All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 161 - Chapter 170

เป้ย : แล้วไง?ชายหนุ่มจ้องข้อความนั้นอย่างไม่สบอารมณ์Pawit : ผัวโดนรถชน ใจคอจะไม่ถามกันสักคำหรือไงว่าเป็นไงบ้างเป้ย : ก็ไปบอกยัยวิกซอลเมียน้อยคุณนู่นสิ มาบอกฉันเพื่อ??เป้ย : ถ้ายังไม่ตายก็ถือว่ายังไม่หนักมาก ถ้าคุณตายเมื่อไหร่ ค่อยโทรบอกแล้วกัน ฉันจะช่วยใส่ซองทำศพสักสองร้อยคนเจ็บเบิกตาค้าง โมโหแทบกระอักเลือด เมื่อได้ยินถ้อยคำที่เขาเคยบอกกับแม่ในคราวที่คีตกาถูกเขาทำให้เข้าโรงพยาบาล‘ตาวิศ น้องเองก็ไม่สบาย ตอนนี้อยู่...’‘อ้อ! ตายหรือยังล่ะครับ ถ้ายังไม่ตายก็ถือว่ายังไม่หนักมาก หรือถ้ายัยนั่นตายเมื่อไหร่ แม่ค่อยโทรบอกผมแล้วกัน ผมจะยอมใส่ซองช่วยงานศพสักสองร้อย’เธอเอาทุกคำมาตอกหน้าเขาได้อย่างเจ็บแสบเจ็บแสบงั้นเหรอ ในตอนนั้นคีตกาก็คงรู้สึกแบบเขาในตอนนี้ คนที่ควรจะดูแลกลับทอดทิ้งให้นอนโรงพยาบาลโดดเดี่ยว จู่ๆ ความรู้สึกผิดก็ตีตื้อขึ้นมาในอก มือจิ้มโทรศัพท์ไปอย่างลืมตัวPawit : ฉันขอโท...ติ๊ง!ยังไม่ทันพิมพ์จบคำที่ต้องการ อีกฝ่ายก็ส่งข้อความสวนกลับมาเป้ย : คุณจะหายเมื่อไหร่ล่ะ เราจะได้ไปหย่ากันให้จบๆ เสียที///////“หย่าเหรอ...”มือหนาหยุดกึก เมื่อเห็นข้อความนั้น คำว่าหย่าระหว่างเขาก

หลายวันต่อมา ภวิศอาการดีขึ้นจนหมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ แม้อาการบาดเจ็บทางร่างกายจะทุเลา แต่อาการทางใจยังคงหนักหน่วง จากวันแรกที่ตั้งตาคอยคนรักให้มาเยี่ยม ผ่านไปวันแล้ววันเล่าแต่สรารัญก็ไม่เคยโผล่หัวมาเยี่ยมกันสักครั้ง กระทั่งโทรศัพท์หรือส่งข้อความก็ไม่มี จนถึงวันที่ได้ออกจากโรงพยาบาลด้วยความข้องใจทำให้ภวิศตัดสินใจกลับไปที่ห้องเช่าโดยไม่ได้โทรบอกคนรัก กะว่าจะเซอร์ไพรส์ แต่ทว่าเขากลับเจอเซอร์ไพรส์เสียเองเอี๊ยด...รถแท็กซี่ที่กำลังจะจอดกลับต้องเหยียบเบรกกะทันหัน เมื่อโดนรถเก๋งสีดำป้ายแดงคันหนึ่งปาดมาจอดตัดหน้าจนเกือบชนท้าย ทำเอาคนขับและผู้โดยสารหนุ่มหัวแทบคะมำ ภวิศเงยหน้ามองรถเจ้ากรรมนั่นอย่างหัวเสีย แต่ชายหนุ่มกลับต้องชะงักกึก เมื่อเห็นสาวสวยคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องเช่าตรงดิ่งมาที่รถป้ายแดงคันนั้น“ซอล!”ชายหนุ่มเบิกตาค้าง รู้สึกเหมือนถูกถีบตกเหวลึก เมื่อเห็นคนรักสาวพุ่งไปกอดเอวเจ้าของรถเก๋งตรงหน้าอย่างสนิทสนม คนขับทรงเสี่ยพุงพลุ้ยรีบกอดและหอมแก้มสรารัญซ้ายทีขวาทีราวกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำ แต่นั่นยังไม่เท่าไหร่ แทนที่สรารัญจะปัดป้องหวงตัวเหมือนที่เคยทำกับเขา เธอกลับจูบแก้มอาเสี

