All Chapters of สวนผักของนางร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

มู่หรันเฟิงเดินเข้าไปเอากระดาษที่วาดเอาไว้ออกมา “ท่านน้าหลินข้าเห็นบ้านท่านปลูกแต่ผักกาดอันนี้เป็นวิธีปลูกให้ได้ผลผลิตดีขึ้น ถ้าไม่เข้าใจมาหาข้าได้นะเจ้าคะ” ชาวบ้านใกล้เคียงที่คุยอยู่กับฮูหยินเฒ่าก่อนหน้านี้ได้ยินที่มู่หรันเฟิงเอ่ยก็เร่งเดินเข้ามาใกล้“แล้วผักอย่างอื่นมีหรือไม่” มู่หรันเฟิงหยิบเอาไปให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว “นี่เจ้าคะ ข้าเห็นที่บ้านท่านลุงปลูกแตงกวาใช่หรือไม่ ช่วย ๆ บอกกันด้วยนะเจ้าคะ ข้าทำภาพวาดแผนนี้มาเพื่อให้ความรู้กับทุกคน ข้านำไปฝากไว้ที่ร้านของคหบดีซงที่รับซื้อผักเจ้าใหญ่ที่สุดของเมืองบางส่วน พวกท่านไปขอได้ แต่ถ้าไม่มีพืชผักที่ตัวเองปลูกก็มาถามข้าได้นะเจ้าค่ะ” มู่หรันเฟิงแจกจ่ายแผ่นกระดาษที่มีรูปวาดให้กับทุกคนด้วยรอยยิ้มเพราะโจวจื่อหยางทำให้ตอนนี้ที่อำเภอมีแผ่นกระดาษภาพความรู้ของมู่หรันเฟิงแปะอยู่ คนที่เก็บภาษีเห็นว่าผลผลิตของตระกูลมู่เยอะขึ้นมากกว่าปีก่อน ดูได้จากสมุดจดบันทึก จึงแนะนำทุกคนให้รับแผ่นให้ความรู้นี้ไป เพราะอย่างไรการที่เก็บภาษีได้เยอะก็เป็นผลงานโดยรวมทั้งเมืองส่วนร้านของคหบดีซงที่รับซื้อผักคนส่วนใหญ่ที่นี่ก่อนจะส่งไปที่เมืองหลวงหรือเมืองอื่น ก็ยิ่งย

“หากหมดวันใดก็ดูบรรดาแผ่นให้ความรู้ที่ข้าเขียนเอาไว้ก็ได้นะเจ้าคะ แม้จะยังไม่สมบูรณ์แต่ก็เขียนไปได้เยอะมากแล้ว”“ขอบใจเจ้ามากที่มีใจยังคิดเป็นห่วงพวกเรา แต่เงินจำนวนมากเช่นนี้พวกข้ารับไว้ไม่ได้จริง ๆ” เงินหมื่นตำลึงทองมากไปสำหรับพวกเขาที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ทุกอย่างเป็นที่ความสามารถของน้องสาวเมื่อเห็นว่าทำอย่างไรพี่ชายก็ไม่มีทางยอมรับเงินก้อนนี้ได้ มู่หรันเฟิงจึงแบ่งส่วนให้ทุกคน “เช่นนั้น เราแบ่งกันคนละครึ่งดีไหมเจ้าคะ ตกลงตามนี้นะเจ้าค่ะ” มู่เฉินเฟิงกับมู่หยวนจงยังคิดว่ามากเกินไปอยู่ดีถึงจะแบ่งกันแล้ว แต่เหมือนมู่หรันเฟิงจะรู้ว่าพี่ชายคิดเช่นไรจึงรีบลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้องไปภาพการจากลาทำให้ทั้งคนที่จะต้องเดินทางและทุกคนในตระกลูมู่สายรองรู้สึกใจหาย ช่วงเวลานับตั้งแต่มู่หรันเฟิงมาพวกเขามีความสุขกันมาก กล้าคิดกล้าทำในสิ่งที่ต้องการ แถมยังได้ความรู้คำชี้แนะอีกหลายอย่าง ในขณะที่หรันเฟิงก็รู้สึกว่าตลอดเวลาในชีวิตของแม่นางมู่ที่นี่คนในตระกูลมู่สายรองนั้นดีกับนางเป็นที่สุด ไม่เพียงแค่บ้านสายรองที่อาลัยอาวรณ์ พวกชาวบ้านเองที่รู้ข่าวก็มายืนรอส่ง ถามบนรถม้าก็เต็มไปด้วยข้าวของที่ชาวบ้านนำมาฝาก ส

