All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 121 - Chapter 130

ฟินลีย์หันไปมองด้านข้างทันที เมื่อโทเบียสพูดจบประโยค เขารีบก้มหน้าหมุดลงไปบนแผงอกแกร่งของคนพี่ ทำท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กน้อยทำความผิด ใบหน้ามนร้อนผ่าวเมื่อเห็นพ่อกับแม่ของตนเพ่งมองมาด้านใน“กลัวอะไรไม่เห็นหรอกน่า หึ หึ หึ”ร่างกำยำเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับว่าเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องตลก แต่ฟินลีย์ไม่ขำด้วย กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนแผ่งอกแกร่งระรัวแต่ฟินลีย์ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนเหมือนไฟสุม เมื่อเขาแค่ขยับตัวไปมาเพียงเล็กน้อย แต่ส่วนแข็งขืนที่ยังคงฝังอยู่ในกายตัวเอง มันกระตุกทักทายเขา“อย่าขยับเดี๋ยวมันตื่น หึ หึ หึ”โทเบียสเอ่ยเสียงแหบพร่า ไม่วายหัวเราะคนน้อง ที่ทำตาเขียวปัดใส่ตัวเอง ฟินลีย์ทั้งกลัว ทั้งอาย จนทำตัวไม่ถูก ถึงแม้ว่าตนจะไม่ขยับตัวแล้วตอนนี้ แต่ทว่ากลางกายของโทเบียสก็ยังคงกระตุกทักทายเขาอยู่ดี“หยุดลูกชายคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ...จะไม่เห็นอะไรได้ยังไง รถโยกขนาดนั้น”“มองดูอยู่บนดาวอังคารยังรู้เลยว่าคนข้างในทำอะไรกัน”คนน้องทำหน้างอง้ำ บ่นกระปอดกระแปดใส่คนพี่ ที่ทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบาก แล้วแบบนี้เขาจะเอาหน้าไปบอกพ่อกับแม่ของตนว่าอย่างไร “คิดสิ...คิดสิ...คิดสิฟิ

ภายในห้องทำงานสี่เหลี่ยมไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ของสำนักงานสืบสวนพิเศษ (เอฟบีไอ) ผนังห้องทาทาบทับด้วยสีขาวสะอาดตา ไฟนีออนสีขาวสว่างจ้า ส่องสว่างทั่วทั้งบริเวณชายผิวสีผมดำหยิกขอดติดหนังศีรษะ กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมกับแฟ้มคดีสำคัญหลายแฟ้ม ที่เอามาเชื่อมโยงกันแล้วเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของคนกลุ่มเดียวกันภาพเหยื่อที่ถูกฆาตกรรมอย่างเหี้ยมโหด อวัยวะถูกผ่าควักออกไปจนหมด เหมือนกับคดีที่โทเบียสทำไม่มีผิด แต่ต่างกันตรงที่แต่ละคนไม่มีสัญลักษณ์ดอกลิลลี่สีดำเท่านั้นเอง แต่เซบาสเตียนและโดมินิครู้ดีว่าเป็นฝีมือของใครคดีเหล่านี้เกิดขึ้นต่อเนื่องและถี่ขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากที่โทเบียสสูญเสียคนรักไป “อเล็กซ์” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี ร่าเริงแจ่มใส ช่างพูด เป็นคนมองโลกในแง่ดี และเป็นคนเดียวที่สามารถพิชิตใจโทเบียสได้แต่หลังจากอเล็กซ์จากไป และร่างของเขาก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ศพยังไม่ทิ้งไว้ มีแค่ภาพถ่ายโพลารอยด์ 4-5 ใบ สภาพไม่น่าดูถูกทิ้งไว้ที่พื้น มีเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นติดอยู่ที่รูปภาพเท่านั้นโทเบียสจากคนที่ไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ กลับกลายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ มีชีวิตไปวัน ๆ ไม่ต่า

แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ม่านเมฆสีแดงอมส้มค่อย ๆ เลือนหายไป มีความมืดค่อย ๆ คืบคลานมาแทนที่ รอบบริเวณมีเพียงเสียงลมพัดกิ่งไม้เสียดสีกันดังเป็นระยะ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ของรถที่แล่นผ่านตามท้องถนน ไม่มีเสียงผู้คนเจี๊ยวจ๊าวโกลาหลภายในเซฟเฮาส์ที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่เพื่อนบ้านอยู่ในละแวกนี้ พื้นที่นี้ถูกปล่อยลืม เหมือนมันไม่มีอยู่บนแผนที่โลก ความเงียบงันแสนสงบแต่กลับซ่อนความเหงาเอาไว้ภายในใจ ไม่มีแม้แต่แสงสีใด ๆ ให้ได้ท่องเที่ยวยามราตรี พวกเขาทั้งสี่คนอยู่ที่นี่มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว เหมือนจะเริ่มปรับตัวได้แล้วกับสภาพแวดล้อมที่นี่โทเบียสกำลังนั่งทำงานอยู่บนเตียง โน๊ตบุ๊คเครื่องประจำถูกวางไว้ข้างกาย มีเอกสารและแฟ้มคดีกองข้าง ๆ เต็มไปหมดภาพหลักฐานและเอกสารที่เอลเลียตรวบรวมไว้ ประกอบกับข้อมูลที่เขามีอยู่ในมือ ตอนนี้มันมากพอที่จะเอาลูเซียนเข้าตารางได้แล้วกายสูงที่นั่งจมอยู่กับกองเอกสาร หยิบภาพถ่ายโพลารอยด์รูปของตราสัญลักษณ์องค์การดอกลิลลี่สีดำ ที่อยู่บนตัวเหยื่อเคราะห์ร้ายรายนั้นและรอยสักบริเวณต้นคอของเอลเลียต“ดอกลิลลี่สีดำ...ทำไมต้องเป็นดอกลิลลี่สีดำ?”เสียงบ่นพึมพำอยู่ในลำคอของโทเ

