All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 101 - Chapter 110

111 Chapters

บทที่ 101 แหลกสลาย

“บอสครับ...ผมฝากฟินลีย์ด้วยนะครับ”น้ำเสียงหม่นหมองของโทเบียสเอ่ยออกมาแผ่วเบาราวกับละเมอ ใบหน้าที่ดูสงบแต่เหมือนซ่อนความเจ็บปวดไว้ข้างใน ไม่มีใครที่เขาไว้ใจฝากฝังให้ดูแลฟินลีย์แทนเขาได้เท่าโดมินิคอีกแล้ว และเขาเชื่อว่าโดมินิคจะดูแลฟินลีย์ได้เป็นอย่างดีแน่นอน“อืม...ดูแลตัวเองด้วย”โดมินิคเอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางปรายตามองฟินลีย์ที่แววตาสั่นระริก เอาแต่ก้มหน้าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองโทเบียสสักนิด“ดูแลตัวเองด้วยนะ...ฟินลีย์”คนพี่เอ่ยเสียงสั่นเครือเหมือนพยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ โทเบียสสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใจเขาสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนหัวใจกำลังถูกกระชากออกจากอกช้า ๆ คนตัวสูงหันไปมองฟินลีย์อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้นแม้ว่าใจเขาไม่อยากจะเดินออกมาเลยก็ตาม แต่ดีกว่าที่จะต้องให้ฟินลีย์ออกไปอยู่ข้างนอก อยู่ในที่ที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าไอ้ลูเซียนจะโผล่มาเมื่อไร แต่ถ้าเขาเป็นฝ่ายไปเอง มันจะทำให้ฟินลีย์ปลอดภัยกว่าคนตัวเล็กทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวนิ่ม ฟินลีย์ไม่พูดไม่จาอะ
Read more

บทที่ 102 เกินต้าน (NC20+)

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞“พ่อกับแม่หลับแล้ว...ท่านเหนื่อยให้ท่านพักผ่อนเถอะ”“ส่วนนายกับฉันก็...”น้ำเสียงแหบกระเส่ามันทำให้คนที่อยู่บนตักหายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งตอนนี้ฟินลีย์สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ตัวเองนั่งทับอยู่ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอายไม่น้อย ใบหน้าของคนตัวเล็กร้อนผ่าวราวกับไฟสุม จนหลุดท่าทีเคอะเขินทำอะไรไม่ถูกไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตั้งตัว คนพี่ก็บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างจงใจ เรียวลิ้นสากแทรกผ่านเข้าไปในโพรงปากอุ่น ดึงดันเกี่ยวกระหวัดพัลวันอย่างดูดดื่มสัมผัสแสนวาบหวามหวานล้ำ ราวกับถูกดึงเข้าสู่สายน้ำวน ทำเอาฟินลีย์เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่ซ่านหวิว จนต้องจูบตอบกลับอย่างไม่ยอมคนตัวเล็กผลักกายคนพี่ให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่ม ก่อนที่จะรีบปลดเข็มขัดเส้นสีดำอ
Read more

บทที่ 103 เจ็บที่หัวใจ

บรรยากาศยามเช้าไร้แสงแดดสาดส่อง เพียงแสงไฟสีเหลืองอมส้มของโคมไฟหัวเตียง เสียงฝีเท้าของคนหลายคนเดินเข้ามาในเซฟเฮาส์ที่เงียบไร้เสียงคนมีแต่เสียงของทีวีเปิดทิ้งไว้ เครื่องปรับอากาศถูกปรับอุณหภูมิไว้ต่ำสุด ราวกับว่าห้องนี้เป็นห้องเย็น หลอดไฟนีออนสีขาวสว่างจ้า ส่องสว่างทั่วบริเวณ แต่ไร้เงาของคนที่พักอาศัยอยู่ที่นี่เซบาสเตียนชะเง้อคอมองหาโทเบียสและฟินลีย์ ที่ไม่มีแม้แต่เงาของทั้งสอง ที่อยู่ในห้องรับแขก โดมินิคและเซบาสเตียนพากันเดินเข้าไปในห้องครัว แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าอาหารยังไม่ถูกเตรียมเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าตอนนี้จะสายแล้วก็ตาม ปกติถ้าฟินลีย์อยู่ด้วยเขาจะต้องตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารให้โทเบียสทาน แต่นี่มันชักจะแปลก ๆ“สงสัยหลับอยู่แน่ ๆ”เซบาสเตียนบ่นพึมพำอยู่คนเดียวในลำคอ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนของโทเบียส ที่ไม่ได้ล็อกกลอนประตูเอาไว้ คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ก้าวเดินเข้าไปด้านใน พร้อมกับโดมินิคอย่างไม่รอช้า เซบาสเตียนไม่รู้ว่าฟินลีย์นอนอยู่ที่นี่ด้วย เพราะว่าประตูไม่ได้ล็อกกลอนเอาไว้“ไอ้โทเบียส!! ทำไมแกตื่นสา
Read more

บทที่ 104 ความเป็นความตายของโดมินิค

“ฟินลีย์ทำอะไรอยู่ลูก...เห็นโทเบียสบอกว่าอาบน้ำ แต่ทำไมหนูยังไม่ออกมาสักทีล่ะลูกนานแล้ว”แมรี่เอ่ยเสียงนุ่มหู ร้องเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง ฟินลีย์ไม่กล้าแม้แต่จะไปสู้หน้าแม่ของตน เพราะเมื่อคืนเขาบอกกับแม่ว่าจะไปนอนอีกห้องหนึ่ง แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ห้องนอนของโทเบียสแม้รู้ว่าพ่อกับแม่จะไม่ว่าอะไร ที่ทั้งสองคบกัน แต่ฟินลีย์อายที่จะให้ใครต่อใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้เขาและโทเบียสมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน“มะ...แม่ครับ เดี๋ยวผมออกไปครับ”คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เต็มเสียงนัก เขาจับลูกบิดประตูนานอยู่เกือบหนึ่งนาที ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูออกไปด้านนอก สายตาทุกคู่จับจ้องมองมายังฟินลีย์เป็นตาเดียว โดยเฉพาะโดมินิคที่มองฟินลีย์ตาไม่กะพริบ“โห...ฟินลีย์ ฉันนึกว่านายตกห้องน้ำตายไปแล้ว”เซบาสเตียนเอ่ยกวนประสาททันที ที่เห็นคนตัวเล็กก้าวขาเดินออกมาจากห้องนอนของโทเบียส รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประกอบกับสายตายียวน แลดูกรุ้มกริ่มทำให้ฟินลีย์หน้าแดงระเรื่อ “เซบาสเตียน...คุณนี่มันกวนจริง ๆ เลย&
Read more

บทที่ 105 คู่กรณี

สายตาโกรธเคืองของชายผิวขาว อายุประมาณยี่สิบแปดปี เดินปรี่เข้ามาหาโดมินิคอย่างเอาเรื่อง ใบหน้ามนแดงก่ำเมื่อโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ โดมินิคยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรก็ถูกผลักอกจนเซถลาไปด้านหลังเสียแล้ว“นี่!!...ขับรถอะไรของคุณเนี่ย? ผมเกือบตายเพราะคุณรู้ไหม!!”คาเรล วิลสัน ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี เอ่ยต่อว่าโดมินิคเสียงดังลั่น เขาตะเบ็งสุดเสียงควบคุมอารมณ์เดือดดาลของตัวเองไม่อยู่ เมื่อครู่ถ้าเขาหลบไม่ทันมีหวังได้ไปเยี่ยมยมบาลแน่นอน คาเรลเลยอดที่จะโมโหโดมินิคไม่ได้“ขอโทษครับ...พอดีผมวูบ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ”โดมินิคเอ่ยเสียงอ่อยยอมรับความผิดแต่โดยดี ว่าตัวเองเผลอวูบหลับไปขณะขับรถ แต่กลับไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสงบลงได้เลย ชายหนุ่มยังคงโวยวายอยู่อย่างนั้น พูดซ้ำไปซ้ำมาต่อว่าเขาไม่ยอมหยุดคนนัยน์ตาสีน้ำตาลทอง ขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันแล้วก็ต่อว่าโดมินิคไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนโดมินิคถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับคำขอโทษของตัวเอง“ต้องการอะไรก็ว่ามา ผมขอโทษแล้วคุณไม่ยอมจบสักที ให้ผมชดใช้ยังไงบอกมาเลย
Read more

