All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 151 - Chapter 160

บรรยากาศยามเช้าไร้แสงแดดสาดส่อง เพียงแสงไฟสีเหลืองอมส้มของโคมไฟหัวเตียง เสียงฝีเท้าของคนหลายคนเดินเข้ามาในเซฟเฮาส์ที่เงียบไร้เสียงคนมีแต่เสียงของทีวีเปิดทิ้งไว้ เครื่องปรับอากาศถูกปรับอุณหภูมิไว้ต่ำสุด ราวกับว่าห้องนี้เป็นห้องเย็น หลอดไฟนีออนสีขาวสว่างจ้า ส่องสว่างทั่วบริเวณ แต่ไร้เงาของคนที่พักอาศัยอยู่ที่นี่เซบาสเตียนชะเง้อคอมองหาโทเบียสและฟินลีย์ ที่ไม่มีแม้แต่เงาของทั้งสอง ที่อยู่ในห้องรับแขก โดมินิคและเซบาสเตียนพากันเดินเข้าไปในห้องครัว แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าอาหารยังไม่ถูกเตรียมเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าตอนนี้จะสายแล้วก็ตาม ปกติถ้าฟินลีย์อยู่ด้วยเขาจะต้องตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารให้โทเบียสทาน แต่นี่มันชักจะแปลก ๆ“สงสัยหลับอยู่แน่ ๆ”เซบาสเตียนบ่นพึมพำอยู่คนเดียวในลำคอ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนของโทเบียส ที่ไม่ได้ล็อกกลอนประตูเอาไว้ คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ก้าวเดินเข้าไปด้านใน พร้อมกับโดมินิคอย่างไม่รอช้า เซบาสเตียนไม่รู้ว่าฟินลีย์นอนอยู่ที่นี่ด้วย เพราะว่าประตูไม่ได้ล็อกกลอนเอาไว้“ไอ้โทเบียส!! ทำไมแกตื่นสา....สะ....”เสียงของเซบาสเตียนขาดช่วง เมื่อเห็นทั้งสองนอนกอดก่

“ฟินลีย์ทำอะไรอยู่ลูก...เห็นโทเบียสบอกว่าอาบน้ำ แต่ทำไมหนูยังไม่ออกมาสักทีล่ะลูกนานแล้ว”แมรี่เอ่ยเสียงนุ่มหู ร้องเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง ฟินลีย์ไม่กล้าแม้แต่จะไปสู้หน้าแม่ของตน เพราะเมื่อคืนเขาบอกกับแม่ว่าจะไปนอนอีกห้องหนึ่ง แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ห้องนอนของโทเบียสแม้รู้ว่าพ่อกับแม่จะไม่ว่าอะไร ที่ทั้งสองคบกัน แต่ฟินลีย์อายที่จะให้ใครต่อใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้เขาและโทเบียสมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน“มะ...แม่ครับ เดี๋ยวผมออกไปครับ”คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เต็มเสียงนัก เขาจับลูกบิดประตูนานอยู่เกือบหนึ่งนาที ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูออกไปด้านนอก สายตาทุกคู่จับจ้องมองมายังฟินลีย์เป็นตาเดียว โดยเฉพาะโดมินิคที่มองฟินลีย์ตาไม่กะพริบ“โห...ฟินลีย์ ฉันนึกว่านายตกห้องน้ำตายไปแล้ว”เซบาสเตียนเอ่ยกวนประสาททันที ที่เห็นคนตัวเล็กก้าวขาเดินออกมาจากห้องนอนของโทเบียส รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประกอบกับสายตายียวน แลดูกรุ้มกริ่มทำให้ฟินลีย์หน้าแดงระเรื่อ “เซบาสเตียน...คุณนี่มันกวนจริง ๆ เลย” คนตัวเล็กไม่วายอดนึกหมั่นไส้เซบาสเตียนไม่ได้ที่แกล้งแซวตน แค่นี้เขาก็เสียอาการจะแย่อยู่แล้วคนตัวสูงหน

