All Chapters of สวนผักของนางร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

กลางบ้านมู่เฉินเฟิงและมู่หยวนจงกำลังคุกเข่าอยู่หน้าบิดาของตน “ท่านพ่ออนุญาตให้ข้าเล่าเรียนด้วยเถอะ ข้าไม่อยากให้ครอบครัวเราต้องเผชิญปัญหาเช่นนี้จากขุนนางฉ้อฉลอีก ข้าจะต้องสอบเป็นขุนนางให้ได้ แม้อาจไม่ได้เก่งกาจอย่างลุงใหญ่ แต่เมื่อขึ้นชื่อว่าได้เป็นขุนนางก็คงพอทำให้ผู้คนไว้หน้าเราบ้าง” มู่เฉินเฟิงมีสายตาแนวแน่ น้ำเสียงหนักแน่นบ่งบอกว่าเขาคิดเรื่องนี้มาดีแล้ว“งานในไร่พวกข้าจะยังมาช่วยทำเช่นเดิม ข้าจะเรียนไปด้วยทำงานในไร่ไปด้วย” เมื่อเห็นพี่ชายพูดเช่นนั้นมู่หยวนจงเองก็แสดงความแน่วแน่ของเขาเช่นกัน สองพี่น้องมองหน้าสบตากัน นี่คือสิ่งที่พวกเขาหารือกันมาแล้ว“มิใช่ไม่อยากให้พวกเจ้าศึกษา แต่ข้าเล่าเรียนนั้นแพงนัก จะเอาเงินมาจากที่ใดกันเล่า” บิดาของทั้งสองมีสีหน้าลำบากใจ“ค่าเล่าเรียนพวกข้ายินดีออกไปรับจ้างหาเงินมาจ่ายเอง ไม่รบกวนพวกท่านเด็ดขาด” มู่หรันเฟิงที่แอบยืนฟังมานานพร้อมกับอาสะใภ้ทั้งสองก็เดินเข้าไปหาพวกเขา“เรื่องนั้นท่านอารองไม่ต้องเป็นห่วง ปล่อยให้ข้าจัดการเอง ที่ตระกูลมู่ของพวกเราถูกรังแกครั้งนี้ก็เพราะกลัวพวกขุนนางชั้นผู้น้อยอวดเบ่ง พวกเขาคงคิดว่าชาวบ้านไม่รู้อักษร ไม่มีความรู้เ

“ของสำคัญเช่นนั้นต้องเก็บไว้อย่างดีถึงจะถูก” มู่หรันเฟิงมองอีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้จนเกินไป ใจของนางเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนไม่ว่าในยุคนี้หรือยุคไหน“ของสำคัญควรจะเก็บไว้กับตัวถึงจะถูก พบกันคราหน้าหวังว่าข้าจะเห็นเจ้าห้อยพู่หยก” แค่พู่หยกอันเดียว จะมาบังคับกันทำไม โจวจื่อหยางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นนางไม่รับปากมู่หรันเฟิงรู้สึกเหมือนนางกำลังถูกรังแก ไม่น่าให้หยวนเป่าออกไปรอข้างนอกก่อนเลย ยิ่งเขาเข้ามาใกล้ ตัวของนางก็ยิ่งหดรีบแบนเข้าไปใหญ่ “รู้แล้วเจ้าค่ะ ข้าจะห้อยติดตัวไว้ตลอด ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยคงต้องขอตัวก่อน ต้องรีบกลับบ้านก่อนจะค่ำมืด” ทั้งที่อากาศเย็นแต่ใบหน้าของนางกลับร้อนผ่าวจนห้ามไม่อยู่ มุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย หากผู้ใดมาพบเห็นจะต้องตกใจเป็นแน่ เพราะปกติใต้เท้าโจวมักมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่ค่อยแสดงอารมณ์ และไม่เคยสนใจสตรีหรือคุณหนูจวนใด แม้จะมีแม่สื่อมาทาบทามอยู่หลายครั้งหลังจากกลับมาบ้าน มู่หรันเฟิงก็มาร่วมโต๊ะกินข้าวกับครอบครัว หลังกินข้าวเสร็จทุกคนก็นั่งพักผ่อนกัน มู่หรันเฟิงเห็นอยู่กันครบทุกคนจึงหยิบของที่ไปซื้อมาวันนี้ออกมาให้ทุกคนดู“วันนี้ข้าไปซื้อตำรามากับชุดพู่กันมาใ

