All Chapters of สวนผักของนางร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก ๆ” ที่นางแค่ทำก็แค่แตะแล้วคิดก็เท่านั้น อยู่ดี ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้า นางกำลังคิดว่าหากเมล็ดพันธุ์อยู่ในมือเฉย ๆ จะงอกขึ้นมาได้หรือไม่ แล้วอยู่ดี ๆ เมล็ดพันธุ์ในมือก็เริ่มขยับ รากสีขาวงอกยาวทะลุเมล็ดออกมา ลำต้นเล็ก ๆ สีเขียวเริ่มแทงยอดอ่อน ผลิใบคู่ออก จากใบคู่ค่อย ๆ ผลิแตกใบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความสูงของต้นแทงสูงขึ้นจนมู่หรันเฟิงตาโตมู่หรันเฟิงไม่เพียงแค่เห็นถึงหนทางที่จะสร้างความร่ำรวยให้กับตนเอง แต่มันกลับช่วยเหลือชาวบ้านคนอื่นได้ด้วย เพียงแต่อาจจะต้องสร้างเรื่องราวเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือกันเล็กน้อย มู่หรันเฟิงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเรือนความคิดที่จะสร้างรายได้ในยุคนี้ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด มู่หรันเฟิงจึงอยากออกไปสำรวจตลาดของที่นี่เสียหน่อยว่าเขาค้าขายสิ่งใดกันบ้าง หากเป็นในยุคที่นางจากมาก็คงไม่ต้องคิดมากเพราะผักนั้นสามารถส่งให้กับร้านอาหารหรือร้านค้าขนาดใหญ่ได้ ทำได้แม้กระทั่งขายทางออนไลน์จริงสิ!นอกจากตลาดแล้วนางสามารถนำผักไปขายให้กับเหลาอาหารได้ มู่หรันเฟิงที่กำลังดีใจกับหนทางสร้างตัวก็ต้องพับแผนนี้เก็บใส่หัวไว้ตามเดิม เมื่อไ

“ท่านอาสะใภ้รอง ท่านพ่อมิได้ส่งเบี้ยหวัดมาให้ข้า เช่นนั้นแล้วเงินส่วนนี้ท่านไม่ต้องส่งไปหรอก ข้าจะเขียนจดหมายบอกกับท่านพ่อเอง เพราะมองดูสภาพบ้านที่นี่ หน้าหนาวคงหนาวกว่าจวนที่เมืองหลวงมากนัก บ้านทรุดโทรมขนาดนี้จะอยู่กันไปได้อย่างไร ส่วนเงินเจ็ดส่วนนั่นข้าก็ไม่เอาเช่นเดียวกัน ท่านอาสะใภ้รองไปบอกท่านอารองกับอาสามว่าให้ซ่อมแซมบ้านเถิด” เมื่อเห็นอาสะใภ้รองมีสีหน้าลำบากใจไม่กล้าเก็บเงินไว้เอง มู่หรันเฟิงจึงแสดงละครเล็กน้อย “ที่จริงข้าไม่กล้าเอ่ย แต่กลางคืนที่นี่หนาวนัก หนาวเย็นเข้าไปถึงกระดูก หลายครั้งที่ตื่นมาคล้ายจะไม่สบาย แค่ก ๆ”“ได้ ๆ ข้าจะเอาไปบอกกับท่านพี่” มู่หรันเฟิงยิ้มเมื่อเห็นอาสะใภ้รองตกหลุมพรางของตนซุนหย่าหลิงเร่งไปบอกสามีตนกับน้องสามี แน่นอนว่าทั้งสองก็ทำหน้าลำบากใจ นางจึงขยายความเพิ่มอีกนิด ถึงความลำบากของหลานสาว มู่หรันเฟิงจึงต้องแสดงอีกครั้ง “ท่านอารองที่จริงข้าก็ไม่กล้าเอ่ยปากว่ารู้สึกลำบาก แต่ในเมื่อเงินจำนวนนี้ต้องส่งให้ท่านพ่ออยู่แล้ว มิสู้ใช้ซ่อมแซมบ้าน ถึงจะโกรธอย่างไรข้าก็บุตรสาวเดี๋ยวข้าส่งจดหมายบอกท่านพ่อเองเจ้าค่ะ” อาทั้งสองคนที่เป็นห่วงหลานสาวจากเมืองหลวงกลัวน

อันที่จริงมู่หรันเฟิงก็ไม่ได้ชมชอบเจ้าของร่างเดิมมากนัก เป็นถึงคุณหนูใหญ่แต่กลับไร้หัวคิดปล่อยให้บ่าวไพร่ชักจูงได้โดยง่าย แต่ก็เอาเถอะ อายุเพียงเท่านี้แต่กลับถูกละเลยจากบิดาไหนเลยจะมีคนสั่งสอน อาจารย์ที่จ้างมาสอนที่จวนล้วนถูกฮูหยินใหญ่รวมมือกับแม่นมเผยกลั่นแกล้งเสียจนแม่นางมู่อาละวาดหลายต่อหลายครั้ง ทำเอาอาจารย์ที่เชิญมาสอนต่างไม่พอใจนัก มองว่าคุณหนูใหญ่ช่างไม่สำรวมผิดกับคุณหนูรองที่นั่งข้างกันพอมานั่งนึกดูก็แปลกนักทั้งที่บุตรชายคนโตของใต้เท้ามู่อย่างมู่จื่อเหว่ยเอาแต่เที่ยวหอคณิกา ร่ำสุราแทบทุกวัน มีนิสัยอันธพาลและร้ายกาจไม่ต่างจากมู่หรันเฟิง แต่ทำไมถึงมีแต่เรื่องเสียหายของนางให้ชาวเมืองได้ร่ำลือกัน แตกต่างจากมู่จื่อเหว่ยแม้จะทำผิดแค่ไหนกลับไม่มีข่าวลือเลยแม้แต่ครั้งเดียว คงเป็นจางเหมยหลินที่ให้คนไปแอบปล่อยข่าว ส่วนข่าวลือของบุตรชายก็คงต้องหาทางปิดปากผู้คนให้เงียบสินะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจที่เงินทองถูกใช้ไปกับเรื่องที่ไม่จำเป็น จะมีหรือไม่มีข่าวลือก็ล้วนต้องใช้เงินสร้างมาทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นแค่คำพูดปากต่อปากไม่ถึงหนึ่งก้านธูปเรื่องราวก็เงียบหมดแล้ว ทั้งหมดนั่นคงเป็นแม่เลี้ยงขอ

