All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 131 - Chapter 140

ห้องครัวที่เป็นก่อด้วยอิฐแดงฉาบเคลือบด้วยปูนอีกชั้นหนึ่ง แล้วทาทับด้วยสีขาวงาช้าง เคาน์เตอร์ทำอาหารทำจากไม้อย่างดี ด้านบนถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีดำสนิท แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าทั่วทั้งบริเวณ เมื่อฟินลีย์เอื้อมมือไปเปิดมันคนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้นสองราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ฟินลีย์ก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหาร พลางเหลือบไปมองข้าวของที่ซื้อมาตุนไว้แต่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่เข้าทาง คนตัวเล็กเดินไปหยิบแครอทมาทำความสะอาดและหั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าเล็ก ๆ น่องไก่อย่างดีถูกตุ๋นอยู่ในหม้อที่น้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศรอยตลบอบอวลส่งกลิ่นหอมออกไปด้านนอกอยู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเก้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของฟินลีย์ แต่ทว่าฟินลีย์กลับไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มีคนอยู่ด้านหลัง เขายังคงเหม่อลอยไร้จุดหมาย ราวกับว่าตอนนี้มีเรื่องหนักใจให้ต้องคิดมากมาย“เป็นอะไรไปลูก”เสียงของแมรี่เอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงอบอุ่นนุ่มนวล เมื่อเห็นทีท่าของลูกชายตัวเองผิดปกติไป ฟินลีย์ดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยกขึ้นลูบเบา ๆ ที่เรือนผมสีน

ฟินลีย์รีบมาเก็บของที่ตู้เสื้อผ้า ที่มีเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น เขารวบเก็บสิ่งที่ของที่จำเป็นไปเท่านั้น “ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว...ในเมื่อฉันช่วยพ่อกับแม่ได้แล้วนี่” ฟินลีย์พยายามปลอบใจตัวเองและย้ำเตือนว่า เหตุผลที่เขาเข้าหาโทเบียสไม่ใช่เพราะรักแต่เป็นเพราะจะต้องช่วยพ่อกับแม่จากไอ้ลูเซียนต่างหาก ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถช่วยพ่อกับแม่ออกมาได้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่ เขาจะพาพ่อกับแม่หนีไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ไม่ให้ไอ้ลูเซียนตามตัวเจอก็ได้นี่ ไม่จำเป็นต้องมีโทเบียสแล้วก็ได้คนตัวเล็กเก็บของไปพร้อม ๆ กับยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง รอยแผลที่มือข้างขวามันย้ำเตือนว่า คนที่ทำเขาเจ็บไม่ใช่อเล็กซ์ แต่เป็นโทเบียสต่างหากที่บดขยี้หัวใจเขาให้แหลกคามือไม่ใช่เพราะอเล็กซ์ แต่เป็นเพราะเขารักคนที่ไม่ได้รักเขาจริง ๆ ต่างหาก ความเจ็บปวดครั้งนี้ถือเสียว่าเป็นบทเรียนราคาแพง ต่อไปจะได้ไม่ต้องเผลอใจไปรักใครง่าย ๆ อีกเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแรงพร้อมกับล็อกกลอนประตู โทเบียสเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฟินลีย์เหมือ

โทเบียสหันมาสบตาอเล็กซ์ เขาทำหน้าเจื่อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูหงอย ๆ ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอเล็กซ์ไม่ใช่คน แต่เพราะอดีตที่ตามหลอกหลอนโทเบียสมาตลอด มันเลยทำให้เขาหลับหูหลับตาเชื่อ เพื่อจะลบล้างความผิดพลาดไปในอดีต ที่ไม่สามารถรักษาชีวิตของอเล็กซ์ไว้ได้แต่แล้วโทเบียสก็เลือกที่จะค่อย ๆ แกะมือของอเล็กซ์ออกจากท่อนแขนแกร่ง สายตารู้สึกผิดจ้องคนข้างกาย โทเบียสรู้ดีว่าตอนนี้ใจเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่มันตามคนตัวเล็กที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้ไปแล้ว “ฉันขอโทษนะอเล็กซ์...ฉันต้องรีบไปตามฟินลีย์กลับมาก่อน” “คุณไม่รักผมแล้วเหรอครับโทเบียส...ไม่อยากอยู่กับผมแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวสูง ที่เตรียมจะก้าวเท้าเดินออกไป โทเบียสมองตาอเล็กซ์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเบนสายตาไปทางอื่น ไม่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงในใจ“ฉันขอโทษ...แต่ฉันยังหวังดีกับนายเสมอนะ”ร่างกำยำเอ่ยเสียงนิ่งจนเย็น พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้โมโห เขาแอบรู้สึกผิดต่อฟินลีย์ ที่ตนเองเชื่ออเล็กซ์หมดใจ