สายตาโกรธเคืองของชายผิวขาว อายุประมาณยี่สิบแปดปี เดินปรี่เข้ามาหาโดมินิคอย่างเอาเรื่อง ใบหน้ามนแดงก่ำเมื่อโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ โดมินิคยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรก็ถูกผลักอกจนเซถลาไปด้านหลังเสียแล้ว“นี่!!...ขับรถอะไรของคุณเนี่ย? ผมเกือบตายเพราะคุณรู้ไหม!!”คาเรล วิลสัน ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี เอ่ยต่อว่าโดมินิคเสียงดังลั่น เขาตะเบ็งสุดเสียงควบคุมอารมณ์เดือดดาลของตัวเองไม่อยู่ เมื่อครู่ถ้าเขาหลบไม่ทันมีหวังได้ไปเยี่ยมยมบาลแน่นอน คาเรลเลยอดที่จะโมโหโดมินิคไม่ได้“ขอโทษครับ...พอดีผมวูบ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ”โดมินิคเอ่ยเสียงอ่อยยอมรับความผิดแต่โดยดี ว่าตัวเองเผลอวูบหลับไปขณะขับรถ แต่กลับไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสงบลงได้เลย ชายหนุ่มยังคงโวยวายอยู่อย่างนั้น พูดซ้ำไปซ้ำมาต่อว่าเขาไม่ยอมหยุดคนนัยน์ตาสีน้ำตาลทอง ขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันแล้วก็ต่อว่าโดมินิคไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนโดมินิคถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับคำขอโทษของตัวเอง“ต้องการอะไรก็ว่ามา ผมขอโทษแล้วคุณไม่ยอมจบสักที ให้ผมชดใช้ยังไงบอกมาเลยดีกว่า”โดมินิคเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่เคยหงุดหงิดใครเท่าผู้ชายคนนี้ม

ภายในห้องทดลองที่ทาทาบกำแพงด้วยสีขาวสะอาดตา ไฟจากหลอดนีออนสีขาวจ้าสว่างไปทั่วทั้งห้อง อุปกรณ์วิจัย และหลอดแก้วที่มีสารเคมีอยู่ในหลอดหลายชนิด ถูกนำมาทดลองไม่รู้ต่อกี่ครั้งที่นี่เป็นห้องวิจัยหมายเลขหนึ่งขององค์กรดอกลิลลี่สีดำ ที่ทางการอนุญาตให้ใช้ทำการทดลองเพื่อช่วยชีวิตเอลเลียตได้ดร.วิลเลียม หมกตัวอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งสัปดาห์ พร้อมกับหลอดเลือดตัวอย่างของอเล็กซ์อีกเพียงสองหลอดที่เหลืออยู่ เขายังหาข้อมูลไม่เจอเลยว่าเพราะอะไร ทำไมอเล็กซ์ถึงมีชีวิตอยู่ได้ โดยไม่ต้องใช้ยาเคมีฉีดเข้าร่างกายตอนนี้เอลเลียตอยู่ได้เพราะยาที่มีอยู่ แต่ ดร.วิลเลียม ต้องการให้เอลเลียตไม่ต้องใช้มันอีก เขาไม่อยากให้เอลเลียตต้องใช้มันไปตลอดชีวิต หากวันใดวันหนึ่งเขาไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ก็เท่ากับว่าเอลเลียตก็ต้องจบชีวิตลงเช่นกัน“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นหรอก ดร.”เอลเลียตเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง ดร.วิลเลียม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง เขาคิดไว้แล้วว่าไหน ๆ เขาก็ตายไปแล้ว ความจริงมันก็ไม่ควรที่เขาจะกลับมามีชีวิตฝืนกฎธรรมชาติ นี่เป็นสัจธรรมมนุษย์ ที่ทุกคนล้วนแล้วต้องตายทั้งนั้น ไม่วันนี้ก็วันข้างหน้าอย่างไรเขาก็ต้องตายอยู่

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!...พวกคุณทำอะไรคุณลุงกับคุณป้าน่ะ!!”เสียงของคาเรลดังขึ้น เมื่อเห็นลุงกับป้าของตัวเองกำลังยืนร้องไห้ราวกับโดนทำร้าย คนตัวเล็กรีบปรี่เข้ามาเตรียมจะเอาเรื่องคนที่มารังแกลุงกับป้าของตัวเองทันที“คาเรล...นายนี่มันยังแสบเหมือนเดิมเลยนะ พี่เอง”เสียงของเอลเลียตทำให้คาเรลหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจำได้ว่าเอลเลียตตายไปเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนั้นเขาไม่มาร่วมงานศพหลังจากงานศพของเอลเลียตจบลง เอเรน่าและฮาเตอร์ก็กลายเป็นคนเศร้าหมอง จนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ ทุกสุดสัปดาห์คาเรลก็จะกลับจากกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. มาอยู่กับท่านทั้งสอง เพื่อไม่ให้ท่านเหงา“พี่เอลเลียต...พี่กลับมาได้ยังไง? พี่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”กำปั้นหนา ๆ เคาะลงกลางหน้าผากของคาเรลอย่างแรง เมื่อคนตัวเล็กพูดออกมาไม่คิด เอลเลียตอมยิ้มให้กับน้องชายตัวแสบ ลูกชายของน้าที่ชอบป่วนเขาอยู่เรื่อย“ฉันยังไม่ตาย...แค่หายตัวไปทำภารกิจลับ ก็เลยต้องแกล้งตาย”คำพูดของเอลเลียตทำให้คาเรลพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ แต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไม