บททั้งหมดของ บ่วงรักในเงาอาชญา: บทที่ 111 - บทที่ 120

คนพี่เอาแต่จ้องมองฟินลีย์ แววตานั่นยังคงนิ่งเรียบ ไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนกับว่าตอนนี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่น่ากลัวอะไร"แกคงไม่รู้เลยสินะโทเบียส...ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่ใกล้ตัวแกที่สุดนั่นแหละ คือคนที่กำลังเล่นเกมอยู่กับแก ฉันเตือนแกแล้ว""แกไม่สงสัยบ้างเหรอ ไม่ว่าแกจะหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนฉันก็ตามแกเจอ...ฉันจะบอกให้เอาบุญแล้วกัน...""ฟินลีย์ไง...เป็นคนบอกทุกอย่างกับฉัน หึ หึ หึ"น้ำเสียงเหี้ยมเปล่งออกมา ราวกับว่าตอนนี้เขาคือผู้ชนะ ลูเซียนรู้สึกสะใจที่เห็นสภาพโทเบียสในตอนนี้ มันน่าสมเพชสิ้นดี "ทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันไม่โง่หลงกลแผนตื้น ๆ ของแกหรอก...ก็แกชวนฉันเล่นเกมนี่ ฉันก็เล่นไงลูเซียน"“ฟินลีย์...นายมัวรออะไรล่ะ ตามแผนที่วางไว้นายต้องฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ?” “คุณรู้?” “ใช่...ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าสักวันหนึ่งนายก็ต้องฆ่าฉัน” “แล้วคุณมากับผมทำไม?” ฟินลีย์ขมวดคิ้วเ

“โทเบียส...ผมคงไม่มีโอกาสได้เจอคุณอีกแล้ว”ฟินลีย์เอ่ยเสียงสั่นเมื่อคนที่เขาเห็นว่ายืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่โทเบียส แต่กลับเป็น “เอลเลียต” แสดงว่าลูเซียนต้องส่งเอลเลียตมาฆ่าพวกเขาแน่ ๆเมื่อแมรี่และเฮนรีเห็นเอลเลียตถึงกับกอดกันกลม เฮนรีดึงตัวฟินลีย์ให้มาอยู่ด้านหลังของตัวเองอย่างไว เมื่อเห็นเอลเลียตลูกน้องของลูเซียน ที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืนชีพ เฮนรีรู้ดีว่าเอลเลียตคือใครเพราะเขาเป็นหนึ่งในทีมวิจัย ที่ช่วยผ่าตัดเปลี่ยนเอาอวัยวะมาปลูกถ่ายให้เอลเลียต ซึ่งเป็นมนุษย์ทดลองคนแรกของศูนย์วิจัย และอีกคนที่หนึ่งซึ่งตอนนี้มันไม่ได้เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ มันผิดปกติแตกต่างจากเอลเลียตแต่ดูเหมือนว่าเอลเลียตที่เขาเคยเห็นเมื่อก่อน ต่างจากตอนนี้ที่ดูสมบูรณ์เหมือนมนุษย์ปกติทั่วไป แต่เฮนรีรู้ดีว่ายังไงผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็คือเอลเลียตแน่นอน เพราะเขาจำได้ดีไม่มีวันลืม ผลงานชิ้นโบแดงที่ลูเซียนทำสำเร็จในการปลุกชีพมนุษย์หลังความตาย“แกอย่าเข้ามานะ...ถ้าจะทำลูกเมียฉัน ข้ามศพฉันไปก่อน!!”ชายวัยกลางคนเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมก

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่มืดสลัว บนผนังถูกตกแต่งด้วยภาพวาดดอกลิลลี่สีดำ ที่อัดไว้ในกรอบไม้ราคาแพง ประดับประดาเต็มผนังห้อง กลิ่นอายแห่งความน่ากลัวปกคลุมทั่วบริเวณ มันดูอึมครึมจนน่าอึดอัด บรรยากาศในนี้เงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีส้มถูกเปิดไว้ที่โต๊ะหัวเตียงเท่านั้น ที่ส่องสว่างพอให้ได้เห็นร่างของใครบางคนนอนอยู่ที่เตียงคิงไซส์เสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ มาหยุดอยู่ข้างเตียงนั้น สายตาคมจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม ราวกับว่าต้องมนต์สะกด รอยยิ้มเย็นยะเยือกถูกยิ้มขึ้นมาอย่างช้า ๆ ประกอบกับแววตาที่ดูวิปลาสจนน่ากลัว“หลับเป็นตายเลยนะ”เสียงนิ่งเรียบเย็นชาเอ่ยขึ้น พลางทิ้งตัวนั่งลงข้างกายชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาไม่รู้เรื่องรู้ราว ว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาอยู่ข้างกายของตัวเอง ลูเซียนยกมือข้างขวาขึ้นมาลูบเบา ๆ ที่ศีรษะของชายหนุ่มช้า ๆ ก่อนที่จะปัดผมที่ปรกหน้าของเขาขึ้นมาคนที่ถูกกวนขยับตัวช้า ๆ แล้วลืมตาขึ้นมามองลูเซียน รอยยิ้มของหนุ่มหน้าหวาน ส่งยิ้มให้ลูเซียนอย่างแสนรัก เขาหยัดกายลุกขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลุก ลูเซียนก็จับบ่าของเขาไว้แน่น ดันตัวชายหนุ่มให้นอนลงดังเดิม“

“ยกเว้นนาย...ฟินลีย์”โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แววตาดุดันจ้องมองคนตัวเล็ก ราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อ จนผู้เป็นพ่อของฟินลีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เตรียมจะเดินเข้ามาหาลูกชายตัวเองแต่ก็ถูกฟินลีย์ห้ามเอาไว้ ไม่ให้เขามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกเขาสองคน เฮนรีทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาช้า ๆ สายตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างชัดเจน ก่อนที่จะประคองตัวแมรี่เข้าไปด้านในฟินลีย์มองตามแผ่นหลังของบิดาและมารดาตัวเองจนลับตา แต่ทว่าเขาถึงกับต้องใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกมือหยาบบีบเข้าที่ปลายคางเต็มแรง ให้หันหน้ามามองอีกฝ่าย ที่พยายามข่มใจตัวเองตั้งแต่บนรถแล้ว ท่าทางของโทเบียสทำให้ฟินลีย์นึกกลัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น แววตาดุดันคู่นั้นมันทำให้คนนัยน์ตาสีเทาเสียวสันหลัง รู้สึกเย็นวาบไปทั่วกาย“ทะ...โทเบียสคุณ คุณจะทำอะไร ผม...”ยังไม่ทันที่ฟินลีย์จะพูดจบประโยค เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อถูกริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากบางอย่างตั้งใจ โทเบียสขบเม้มกลีบปากล่างของฟินลีย์ให้เผยอออกกว้าง เพื่อจะได้สอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปด้านในเรียวลิ้นสากไล่ต้อนลิ้นเล็ก จนคนน้องอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งถูกไฟร

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞((“ผมรู้ว่าโทเบียสอยู่ที่ไหน ถ้าผมบอกคุณ...คุณต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้ผมฟัง ตกลงไหมครับคุณโดมินิค”))ฟินลีย์เอ่ยต่อรองกับคนปลายสาย พลางมองตาโทเบียส ที่มีสีหน้าสงสัยอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยเห็นสีหน้าแววตาที่ชัดเจนโดยไม่ซ่อนเร้นแบบนี้ของโทเบียสเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้มันชัดมาก แสดงว่าโทเบียสก็อยากรู้เรื่องราวทั้งหมด อย่างที่เขาอยากรู้เช่นกัน ฟินลีย์คิดอย่างนั้น(“ขอโทษด้วยนะครับฟินลีย์...ผมบอกคุณไม่ได้จริง ๆ”)โดมินิคเอ่ยเสียงเครียด ว่าจบเขาก็กดปุ่มวางสายทันที ปล่อยให้ความสงสัยกัดกินใจฟินลีย์และโทเบียสอยู่อย่างนั้น โทเบียสพยายามคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ว่าทั้งสองหมายถึงอะไร“โทเบียส...สองคนนั้นพูดหมายความว่ายังไง?”ฟินลีย์เอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่คนพี่ก็ไม่สามารถให้คำตอบฟินลีย์ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เขาทำเพียงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะค่อย