บทที่ 106 ชีวิตหลังความตาย

ภายในห้องทดลองที่ทาทาบกำแพงด้วยสีขาวสะอาดตา ไฟจากหลอดนีออนสีขาวจ้าสว่างไปทั่วทั้งห้อง อุปกรณ์วิจัย และหลอดแก้วที่มีสารเคมีอยู่ในหลอดหลายชนิด ถูกนำมาทดลองไม่รู้ต่อกี่ครั้งที่นี่เป็นห้องวิจัยหมายเลขหนึ่งขององค์กรดอกลิลลี่สีดำ ที่ทางการอนุญาตให้ใช้ทำการทดลองเพื่อช่วยชีวิตเอลเลียตได้ดร.วิลเลียม หมกตัวอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งสัปดาห์ พร้อมกับหลอดเลือดตัวอย่างของอเล็กซ์อีกเพียงสองหลอดที่เหลืออยู่ เขายังหาข้อมูลไม่เจอเลยว่าเพราะอะไร ทำไมอเล็กซ์ถึงมีชีวิตอยู่ได้ โดยไม่ต้องใช้ยาเคมีฉีดเข้าร่างกายตอนนี้เอลเลียตอยู่ได้เพราะยาที่มีอยู่ แต่ ดร.วิลเลียม ต้องการให้เอลเลียตไม่ต้องใช้มันอีก เขาไม่อยากให้เอลเลียตต้องใช้มันไปตลอดชีวิต หากวันใดวันหนึ่งเขาไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ก็เท่ากับว่าเอลเลียตก็ต้องจบชีวิตลงเช่นกัน“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นหรอก ดร.”เอลเลียตเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง ดร.วิลเลียม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง เขาคิดไว้แล้วว่าไหน ๆ เขาก็ตายไปแล้ว ความจริงมันก็ไม่ควรที่เขาจะกลับมามีชีวิตฝืนกฎธรรมชาติ นี่เป็นสัจธรรมมนุษย์ ที่ทุกคนล้วนแล้วต้องตายทั้งน
Read more

บทที่ 107 ชีวิตหลังความตาย2

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!...พวกคุณทำอะไรคุณลุงกับคุณป้าน่ะ!!”เสียงของคาเรลดังขึ้น เมื่อเห็นลุงกับป้าของตัวเองกำลังยืนร้องไห้ราวกับโดนทำร้าย คนตัวเล็กรีบปรี่เข้ามาเตรียมจะเอาเรื่องคนที่มารังแกลุงกับป้าของตัวเองทันที“คาเรล...นายนี่มันยังแสบเหมือนเดิมเลยนะ พี่เอง”เสียงของเอลเลียตทำให้คาเรลหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจำได้ว่าเอลเลียตตายไปเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนั้นเขาไม่มาร่วมงานศพหลังจากงานศพของเอลเลียตจบลง เอเรน่าและฮาเตอร์ก็กลายเป็นคนเศร้าหมอง จนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ ทุกสุดสัปดาห์คาเรลก็จะกลับจากกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. มาอยู่กับท่านทั้งสอง เพื่อไม่ให้ท่านเหงา“พี่เอลเลียต...พี่กลับมาได้ยังไง? พี่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”กำปั้นหนา ๆ เคาะลงกลางหน้าผากของคาเรลอย่างแรง เมื่อคนตัวเล็กพูดออกมาไม่คิด เอลเลียตอมยิ้มให้กับน้องชายตัวแสบ ลูกชายของน้าที่ชอบป่วนเขาอยู่เรื่อย“ฉันยังไม่ตาย...แค่หายตัวไปทำภารกิจลับ ก็เลยต้องแกล้งตาย”คำพูดของเอลเลียตทำให้คาเรลพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ แต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไม
Read more