เมื่อได้ยินคำของสตรีหน้า เจ้าหน้าที่ทางการที่เป็นคนประกาศข้อกล่าวหาก็คิ้วขมวด เป็นแค่แม่นางน้อยมีสิทธิ์ใดมาตั้งข้อสงสัยกัน “หลักฐานก็นี่ไง” ตัวเลขที่เอามาให้มู่หรันเฟิงดูตรงกับยอดที่ท่านอาสะใภ้ทำบัญชีและเงินที่ถูกหักไปทั้งสิ้น“หากเป็นยอดเงินนี้พวกเราจ่ายไปแล้วเจ้าคะ มีหลักฐานชัด และยังมีคนของทางการลงชื่อประทับตรารับเงินไปแล้วด้วย” มู่หรันเฟิงเห็นคนเหล่านั้นมองหน้ากันยิ่งนางพูดเช่นนี้แทนที่คนเหล่านั้นจะบอกให้นางไปเอาหลักฐานมา กลับเดินไปที่ท่านอาทั้งสองและสั่งให้เริ่มโบยโดยไม่ฟังความ“อย่ามาโยกโย้พวกเจ้าจ่ายไม่ครบ ตอนนี้จะอ้างนั่นอ้างนี่อีก ถ้าไม่จ่ายให้ครบตอนนี้ก็โบยเท่านั้น พวกเจ้าเตรียมตัวลงโทษ” มู่หรันเฟิงมองอย่างไรเรื่องนี้ก็แปลกเกินไป หากลงโทษมิต้องข่มขู่ก็ได้ แต่นี่ยิ่งบอกว่าจะไม่จ่ายยิ่งข่มขู่หนัก ทั้งยังมองหน้ากันไปมาราวกับกำลังสมคบคิดอะไรสักอย่าง“วันที่จ่ายมีพยานมากมาย ข้าอยากให้ใต้เท้าเรียกพวกเขาให้การมาเจ้าคะ” มู่หรันเฟิงเอ่ยบอก แต่ใต้เท้าผู้นั้นกลับไม่สนใจ“ฮูหยิน มัวแต่ฟังแม่นางน้อยที่ไม่รู้เรื่องคนนี้ พวกข้าเองก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว หากผู้ตรวจการมาแล้วรู้เข้า มิใช่เงินจำ

“เดี๋ยวก่อนท่านนายอำเภออย่าเพิ่งรีบร้อน ไม่อยากรู้หรือว่าคนที่ร่วมทำผิดกับเขาคือใคร เป็นเพียงแค่เสมียนคงไม่ใจกล้าอาจหาญทำเรื่องนี้ผู้เดียวหรอกกระมัง” หลังจากพูดจบ ก็ราวกับผึ้งแตกรัง คนเหล่านั้นที่กระทำผิดต่างวิ่งหนีและต่อสู้กับทหารที่เตรียมพร้อมรออยู่ด้านนอกทหารต่างใช้เชือกมัดไม่ให้ดิ้นหลุดแล้วลากออกไป ท่ามกลางเสียงสาปแช่งของชาวบ้าน เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย โจวจื่อหยางเดินเข้ามาหามู่หรันเฟิง มีเพียงนางที่กล้าสบตากับขุนนางขั้นสามโดยที่ไม่เกรงกลัว “พวกเจ้ากลับบ้านไปเถิด เรื่องครั้งนี้คนที่ใส่ร้ายเจ้าก็ถูกต้องโทษไปแล้ว แต่ข้าอยากขอเตือนแม่นางเอาไว้สักอย่าง เป็นเพียงชาวบ้านลุกขึ้นสู้กับขุนนางพวกนี้ นับว่ากล้าหาญนัก แต่อย่าลืมว่าพวกขุนนางที่ชั่วช้าไม่อาจสนถูกผิด คนพวกนี้จะป้ายความผิดสั่งฆ่าเจ้าเมื่อไรก็ได้”“ถ้าไม่ให้ลุกขึ้นสู้ จะให้ก้มหน้ายอมรับความผิดที่ไม่ได้ทำหรือเจ้าคะ” ผู้ติดตามถึงกับเงยหน้ามองผู้อาจหาญต่อปากต่อคำกับนายท่าน“หึ” โจวจื่อหยางยกยิ้มมุมปาก มองดูสตรีตรงหน้าที่ยึดมั่นในความยุติธรรม “เอาเถอะ ขุนนางฉ้อฉลพวกนี้ถูกข้าจัดการหมดสิ้นแล้ว”“ท่านมั่นใจได้อย่างไร หากภายภาคหน้าเ