บททั้งหมดของ บ่วงรักในเงาอาชญา: บทที่ 141 - บทที่ 150

แรงลมพัดเอาความหนาวมาจากฝั่งแม่น้ำอีสต์ พร้อมกับหอบกลิ่นสนิมจากโซ่ตรวนและประตูเหล็กของโกดังเก่า แถวเรดฮุคบรู๊คลิน เข้ามาแตะจมูกของคนที่กำลังย่างกายเข้ามาไฟถนนสลัว ๆ กะพริบไม่ต่างอะไรกับกองไฟที่จะใกล้มอดดับ เงาของโกดังร้างทอดยาวลงบนถนนที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงรองเท้าของใครบางคน กระทบพื้นคอนกรีตที่ชื้นจากน้ำค้าง ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณถนนสายเล็กที่โทเบียสเดินผ่าน เต็มไปด้วยเศษไม้ผุพัง กองขยะและกล่องลังเปียกฝนซุกอยู่ตามมุมกำแพง มันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงคลื่นจากริมน้ำดังชัดเจนกว่าปกติ เป็นสถานที่ที่ไม่เหมาะให้ใครเดินผ่านสัญจรไปมา ยกเว้นคนที่ตั้งใจมาด้วยเหตุผลอันตรายบางอย่างภายในโกดังประตูเหล็กบานใหญ่ปิดเพียงครึ่ง เสียงเหล็กเสียดสีกันเบา ๆ เมื่อสายลมพัดลอดเข้ามา ด้านในมืดสลัว มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวซีดที่ติดตั้งไว้ มันติด ๆ ดับ ๆ กะพริบเป็นจังหวะ ราวกับนับเวลาถอยหลังสู่หายนะเวลานี้คือเวลานัดหมายที่โทเบียสและลูเซียนต่างรู้ดี ว่าห้ามพาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง ย่านนี้กลายเป็นสังเวียนของการต่อรองชีวิต หากมีใครลั่นไกผิดจังหวะเพียงครั้งเดียว ทุกอย่างจะกลายเป็นฝันร้าย“มาตรงเวลาดีนี่”น้ำเสียง

“ถ้าแกยิงฉันจะกด!!...วางปืน!! แล้วส่งคนพวกนั้นมาเดี๋ยวนี้ลูเซียน”โดมินิคเอ่ยเสียงแข็งกร้าว พร้อมกับชูรีโมทระเบิดเวลาขึ้นให้ลูเซียนเห็น ลูเซียนถึงกับหน้าเสีย แต่ก็ยังไม่ยอมวางปืนลง เขายังคงเล็งปืนไปทางโทเบียสอยู่ ไม่ยอมลดปลายกระบอกปืนแม้แต่นิดเดียว“หึ...อยากจะกดก็กดเลย ฉันจะให้ตายกันหมดนี่เนี่ยแหละ ไม่ต้องมีใครออกไปจากที่นี่สักคน”“พวกมึงไปปิดประตูโกดัง!!”คำพูดของลูเซียนทำให้ลูกน้อง ที่อยู่ในโกดังหันหน้ามองกันเลิ่กลั่ก เพราะไม่รู้ว่านายตัวเองพูดจริงหรือเปล่า แต่ดูท่าทางแล้วจะทำจริง ๆ พวกนั้นหันมาสบตากัน เหมือนกำลังคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อดี“กูสั่งไม่ได้ยินหรือไง!!”สิ้นเสียงคำสั่งประกาศิตของลูเซียน บรรดาลูกน้องตาพากันหันหน้ามาสบตากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าจะทำตามคำสั่งดีไหม แต่ลูกน้องหนึ่งในนั้น ที่ยังจงรักภักดีก็รีบวิ่งไปปิดประตู ตามที่นายตัวเองบอกทันที ทั้งที่ใจไม่อยากทำเช่นนั้นเลยเสียด้วยซ้ำ เสียงล้อประตูโกดังสีกับรางเหล็กดังเอี๊ยด บ่งบอกว่าที่นี่ถูกปิดทางออกไว้ทุกทางแล้ว“อเล็กซ์ทำ

