All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 101 - Chapter 110

คำถามของโทเบียสทำให้อีกฝ่ายไม่มีคำตอบกลับใด ๆ ฟินลีย์ไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมาจริง ๆ “คุณยังจะมาถามผมอีกเหรอ? คุณรู้ดีที่สุด...โทเบียส” คนตัวเล็กอดคิดน้อยใจไม่ได้ กับคำถามที่เหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบจริง ๆ จะบอกว่าเขาเสียใจ ที่เรื่องทุกอย่างต้องจบแบบนี้ พวกเขาสองคนต้องมีใครคนใดคนหนึ่งที่ตายน่ะเหรอ“ปะ...ปล่อยผมได้หรือยังครับ ผมจะไปอาบน้ำ”คนน้องเอ่ยเสียงสั่น พลางกัดริมฝีปากบางของตัวเองแน่น ฟินลีย์พยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ในใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ประหนึ่งมีมีดแหลมกรีดลึกลงตรงกลางอก มันเจ็บเจียนจะขาดใจ“วันนั้นฉันขอโทษ มันเป็นอดีตที่ฉันเคยทำพลาด...”โทเบียสเอ่ยออกมาแผ่วเบา พลางโอบกระชับคนน้องเอาไว้แน่น ราวกับว่ากลัวฟินลีย์จะหนีไปจากเขา หัวใจดวงเล็กเต้นถี่รัวราวกับกลองรบ“ถ้าฉันจะฆ่านาย นายตายไปแล้ว...ฟินลีย์ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำอะไรนายเด็ดขาด นอกเสียจากนาย...”โทเบียสหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหลับตาลงช้า ๆ ภายในหัวมีภาพมากมายวนเวียนไปหมด มันเป็นความเจ็บปวด ที่เขาเองก็ไม่สามารถบอกให้ใครรับรู้ได้เช่นกัน“คุณเป็นใครกันแน่?”ฟินลีย์ตัดสินใจเอ่ยถามโทเบียสอย่างตรงไปตรงมา แม้ร

สะโพกแกร่งเผลอยกขึ้นเสยท่อนเอ็นเข้าไปในปากของคนน้องอย่างลืมตัว จนฟินลีย์เกือบสำลัก แต่เขาก็ไม่ได้บ่นอิดออดอะไร ยังคงปรนเปรอให้โทเบียสไม่ยอมหยุดร่างกำยำหยัดกายเอาข้อศอกยันกับพื้นเตียง แล้วมองดูการกระทำของอีกฝ่าย ที่ยังคงวนเวียนอยู่กับแก่นกายอันใหญ่ของเขาโทเบียสจับตัวฟินลีย์ให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่ม เป็นฝ่ายขึ้นคร่อมร่างบางแทน แล้วปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนน้องอย่างช่ำชอง ไม่นานทั้งสองก็เปลือยเปล่าล่อนจ้อน“อยากให้ฉันทำแบบไหน? ชอบเบา ๆ หรือแรง ๆ”เสียงทรงเสน่ห์เอ่ยถามคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้หน้าแดงราวกับมะเขือเทศ ฟินลีย์รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อถูกยิงคำถามแบบนี้ เขาไม่ตอบคำถามของโทเบียส ทำเพียงแค่หลบตาเสมองไปทางอื่นมือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกงอนของคนน้อง พลางใช้น้ำลายเป็นตัวเปิดทาง ให้ช่องทางหลังที่คับแน่นมีน้ำหล่อลื่น ก้านนิ้วเรียวยาวค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปด้านในช้า ๆ แล้วคว้านลึกจี้จุดกระสันของฟินลีย์ย้ำ ๆ จนคนตัวเล็กสั่นเทิ้มวาบหวาม เสียดเสียวจนแทบทนไม่ไหวคลื่นความเสียวซัดกระหน่ำถาโถมกายคนด้านล่างไม่ยอมหยุด เมื่อคนพี่ยิ่งเพิ่มจำนวนนิ้วเข้ามา แล้วงอนิ้วชักเข้าออกถี่รัว เน้นย้ำกดปุ่มเสียวจนเข

“อาบน้ำกัน? ให้ผมอาบน้ำกับคุณเหรอครับ”“ใช่ไง...ทำไม?”ร่างกำยำเอ่ยตอบหน้าตาเฉย เขาไม่รอช้าดึงมือฟินลีย์ให้ลุกขึ้น แล้วลากตัวคนน้องเข้าห้องน้ำไปอย่างไว เสียงสายน้ำกระทบลงบนผิวกายของทั้งสองอยู่คู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงเนื้อกระทบกันดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงครางกระเส่าของทั้งคู่อยู่ด้านใน การอาบน้ำครั้งนี้ใช้เวลานานเป็นชั่วโมงเลยก็ว่าได้เมื่อฟินลีย์และโทเบียสอาบน้ำแต่ตัวเสร็จ ทั้งสองก็พากันไปที่รถคันสีดำคู่ใจ โทเบียสขับรถแล่นออกจากเซฟเฮาส์ใต้ดินที่มืดสนิท มุ่งสู่ถนนสายแคบในป่าเสียงเครื่องยนต์สะท้อนก้องในความเงียบ สองข้างทางมีเพียงเงาไม้สูงทึบปิดบังท้องฟ้า เมื่อโทเบียสขับเข้าสู่ถนนสาย 208 ไฟถนนสลับกับความมืดเป็นช่วง ๆ ราวกับเส้นทางนี้กำลังพาพวกเขาทั้งสอง ออกจากโลกใต้ดินที่เก็บซ่อนความลับเอาไว้ไม่นาน รถก็ขึ้นทางด่วน I-87 มุ่งหน้าสู่บรองซ์ แสงไฟของเมืองใหญ่เริ่มปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า ก่อนที่โทเบียสจะขับรถขึ้นสะพานอาร์เอฟเคเพื่อกลับสู่แมนฮัตตัน แสงไฟนับพันสะท้อนกับผิวน้ำแม่น้ำอีสต์ สร้างเงาสลับระยิบระยับสะท้อนขึ้นมาดูน่ามองจุดหมายปลายทางของพวกเขาคือร้านอาหารในย่านหรูใจกลางเมืองนิ