“ให้ตายเถอะ!!...เกือบไปแล้วไหมล่ะ”โทเบียสอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อชายหนุ่มคนนั้นเกือบโดนรถเขาชนเข้าเต็ม ๆ ถ้าเกิดว่าโดนชนคงจะเจ็บหนักเลยทีเดียว คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายโทเบียสถึงกับหน้าซีด หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม นึกว่ารถจะพลิกคว่ำเสียแล้วชายหนุ่มคนดังกล่าวหยัดกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เมื่อลุกได้แล้วก็พาตัวเองวิ่งมาฝั่งข้างคนขับ ฝั่งที่เขาอยู่ใกล้มากที่สุด กำปั้นของชายหนุ่มทุบบนกระจกรถระรัว ราวกับว่าต้องการให้คนด้านในเปิดประตูให้“ช่วยด้วยครับ ช่วยผมด้วย...”ชายหนุ่มเอ่ยพลางหันไปมองชายฉกรรจ์ สวมชุดดำทั้งชุดที่วิ่งตามเขามาประมาณสามสี่คน ฟินลีย์และโทเบียสจำได้ว่าคนกลุ่มนั้นเป็นคนของลูเซียน เขาจำได้แม่นเพราะคนพวกนั้นเป็นคนจับเขาขังไว้ที่ห้องใต้ดิน“คนของลูเซียนนี่ครับโทเบียส”ฟินลีย์เอ่ยพร้อมกับหันหน้าไปมองคนพี่ ที่กำลังเพ่งมองกลุ่มคนที่กำลังวิ่งมาอยู่“ใช่จริง ๆ ด้วย”“ช่วยเปิดประตูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ขอร้องล่ะ...ช่วยผมด้วย พวกมันจะฆ่าผม”เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง มันช่างคุ้นหูโทเบียสเหลือเกิน “มันจะเป็นไปได้เหรอ...นี่ฉันหูฝาดใช่ไหม?” โทเบียสเหมือนกำลัง

“แกไม่รู้หรือแกไม่บอกกันแน่...เอลเลียต”ลูเซียนเอ่ยเสียงเย็น พลางปรายตาไปมองเอลเลียตอย่างเอาเรื่อง เขารู้สึกว่าเอลเลียตผิดปกติไป ไม่เหมือนเอลเลียตคนเดิมที่เขาปลุกขึ้นมา“ไม่รู้จริง ๆ ครับ ว่าคนคนนั้นคือใคร...”“นี่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดแถวถนนฟิฟธ์ อเวนิว ครับนาย”เอลเลียตเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ เย็นชาเหมือนเคย ๆ พลางยื่นหน้าจอให้กับลูเซียนดูภาพจากกล้องวงจรปิด ที่เขาได้ทำการตัดต่อไฟล์เอาไว้และแก้ไขอย่างละเอียด และได้ทำลายไฟล์ต้นฉบับทิ้งหมดแล้ว เพื่อไม่ให้ลูเซียนตรวจสอบย้อนหลังได้“ตามล่ามัน...ถ้าเจอมันก็ฆ่าทิ้งได้เลย แล้วเอาศพมันมาทดลองที่นี่”น้ำเสียงแข็งกร้าวเอ่ยขึ้นมา มันทำให้บรรดาลูกน้องที่อยู่ภายในห้องรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วแผ่นหลัง เหมือนมีไอเย็นทาบทับลึกไปยันไขกระดูกสันหลัง สายตาสีอำพันมันดุดันราวกับราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ ที่พร้อมจะกระชากวิญญาณพวกเขาไปได้ทุกเมื่อเซฟเฮาส์เอลเลียตภายในห้องนอนสีขาวตัดด้วยสีเบจแลดูอบอุ่นน่านอน นาฬิกาบนผนังบอกเวลา ว่าตอนนี้เป็นเวลาห้านาฬิกาสามสิบเก้านาที แสงไฟหัวเตียงสีเหลืองอ่อน ๆ ส่องสว่างจาง ๆ พาดผ่านโดนเฟอร์นิเจอร์ในห้อง กลายเป็นเงาสีดำสนิทน่ากลัวราวกับห้