“บอสครับ...ผมฝากฟินลีย์ด้วยนะครับ”น้ำเสียงหม่นหมองของโทเบียสเอ่ยออกมาแผ่วเบาราวกับละเมอ ใบหน้าที่ดูสงบแต่เหมือนซ่อนความเจ็บปวดไว้ข้างใน ไม่มีใครที่เขาไว้ใจฝากฝังให้ดูแลฟินลีย์แทนเขาได้เท่าโดมินิคอีกแล้ว และเขาเชื่อว่าโดมินิคจะดูแลฟินลีย์ได้เป็นอย่างดีแน่นอน“อืม...ดูแลตัวเองด้วย”โดมินิคเอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางปรายตามองฟินลีย์ที่แววตาสั่นระริก เอาแต่ก้มหน้าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองโทเบียสสักนิด“ดูแลตัวเองด้วยนะ...ฟินลีย์”คนพี่เอ่ยเสียงสั่นเครือเหมือนพยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ โทเบียสสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใจเขาสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนหัวใจกำลังถูกกระชากออกจากอกช้า ๆ คนตัวสูงหันไปมองฟินลีย์อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้นแม้ว่าใจเขาไม่อยากจะเดินออกมาเลยก็ตาม แต่ดีกว่าที่จะต้องให้ฟินลีย์ออกไปอยู่ข้างนอก อยู่ในที่ที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าไอ้ลูเซียนจะโผล่มาเมื่อไร แต่ถ้าเขาเป็นฝ่ายไปเอง มันจะทำให้ฟินลีย์ปลอดภัยกว่าคนตัวเล็กทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวนิ่ม ฟินลีย์ไม่พูดไม่จาอะ
Read more