เสียงแหบพร่าของเอลเลียตเอ่ยดังขึ้น เขาแทบจะเปล่งเสียงไม่ออกด้วยซ้ำ เซบาสเตียนรีบแก้มัดให้เพื่อนตัวเองอย่างไว พร้อมกับแก้มัดให้ ดร.วิลเลียม ด้วย“แกเป็นไงบ้างวะเอลเลียต...ฉะ...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษที่หักหลังแก”น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความรู้สึกผิดเอ่ยขึ้นกับเอลเลียต คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรที่นั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก กระดูกฉันแข็งจะ ตะ..ตาย ฉันเป็นมนุษย์ทดลองนะ...อีกอย่างถ้าแกไม่ทำแบบนั้น พ่อกับแม่ฉันก็ไม่รอด”“รหัสปลดล็อกประตู 246865...รีบไปมันไม่ปล่อยสองคนนั้นง่าย ๆ หรอก”“ตอนนี้มันคงสั่งให้คนปล่อยสารเคมีเข้าไปในอากาศทั่วห้องแล้ว...”ฟินลีย์หน้าเสียทันทีที่ได้ยินเอลเลียตเอ่ยออกมาแบบนี้ เขามองหน้าโดมินิคด้วยสายตาเว้าวอนร้องขอ ให้โดมินิคเร่งคนให้พาพ่อกับแม่ของตนออกมาจากที่นั่นไว ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป(“ตัวประกันสองคนอยู่ชั้น G ห้องเบอร์ 16 รหัสปลดล็อกประตู 246865 รีบนำตัวออกมาด่วน แล้วควบคุมพื้นที่ทั้งหมด ตรึงกำลังเอาไว้ ถ้าไอ้ลูเซียนกลับไปที่องค์กร จับมันมาให้ได้”)((“ครับบอส”))สิ้นเสียงจากคนปลายสายโดมินิคก็กดปุ่มวางสายทันที

ฟินลีย์เอ่ยไม่เต็มเสียงนัก เขารู้ดีว่าตัวเองก็มีส่วนผิด ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอเล็กซ์เข้ามาปั่นหัวตัวเองกับโทเบียส ก็ยังไม่วายที่จะคิดน้อยใจ แล้วเผลอทำทุกอย่างจนเป็นไปตามแผนที่ลูเซียนวางไว้“ถ้าฉันไม่รับอเล็กซ์มา นายคงไม่เจ็บแบบนี้”โทเบียสเอ่ยน้ำเสียงรู้สึกผิด พลางก้มลงมองมือของฟินลีย์ ที่ยังมีรอยแผลพุพองอยู่ เขาค่อย ๆ หยิบแอลกอฮอล์มาล้างแผลให้คนน้องมือเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นบาดแผลของคนตัวเล็กโทเบียสรู้สึกอยากจะชกหน้าตัวเองสักร้อยที ที่ตอนนั้นไม่ปกป้องฟินลีย์ แต่กลับเลือกปกป้องอเล็กซ์“โทเบียส...เราสองคนไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีกดีกว่าไหม?”“หมายความว่ายังไง?”โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ใบหน้าเขาซีดเผือดขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าก่อนหน้านี้ที่เขาทำมันผิด แต่เขายังไม่พร้อมที่จะให้ฟินลีย์จากไป ฟินลีย์คือรักแรกของเขาและตอนนี้เขาก็รักฟินลีย์หมดหัวใจ“ผม...ผมไม่พร้อมที่จะเป็นตัวแทนของใคร”ฟินลีย์ค่อย ๆ ดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของโทเบียสช้า ๆ น้ำเสียงที่สงบนิ่งมันทำให้โทเบียสใจหวิว ๆ เหมือนกำลังจะถูกพรากของรักไป“ไม่...นายไม่ใช่ตัวแทนใคร”“แต่ผมก็ไม่ใช่ค

เซบาสเตียนเอ่ยพลางส่ายศีรษะไปมาช้า ๆ ราวกับว่ารู้สึกเหนื่อยที่จะพูด“แค่เขายิ้มให้คุณเห็น หัวเราะกับคุณ นี่มันก็มากเกินพอสำหรับผู้ชายอย่างโทเบียสแล้วนะครับ ตอนนี้ยังทันนะครับที่จะปรับความเข้าใจกัน”“แต่เขาไปแล้วนี่ครับ”ฟินลีย์เอ่ยน้ำเสียงอ่อย ๆ พลางเอาเล็บจิกหลังมือของตัวเองจนเป็นรอยแดง ไม่เกรงว่าตัวเองจะเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว โดมินิคลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปตรงหน้าจอมอนิเตอร์ดูกล้องวงจรปิดทุกตัวที่ติดไว้ในเซฟเฮาส์“เขายังไม่ไปครับ”สิ้นเสียงของโดมินิค ฟินลีย์ลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วไปดูที่หน้าจอทันทีว่าตอนนี้โทเบียสอยู่ที่ไหน ดวงตาคู่กลมมองผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ เห็นคนตัวใหญ่รูปกำยำกำลังนั่งกับพื้น เอาหลังชนกับประตูรถ ราวกับคนไร้ชีวิตจิตใจ ใบหน้าไร้รอยยิ้มเหมือนกับโลกทั้งใบไร้เสียง ฟินลีย์ถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นโทเบียสยังนั่งอยู่ตรงนั้น เขารีบวิ่งออกไปทันทีเสียงฝีเท้าของใครบางคนหยุดอยู่ข้างกายโทเบียส คนพี่เหม่อลอยจนไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ ฟินลีย์นั่งลงข้างกายโทเบียส พร้อมกับยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่ายมากุมไว้แน่น“มะ...ไม่มีคนทำแผลให้ ทำแผลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”เสียงของ