“ที่บอสพูดหมายความว่ายังไง...เรื่องเอลเลียต”โทเบียสถามเสียงนิ่งเรียบ แววตาเคร่งขรึมจ้องมองคนตรงหน้า รอให้อีกฝ่ายอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขารู้ว่าเขาควรนิ่งไม่ควรโวยวาย เพราะไม่เช่นนั้นอาจจะไม่รู้ความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่โดมินิคหันไปสบตาเซบาสเตียนเพียงครู่ ก่อนที่จะทำสีหน้าลำบากใจ เมื่อจะพูดถึงเรื่องนี้ แต่ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องบอกให้โทเบียสรับรู้ เพราะองค์กรดอกลิลลี่สีดำตอนนี้มันโยงมาถึงโทเบียสด้วยนี่สิ โดมินิคก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรในตอนแรกที่โดมินิคเลือกที่จะปิดบังตอนที่รู้ว่าองค์กรดอกลิลลี่สีดำกำลังตามล่าตัวลูกน้องตัวเอง เขาแอบคิดว่าโทเบียสอาจจะมีส่วนได้ส่วนเสียเกี่ยวกับองค์บ้านี่ เลยพยายามตามสืบเรื่องราวทั้งหมด ว่าสรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ดูเหมือนว่าโทเบียสจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจสีดำของลูเซียน เซบาสเตียนและโดมินิคพยายามสืบหาความจริงอยู่นาน ถึงตอนนี้ทั้งสองยังหาคำตอบไม่ได้เลย ว่าเพราะอะไร ลูเซียนถึงต้องตามล่าและอาฆาตแค้นโทเบียสขนาดนี้“หลังอเล็กซ์ตาย...มันมีเหตุการณ์มากมายที่คุณไม่รู้”โดมินิคบอกด้วยโทนเสียงนุ่มหู สายตาเขาเหม่อมองไปด้านหน้าอ

((“มันอยู่กับฉัน แกมีธุระอะไรกับมัน...โทเบียส”))เสียงคนปลายสายทำเอาโทรศัพท์มือถือแทบหลุดออกจากมือโทเบียสทันที เสียงของลูเซียนดังก้องมาจากปลายสายโทรศัพท์มือถือของเอลเลียต น้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสะใจและเย้ยหยันดังออกมา ราวกับว่ามันกำลังท้าทายโทเบียสอยู่("ไอ้ลูเซียน!!")โทเบียสเค้นเสียงเล็ดลอดออกจากฟัน เมื่อรู้ว่าคนปลายสายไม่ใช่เพื่อนรักของตน ตอนนี้ในใจของโทเบียสรู้สึกกังวลไม่น้อย เขาคิดว่าตอนนี้เอลเลียตน่าจะตกอยู่ในอันตราย ลูเซียนมารับโทรศัพท์ของเอลเลียตได้ แสดงว่าทุกอย่างถูกเปิดเผยหมดแล้ว ว่าเอลเลียตเป็นพวกของเขา(("ไงพวก!!...ทำเสียงอย่างนั้น ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอที่ได้ยินเสียงฉัน"))โทนเสียงเย้ยหยันเปล่งออกมา เสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอของคนปลายสาย มันทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลไม่น้อย โทเบียสถึงกับกำหมัดแน่น ขบสันกรามเข้าหากันดังกรอด ๆ("ดีใจสิ...เพราะฉันมีของขวัญให้แก")โทเบียสเอ่ยเสียงเข้ม คำพูดของโทเบียสทำให้ลูเซียนแปลกใจไม่น้อย "ของขวัญอะไรของมันวะ?" คนนัยน์ตาสีเหลืองอำพันอดสงสัยไม่ได้ ว่าสิ่งที่โทเบียสพูดคืออะไรของขวัญที่โทเบียสจะให้ตนนั้นมันคืออะไรกันแน่ เกิดคำถามมากมายวนไปวนมาอ