“พี่หรันเฟิงรู้หรือไม่ว่าปีที่ผ่าน ๆ มา พวกเราต้องทนหนาวนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่บางแสนบาง ความรู้สึกหนาวจนเข้ากระดูกเช่นนั้นข้าจำได้ไม่เคยลืม” มู่หรันชุนบ่นให้พี่สาวอย่างมู่หรันเฟิงฟัง ซึ่งก็มีหยวนเป่าคอยพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ “แต่ปีนี้คงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ขอบคุณมากนะเจ้าค่ะพี่หรันเฟิง” มู่หรันเฟิงจับไปที่มือของน้องสาวที่กำลังตื้นตันใจจนทนเก็บอาการไว้ไม่ไหวร้องไห้ออกมาแต่ถึงหรันชุนไม่บอกนางก็พอจะเดาได้ว่าบ้านที่เป็นรูไปทั่วแบบนี้ เจอลมหนาวพัดเข้ามาก็คงกันอะไรไม่ได้มาก มู่หรันอวี้เองก็ดีใจที่ปีนี้ไม่ต้องทรมานจากความหนาวแล้ว นางตั้งใจว่าจะต้องตอบแทนพี่สาวผู้นี้ให้ได้“เงินส่วนหนึ่งแบ่งไปทำบ้าน อีกส่วนไปซื้อผ้าตัดชุดใหม่และผ้าห่มให้กับทุกคนเพิ่มก็แล้วกัน” มู่เฉินหยางแบ่งเงินเป็นส่วน ๆ เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปติดต่อหาช่างที่จะมาทำบ้าน ส่วนเงินอีกส่วนก็ให้ภรรยานำไปซื้อผ้ามาตัดชุดและทำผ้าห่มให้ทุกคน “เงินส่วนที่เหลือเป็นของเจ้า ในเมื่อเจ้าเป็นคนที่เจอโสม ก็ควรที่จะเก็บเงินส่วนที่เหลือไว้ เงินแค่สองส่วนนี้ก็เพียงพอแล้ว” มู่หรันเฟิงคราแรกคิดจะปฏิเสธอยากให้ท่านอาเก็บไว้ใช้ แต่เมื่อคิดว่าในส่วนที่เหลื

“พี่ชายเจ้าจะเข้าร่วมการสอบหรือ เจ้าสามารถปรึกษาข้าได้ เพราะข้าเองก็เคยสอบมาเหมือนกัน แถมยังสอบได้ถึงระดับจิ้นซื่อเชียวนะ” หลิวซงเอาแขนกอดอกพูดจายกยอตัวเอง มู่หรันเฟิงได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เป็นประกาย หากถามคนผู้นี้เขาจะต้องไขข้อสงสัยให้นางได้แน่ จิ้นซื่อเป็นการสอบรอบสุดท้ายต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ผู้ที่เข้ามาถึงรอบนี้ได้ย่อมไม่ธรรมดา“สอบถึงรอบจิ้นซื่อได้ คุณชายจะต้องเป็นคนที่เก่งกาจมากแน่ หากไม่รังเกียจข้าเองก็อยากขอคำชี้แนะจากท่านได้หรือไม่” มู่หรันเฟิงอยากถามด้วยซ้ำว่าได้สอบต่อหน้าพระพักตร์จริงหรือไม่ สิ่งที่ใช้ทดสอบนั้นยากอย่างที่เขาว่ากันจริงหรือเปล่าโจวจื่อหยางมองสตรีตรงหน้าที่หันไปให้ความสนใจกับสหายของตน เพียงแค่หลิวซงบอกว่าสอบระดับจิ้นซื่อได้แววตาของนางก็เปลี่ยนไป มีทั้งความชื่นชมและความสนใจใคร่รู้อยู่ในที ทั้งที่เวลาเขาอยู่กับนางไม่เห็นนางจะมีกิริยาเช่นนี้ใส่ ในใจของเขามีระลอกคลื่นเกิดความรู้สึกไม่พอใจและอิจฉาสหายที่สามารถเรียกความสนใจจากนางได้“ก็แค่สอบผ่านเป็นจิ้นซื่อไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น หากเจ้าอยากสอบถามเรื่องการสอบหรือต้องการให้ชี้แนะเรื่องอะไร สามารถสอบถามข้าได้โดยตร

ขณะที่หลิวซงกำลังแอบฟังจื่อหยางและมู่หรันเฟิง คนทั้งสองก็คุยกันอย่างออกรสจนไม่ทันได้มองไปทางอื่น โดยไม่รู้ตัวว่ามีคนกำลังแอบฟัง“หากไม่ได้ท่านผู้ตรวจการโจวข้าจะต้องแย่แน่ ๆ” โจวจื่อหยางยิ้ม“ที่จริงความรู้ของเจ้าก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับสตรีที่ไม่ได้ร่ำเรียนวิชาพวกนี้ เพียงแต่อาจจะยังต้องฝึกตีความมากกว่านี้อีกสักหน่อย” มู่หรันเฟิงนึกในใจและเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด เพราะนางเรียนแบบยุคปัจจุบัน พวกประโยคการตีความแนวขงจื๊อพวกนี้ นางจะเอาความรู้มาจากไหน บางอันที่ดัง ๆ และเคยเรียนก็ล้วนมีการตีความเอาไว้หมดแล้ว แต่ในยุคนี้ไม่ใช่ ให้มาแต่โคลงกลอนแล้วนางจะแปลได้อย่างไร มิน่าอาจารย์ถึงสำคัญนักเพราะตำราเพียงอย่างเดียวจะเรียนรู้ด้วยตัวเองช่างยากนัก“ข้ารบกวนท่านมาหลายชั่วยามแล้ว คงต้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” โจวจื่อหยางพยักหน้าให้คนออกไปส่งแม่นางมู่ รอยยิ้มบางเบาที่ดูอบอุ่นถูกส่งตามหลังของอีกฝ่าย ก่อนที่รอยยิ้มจะจางหายไปเมื่อเห็นสหายสนิทอย่างหลิวซง“ใช่สิข้ามันเป็นสหาย ใช่แม่นางน้อยที่ไหน ถึงได้ทำหน้าบึ้งใส่ข้า” โจวจื่อหยางทำเป็นเมินเฉยต่อคำพูดของสหายหลังจากได้รับการชี้แนะจากผู้ตรวจการโจว มู่หรันเฟิงก็