“ไม่ใช่สิ...ต้องบอกว่าคนของฉันถึงจะถูก หึ ๆ ๆ”คำพูดเย้ยหยันของลูเซียนทำเอาโทเบียสเลือดขึ้นหน้า แต่ทว่ามันก็เป็นความจริง เพราะฟินลีย์คือคนของลูเซียนจริง ๆ“แกจะฆ่า ก็ฆ่าเลยมัวรออะไร”โทเบียสเข้าประเด็นทันที เขาไม่อยากจะพร่ำพรรณนาให้มากความ เพราะคนตรงหน้าต้องการชีวิตเขาอยู่แล้วนี่ จะมัวรออะไรอยู่ล่ะ อยากจะฆ่าก็ฆ่ากันเลย เขาไม่เคยกลัวความตายอยู่แล้วเพราะตอนนี้เขาก็ไม่เหลือใครแล้วเหมือนกัน คนที่เขารักกลับไม่ได้รักเขาอย่างที่คิด คนที่เขาพยายามปกป้อง กลับจ้องจะทำร้ายเขาอย่างเลือดเย็น“มันง่ายเกินไป...โทเบียส”“ฉันไปทำอะไรให้แก!!”“อย่ามาแกล้งโง่!!...สิ่งที่แกทำไว้กับฉัน ฉันไม่เคยลืมมันแม้แต่วินาทีเดียว”ลูเซียนเค้นเสียงเหี้ยมออกมาจากลำคอ สายตาดุจดั่งปีศาจร้ายจ้องมองโทเบียส ราวกับว่าจะกระชากวิญญาณเขาให้ออกจากร่างแต่ทว่าลูเซียนก็เลือกที่จะปล่อยให้โทเบียสมีลมหายใจอยู่ “ฉันทำอะไร?” คนที่โดนพันธนาการอดคิดไม่ได้ เขาพยายามคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ว่าเคยทำอะไรไว้กับลูเซียน มันถึงโกรธแค้นเขาขนาดนี้“นายครับ...นาย”ชายร่างสูงชุดดำทั้งตัวเดินเข้ามาใกล้ ๆ ลูเซียนด้วยสีหน้าแววตาที่ไม่ค่อยดีนัก ชายคนนั้นเ

เซบาสเตียนพยายามซูมภาพดูใกล้ ๆ แล้วแต่ก็เห็นไม่ชัด หรือจะเป็นอย่างที่โทเบียสบอกเขามาตลอด ว่าฟินลีย์ไม่ใช่แค่พยานที่เห็นเหตุการณ์ธรรมดา แต่เป็นมากกว่านั้น“ฟินลีย์กำลังทำอะไรของเขา?”โดมินิคพึมพำอยู่คนเดียว สีหน้าแววตาไม่ค่อยสู้ดีนัก ที่เห็นคนตัวเล็กมีท่าทีแปลก ๆ มันไม่ใช่แค่ฟินลีย์ แต่เป็นโทเบียสด้วย “โทเบียส...ทำไมคุณเลือกที่จะเงียบ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แกล้งโง่? นี่มันเรื่องอะไรกัน...” เขาไม่รอให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้ โดมินิคต่อสายหาฟินลีย์อย่างเร็ว เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าตอนนี้พวกเขาสองคนอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่((“ฮัลโหลฟินลีย์...ตอนนี้คุณกับโทเบียสอยู่ที่ไหนครับ?”))(“คุณโดมินิค ผม ผม...คือว่าตอนนี้ผม เอ่อ....”))องค์กรดอกลิลลี่สีดำภายในห้องมืดที่กลิ่นอับชื้น กลิ่นของเลือดและยาระเหยปะปนกัน จนแทบหายใจไม่ออก ร่างของ แมรี่ เร็น หญิงวัยสี่สิบแปดปีถูกตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาลที่เคยอ่อนโยน กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ผมสีน้ำตาลเข้มที่เคยดูดี ถูกดึงจนหลุดลุ่ยปรกใบหน้าซีดเผือด เธอเคยเป็นผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสะสวย แต่เวลานี้กลับเหมือนภาพเงาที่ถูกบิดเบือนด้วยความสิ้นหวัง