บทที่ 108 ตัวอันตราย

เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดดังก้องทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยม ที่มีผนังสีขาวหม่น ๆ สีหลุดล่อนเสื่อมสภาพตามกาลเวลา ด้านบนมีเพียงหลอดไฟนีออนสีขาวให้แสงจ้า ส่องสว่างทั่วห้องในห้องนี้มีอุปกรณ์ทดลองมากมายเต็มไปหมด หลอดแก้วสีใสวางเกลื่อนกลาด บางหลอดมีสารเคมีหลงเหลืออยู่ กลิ่นหืนของสารเคมีคละคลุ้งไปทั่วอากาศ ชวนให้คนที่อยู่ในห้องคลื่นไส้จนแทบอาเจียนลูเซียนร้องคำรามออกมาเสียงดังราวกับสัตว์ป่า ดวงตาปูดโปนแดงก่ำราวกับปีศาจ ตามแขนเขามีรอยเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในเส้นเลือดนับจำนวนแทบไม่ได้ เขาทำการทดลองกับตัวเองให้เป็นคนที่ไม่มีวันตายและกลายเป็นอมตะร่างกายของลูเซียนตอนนี้ราวกับว่า มีบางสิ่งบางอย่างผิดแปลกจากมนุษย์ทั่วไป ผิวซีดขาวจนน่ากลัวราวกับผีดิบไม่มีผิดเพี้ยน เส้นเลือดสีดำขลับเห็นเด่นชัดจนน่ากลัวบรรดาลูกน้องต่างพากันเกรงกลัวนายตัวเองในเวอร์ชันใหม่ เจ้านายที่กลายเป็นผีดิบไปแล้ว พวกเขากลัวจนพากันหนีลูเซียน ไม่มีเหลือใครข้างกายสักคน“ถึงเวลาแล้วที่พวกมันต้องชดใช้”น้ำเสียงแหบห้าวเอ่ยขึ้นพึมพำกับตัวเอง สายตาแดงก่ำจ้องมองตรงอย่างไร้จุดหมาย ดว
Read more

บทที่ 109 ตัวอันตราย2

“อย่า!!...อย่ายิง!!” ลูเซียนเอ่ยเสียงแข็งกร้าว พลางขบสันกรามเข้าหากันแน่น เมื่อไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้ในตอนนี้ “ไอ้โทเบียส!!...ยังไงวันนี้อเล็กซ์ก็ต้องกลับไปกับฉัน” คนนัยน์ตาสีแดงก่ำจ้องมองโทเบียสไม่ลดละในหัวลูเซียนมีแต่แผนการผุดขึ้นมา ว่าจะพาอเล็กซ์ออกไปได้อย่างไร ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องพาอเล็กซ์ออกไปให้ได้ ต่อจะให้ฆ่าสักกี่ศพเขาก็ยอม“แกมีสิทธิ์ร้องขอด้วยเหรอ?”โทเบียสเอ่ยเสียงนิ่งเย็น สายตาว่างเปล่าจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ปรานี โทเบียสรู้ดีว่าถ้าเกิดเขาไม่สามารถจับลูเซียนได้ ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย ไม่สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติไม่ว่าลูเซียนจะทำแบบนี้ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ทำเพราะคนที่ตัวเองรัก ทำเพราะผิดหวังจากคนรัก ไม่ว่าจะเหตุผลไหน แต่สิ่งที่ลูเซียนทำตอนนี้ มันกลายภัยต่อคนอื่นไปเสียแล้วโทเบียสส่งสัญญาณให้เซบาสเตียนและโดมินิคที่ค่อย ๆ สืบเท้าก้าวเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังลูเซียน ให้พวกเขาเคลียร์นักโทษ และเจ้าหน้าที่ที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากที่นี่โดยด่วน
Read more

บทที่ 110 บรรยากาศเปลี่ยน (NC20+)

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞ห้องนอนกว้างขวาง แต่กลับอบอุ่นกว่าที่คิดไว้ สำหรับชายหนุ่มผู้เคร่งขรึม ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชากลับแฝงไปด้วยความร้อนแรงผนังทาสีเทาเข้มแซมด้วยโทนไม้โอ๊ก ทำให้บรรยากาศทั้งหรูหราและน่ามอง แสงไฟสีเหลืองอมส้มส่องสว่างจากโคมไฟหัวเตียง เงาไฟกระทบกับพื้นไม้ปาร์เก้พาดผ่านเฟอร์นิเจอร์ตัวหรู มันไม่ได้ดูน่ากลัวแต่กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นเตียงคิงไซส์กลางห้องปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ตัดกับผ้าคลุมเตียงสีน้ำเงินเข้ม ที่ฟินลีย์มักจะพับอย่างเป็นระเบียบแต่ค่ำคืนนี้กลับถูกดึงให้คลายตัว ราวกับว่ายอมให้ใครบางคนเข้ามาแบ่งปันพื้นที่ส่วนตัวในห้องนี้ โซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มตั้งอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ทำให้ห้องดูมีมิติ แสงไฟในเมืองด้านนอกลอดเข้ามาเป็นประกายระยิบระยับ เหมือนมวลหมู่ดาวในท้องนภา
Read more
PREV
1
...
789101112
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status