่งชิงชังบุตรสาวคนโต คำพูดของมู่หรันเฟิงเหมือนกระตุ้นบาดแผลในใจของใต้เท้ามู่ ก็เพราะสินเดิมเหล่านี้เขาถึงต้องทำร้ายจิตใจคนรักที่รักกันมานานอย่างจางเหมยหลิน แม้มารดาของหรันเฟิงจะเป็นฮูหยินเอกแล้วอย่างไร คนที่เขารักก็ไม่ใช่ทั้งนางหรือแม้กระทั่งมารดาของนาง“จับตัวนางเอาไว้” เสียงที่มีอำนาจตะโกนบอกบ่าวและสาวใช้ให้จับตัวมู่หรันเฟิงที่กำลังจะเดินออกจากห้องโถงไป“สงสัยข้าจะใจดีกับเจ้าเกินไปแล้วหรันเฟิง พาคุณหนูใหญ่ไปที่ลานกลางบ้าน” สิ้นคำสั่งของผู้นำตระกูลมู่ทำให้ใบหน้าของจางเหมยหลินกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เพราะนางรู้ดีว่าสามีของนางคิดจะทำสิ่งใดถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคำครหาและมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานของใต้เท้ามู่ พวกเขาคงจัดการมู่หรันเฟิงไปให้พ้นหน้านานแล้ว แต่ยามนี้ต่อให้นางจะถูกเฆี่ยนจนตายลงไปก็คงไม่มีใครสนใจ เพราะการกระทำที่ไร้หัวคิดของนางนั้นรับรู้กันไปทั่ว ถ้าวันนี้เขาลงโทษโบยนางก็คงจะไม่มีใครคิดติดใจอะไร“พาข้ากลับเรือน” ฮูหยินเฒ่าที่ปกติจะสอดมือเข้ามายุ่งทุกเรื่องกลับมีท่าทีไม่สนใจ หญิงชราหลับตาลงแล้วลุกขึ้นอย่างเชื่อง

มู่หรันเฟิงบุตรสาวคนโตของใต้เท้ามู่ สิ้นใจในระหว่างการรักษาจากพิษบาดแผลที่ถูกโบย ทำให้นางได้เข้ามาในร่างนี้ จากความทรงจำที่ได้รับมาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมที่มีชื่อเหมือนกันกับนาง ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วเมืองหลวง ในยุคนี้ชื่อเสียงสตรีสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้ทำเรื่องไร้หัวคิดและดูไร้สาระเช่นนี้ได้มู่หรันเฟิงใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับทุกอย่างในความทรงจำ รวมถึงจดจำผู้คนที่มุ่งร้ายกับเจ้าของร่างเดิม ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วก็มีแต่ต้องเรียนรู้และใช้ชีวิตต่อไปคนไม่เข้าใจมู่หรันเฟิงก็เพราะนางนั้นแสดงออกแต่ทางที่ร้าย ทั้ง ๆ ที่นางนั้นน่าสงสารยิ่งกว่าใคร แต่ในเมื่อยามนี้นางเป็นมู่หรันเฟิงแล้วก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและดีที่สุดนั่นแหละหญิงสาวคิดพลางมองไปยังสาวใช้ทั้งสองของตน อดคิดไม่ได้ว่าอยู่กันมาตั้งนานก็ยังเป็นคนของจางเหมยหลินไปได้ แล้วนางจะเชื่อใจใครได้กันเล่าหลังจากรักษาตัวมาหลายวัน ทั้งที่ถูกทิ้งขว้างรักษาด้วยยาราคาถูก แต่ร่างกายของมู่หรันเฟิงก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว รอยบาดแผลใหญ่ก็ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ จนนางเองที่เห็นแผลกับตาก็ไม่อยากจะเชื่อ“นายท่านเรีย

“ฮึก ฮือ ชีวิตข้าช่างอาภัพนัก พ้นจากปรโลกไม่ทันไรก็ถูกขับไล่ออกจากจวน ท่านแม่ไยท่านต้องทิ้งข้าไว้คนเดียว ทำไมท่านถึงไม่พาข้าไปด้วย” สตรีส่งผักได้ยินเสียงแว่วมาหูก็กระดิกทันที ผู้คนในตลาดมักบอกว่านางมีหูที่ดีและปากที่สว่างมากพอจะกระจายข่าวอย่างรวดเร็ว ร่างที่สูงใหญ่ของนางเอียงตัวแอบฟังคนผู้หนึ่งตัดพ้ออยู่ข้างกำแพง“แต่ก็คงอีกไม่นานที่ข้าจะได้ตายตามท่านไป ท่านพ่อรังเกียจข้าถึงขนาดขับไล่ออกจากจวน ฮึก ฮือ ท่านแม่ เดินทางครั้งนี้ข้าอาจถูกโจรปล้นระหว่างทางคงไม่มีชีวิตรอดกลับ ท่าดีใจที่จะได้ไปอยู่กับท่านพร้อมหน้า แต่ถ้าไม่มีค่าแล้วทรัพย์สมบัติของท่านจะเป็นเช่นไร ท่านพ่อก็คงยกให้กับฮูหยินคนใหม่ใช่หรือไม่ ทำไมท่านพ่อถึงไม่รักข้าบ้าง ทั้งยังยอมให้น้องสาวหยิบฉวยสินเดิมของท่านแม่ไปใช้ในพิธีปักปิ่น พอข้าทวงความยุติธรรมก็ถูกโบยจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด หมอสักคนก็ไม่เคยส่งมาดูแลข้า แต่เป็นเพราะท่านแม่ที่คุ้มครองข้า ข้าถึงยังมีชีวิตรอดมาได้” มู่หรันเฟิงมั่นใจแล้วว่าสตรีขายผักผู้นี้มาแอบฟังก็ร้องไห้คร่ำครวญหนักยิ่งกว่าเดิม เหมือนกลัวว่าคนหลังกำแพงจะไม่ได้ยิน “แต่รอดมาได้แล้วอย่างไรในเมื่อข้าไม่เป็นที่ต้อง