“เงินรางวัลทั้งหมด พวกเราควรที่จะยกให้หรันเฟิง” มู่เฉินเฟิงบอกกับน้องชาย“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นแต่ครั้งก่อนนางก็บอกว่าแบ่งให้พวกเราครึ่งหนึ่ง แต่ขอเองก็ไม่อยากจะรับไว้ หรันเฟิงดื้อกว่าข้าเสียอีก แล้วเราจะทำเช่นไรถ้าบ้านท่านลุงใหญ่ทราบ” มู่เฉินเฟิงถอนหายใจหนัก โชคดีที่หลังจากมู่หรันเฟิงกลับไปเมืองหลวง ท่านย่าก็เดินทางกลับเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นตำลึงทองเหล่านี้ถ้าท่านย่าเห็นจะต้องตาเป็นประกายทั้งยังยึดไปหมดแน่ ๆถึงจะกตัญญูแต่ก็รู้ว่านิสัยคนบ้านท่านลุงใหญ่นั้นเป็นเช่นไร พวกเขาไม่ได้ลำบากกันมาแค่ปีสองปีเสียหน่อยส่วนเรื่องเงินอย่างไรก็ควรยกให้มู่หรันเฟิงทั้งหมด เพราะนางเป็นคนเพาะเมล็ดพันธุ์นี้สำเร็จเพียงผู้เดียว พวกเขาก็แค่คอยรดน้ำเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น อีกอย่างบิดาของพวกเขาไม่ได้สอนให้เป็นคนโลภอยากได้ของผู้อื่นโจวจื่อหยางหลังจากออกมาจากพระราชวังก็ได้รับทั้งข่าวดีและข่าวที่ทำให้เขาแปลกใจ ฮ่องเต้นั้นจะให้ป้ายชื่นชมนางอย่างที่เขาร้องขอ แต่เพราะอย่างนั้นทำให้เขารู้ว่าตอนนี้มู่หรันเฟิงกลับเข้ามาเมืองหลวงแล้วเพราะสหายเป็นผู้นำข่าวมาบอก มิหนำซ้ำยังกำลังจะมีงานมงคลอีกด้วยโจวจื่อหยางเกิดควา

“จริงด้วยพ่ะย่ะค่ะ เป็นกระหม่อมที่เลอะเลือน” ใต้เท้าโจวผู้นี้เป็นขุนนางที่ฝ่าบาททรงโปรดปราน เพราะความเฉลียวฉลาดเจ้าแผนการของเขา กว่าเป้าหมายจะรู้ตัวทุกอย่างก็อยู่ในการควบคุมของเขาแล้ว“ว่าอย่างไรนะ! จะยกเลิกงานแต่ง” เสียงของจางเหมยหลินตะโกนลั่นห้องโถงคหบดีกั๋วรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรชายเมื่อคืนก็ตกใจไม่ต่างจากบุตรชาย เขาไม่รู้หรอกว่ามู่หรันเฟิงนั้นเป็นใคร ตระกูลเฝิงของนาง ได้ข่าวว่าหลังจากบุตรสาวแต่งออกมากับตระกูลมู่ก็ไม่เคยมาดูดำดูดี กับหลานสาวก็ไม่เคยไปมาหาสู่ ก็ไม่น่าจะมีใครช่วยเหลือนางได้ แต่อะไรที่ยุ่งยากคนที่เดินทางที่ไม่ค่อยสุจริตนักอย่างพวกเขาไม่ยุ่งเกี่ยวจะดีกว่าตะวันยังไม่ทันขึ้นก็เร่งเดินทางไปยกเลิกการหมั้นและการแต่งงานกับมู่หรันเฟิง โดยอ้างเหตุผลจากข่าวลือในอดีตของมู่หรันเฟิง บอกว่าตระกูลมู่ย้อมแมวขายเพื่อไม่ให้ความผิดตกอยู่ที่ตระกูลตน เพราะคหบดีกั๋วเองก็ไม่อยากจะต้องเสียสินสอดโดยไม่ได้อะไรมู่หย่งเซินเองก็ไม่ยอมคืน เพราะเขาได้เอาเงินสินสอดนั่นไปใช้ติดสินบนซื้อตำแหน่งใหม่ของตัวเองแล้ว เขารู้ว่ากำลังจะมีการปรับขั้นของขุนนางครั้งใหญ่จึงทุ่มเต็มที่จางเหมยหลินและฮูหยิ

“พวกแกเป็นใคร ออกไปนะ” จางเหมยหลินตะโกนลั่น บุตรชายทั้งสองก็ไปอ่านหนังสือกับเหล่าบัณฑิต สามีก็หนีเข้าไปซ่อนตัวไม่อยากพูดคุยกับใครในห้องหนังสือแล้ว ฮูหยินเฒ่าก็เป็นลมไปตั้งนานแล้วไม่เห็นออกมา ตอนนี้ก็เหลือแค่นางกลับมู่หรันฮวาเท่านั้น“เงินอะไร นี่เป็นจวนขุนนางนะรีบออกไปได้แล้ว” จางเหมยหลินเอ่ย“จ่ายเงินมาก่อนบุตรชายของฮูหยินติดหนี้ที่บ่อน ในเมื่อได้สินสอดจากตระกูลกั๋วก็เอามาจ่ายเสีย ถ้าไม่จ่ายข้าจะตัดมือเขาวันละข้างดีหรือไม่” จางเหมยหลินสะบัดมือมู่หรันฮวาออกทันทีที่ได้ยินคำขู่“ห้ามทำอะไรบุตรชายข้าเด็ดขาด แม่จะไปช่วยพี่เจ้า” คนเป็นแม่จะไม่รู้นิสัยบุตรชายได้อย่างไร แต่ก่อนเพราะมีสินเดิมของตระกูลเฝิงจึงรอดมาได้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้คงไม่สามารถทำได้แล้วเงินที่ถูกเตรียมเอาไว้คืนตระกูลกั๋วถูกถือออกไปในทันที“ไม่ได้นะเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านสัญญาแล้วว่าจะช่วยข้า” มู่หรันฮวากรีดร้องและร้องไห้ออกมาด้วยไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว นางเอาแต่นั่งร้องไห้อยู่กลางจวนเมื่อสุดท้ายแล้วมารดาก็เลือกที่จะช่วยพี่ชายมากกว่าตัวนาง หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้นนานหลายเค่อตรงจุดที่มู่หรันเฟิงเคยโดนเฆี่ยนจนตายไปมู่หรันเฟิงที่เห็นแ