“คุณจะให้ไปส่งที่ไหนครับ”คำถามของคนขับแท็กซี่ทำให้คนใจลอยได้สติอีกครั้ง ภวิศมองออกไปนอกหน้าต่างรถ สมองยังคงตื้อๆ มึนชาไม่หาย“อะไรนะครับ”“ผมถามว่าคุณผู้โดยสารจะให้ไปส่งที่ไหนดีครับ”นั่นสิ เขาควรจะไปที่ไหนดีนะ เพิ่งจะรู้ว่าไม่มีที่ไปก็ตอนนี้ คอนโดก็ถูกคีตกาขายแล้ว ส่วนบ้านตัวเองก็กลับไม่ได้เพราะละอายแก่ใจต่อสิ่งที่เคยทำลงไปก่อนหน้า จะไปขอพึ่งพาเพื่อนคนอื่นก็ศักดิ์ศรีค้ำคอ ขี้เกียจมานั่งตอบคำถามที่ไม่อยากตอบคนอย่างภวิศก็มีวันนี้เหมือนกันแฮะ วันที่ตกอับจนหนทาง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบคนขับว่าจะไปไหน จู่ๆ โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นเสียก่อน พอเห็นชื่อบนหน้าจอว่าเป็นใคร เขาก็รีบกดรับสาย“หายหัวไปไหนวะไอ้วิศ เพื่อนฝูงตามหามึงให้ควั่ก” เสียงกรกฤตเพื่อนสนิทบ่นมาตามสายทำให้คนไม่มีที่ไปใจชื้น“ตามหาทำไมวะ”“ไอ้เพื่อนเวรนี่ กูสิต้องถามมึง มีข่าวดีไม่คิดจะบอกเพื่อนฝูงบ้างหรือไงวะ”“ข่าวดี?” ชายหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย ในเมื่อชีวิตเขาตอนนี้มันบัดซบเกินกว่าจะมีข่าวดี “ข่าวอะไร”“อ้าว! ก็ข่าวดีที่ว่ามึงกำลังจะมีลูกไง”“หา! ลูกเนี่ยนะ ลูกใคร?” สมองของภวิศชอร์ตไปหลายวิ แวบแรกคิดถึงผู้หญิงที่เพิ่งบอกเลิกกันอ

“สรุปว่าไม่ท้อง...”“อืม...” คีตกาพยักหน้าส่งๆ“ฉันไม่เชื่อ แล้วอาการแพ้ท้องนี่มาได้ยังไง อย่ามาหันหลังหนีฉันนะ”“แล้วจะเอายังไง ถ้าฉันบอกว่าท้อง คุณจะทำไม หรือจะให้ไปเอาเด็กออก”ภวิศผงะนิ่งไปเมื่อเจอคำถามนี้ อาการนั้นทำให้หญิงสาวใจวิบ พยายามข่มสีหน้าให้นิ่งเข้าไว้ มันก็ควรเป็นแบบนี้แต่แรกอยู่แล้ว เขาไม่ได้รักเธอสักหน่อย จะอยากมีลูกกับเธอทำไม“ไม่ท้องหรอก คุณอย่าห่วงเลย” ถ้าไม่อ่อนแรง คีตกาคงได้ฟาดปากอีกฝ่ายจนตายคามือ“แต่ถึงจะท้อง เขาก็เป็นลูกฉันคนเดียว คุณก็ไม่ต้องสนใจหรอก กลับไปหายัยวิกซอลหวานใจคุณเถอะ ไป๊”ภวิศเม้มริมฝีปากแน่น คันมืออยากจะหยุมแม่ของลูกให้สาใจ“ไม่กลับแล้ว”หญิงสาวชะงักกึก มองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ วันนี้ผีสิงเขาหรือไง“อะไรคือไม่กลับแล้ว เดี๋ยวก็ได้ตามมาหลอกหลอนถึงบ้านอีก ฉันไม่รับปากนะว่าจะใจเย็นได้แค่ไหน”“ไม่กลับก็คือไม่กลับ อย่าถามเซ้าซี้มาก น่ารำคาญ”กลายเป็นความผิดเธอได้ยังไง ยิ่งฟังก็ยิ่งหงุดหงิด“งั้นเราจะไปหย่ากันเมื่อไหร่ดี”“อยากให้ลูกเป็นกำพร้านักหรือไง”“กำพร้าก็ดีกว่ามีพ่อสำส่อนแถมไร้สมอง” หญิงสาวกระแทกกลับไม่ไว้หน้า“มันจะมากไปแล้วนะ”“ไม่มากหรอก นี่ลู

“ทำไมล่ะ ในเมื่อเกลียดฉันขนาดนี้ แล้วเธอยอมแต่งงานกับฉันทำไม”“นั่นก็เพราะ...”ยังไม่ทันที่เขาจะได้คำตอบประตูก็เปิดผลัวะเข้ามาเสียก่อน“ตาวิศ! หยุดนะ ห้ามทำร้ายหนูเป้ย”คุณภคมนรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาขวางด้วยความเป็นห่วงลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์เกรงว่าจะถูกลูกชายตัวดีทำร้ายจนกระทบกระเทือนถึงหลานรักที่ยังไม่ลืมตาดูโลก โดยมีคนไปฟ้องที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาติดๆ แต่ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้เธอชะงักไป ลูกชายตัวดีกำลังโอบกอดลูกสะใภ้ของเธอไว้ แต่ที่ศีรษะมีสีแดงไหลอาบหน้า“ตาวิศ นั่นหัวลูกไปโดนอะไรมาน่ะ” คนเป็นแม่อุทานอย่างตกใจ ชักจะงงเสียแล้วว่าใครกันแน่ที่โดนทำร้าย“แม่อย่าเพิ่งพูด ช่วยผมก่อน” เขากัดฟันขอความช่วยเหลือ ทั้งหัวแตก ทั้งหลังที่โดนจิกจนเนื้อจะหลุด และไหล่ที่โดนกัดเหวอะ ไม่รู้ว่าหากปล่อยตัวหญิงสาวในอ้อมแขนจะโดนอะไรอีก แผลเก่าไม่ทันหายดีก็ได้แผลใหม่ วันนี้เขาจะน่วมตายคามือเมียโหดคนนี้ก่อนไหมนี่“หนูเป้ยลูก ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่นี่แล้วจะไม่ยอมให้พี่เขาทำอะไรหนูได้” คุณภคมนเอาน้ำเย็นเข้าลูบ รีบแกะมือของลูกสะใภ้ออกจากบ่าลูกชาย แล้วดึงร่างบอบบางที่สั่นสะท้านมากอดไว้ พลางค้อนใส่ลูกชายตัวดี