All Chapters of ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Chapter 21 - Chapter 30

ภาพคนงานที่เพิ่งเลิกจากการทำงานยามราตรี บางคนคล้ายเพิ่งตื่น แต่ก็ยังยกจอกสุราขึ้นดื่ม บางคนตะโกนเรียกเด็กในร้านให้เติมกับข้าว บรรยากาศอึกทึกมีชีวิตชีวา แต่กลับทำให้ลู่เจาเจารู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่อาจหยุดนิ่ง และไม่อาจหาความสงบได้เลยนางสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองหาผู้ดูแลสถานที่ ไม่นานก็พบหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมยืนอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน สตรีผู้นั้นแต่งกายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน มือหนึ่งพลิกบัญชี อีกมือรับเงินจากลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว แววตาเฉียบคมบ่งบอกถึงความเป็นคนคุมร้านที่ผ่านประสบการณ์มานานลู่เจาเจากระชับชายแขนเสื้อเล็กน้อย แล้วก้าวเข้าไปหา แม้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่ในใจกลับมีทั้งความคาดหวังและความลุ้นระทึกปะปนกัน เพราะนางผิดหวังจากการหาที่พักมาสองวันเต็มแล้ว“เถ้าแก่เนี้ย มิทราบว่าท่านมีห้องว่างให้เช่าระยะยาวสักหนึ่งเดือนหรือไม่เจ้าคะ”นางเอ่ยถามอย่างสุภาพ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชัดเจน หวังหลินเจ้าของกิจการนี้เงยหน้าขึ้นจากบัญชี ดวงตากวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เสื้อผ้าที่สะอาดเรียบร้อยไปจนถึงท่าทางสำรวม ก่อนจะยิ้มบาง“มีสิ ยังเหลืออยู่สองห้องที

ทันใดนั้นหญิงชราก็หันไปสั่งเสียงหนักแน่น “ไม่ได้การข้าต้องเตือนสติเขาสักหน่อย ผู้ใดอยู่ด้านนอก! ไปเรียกเหล่าสวีมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”ไม่นาน พ่อบ้านชราก็รีบเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อม ไป๋เหล่า ไท่ไท่ยกมือโบกเล็กน้อย รอยยิ้มมีเลศนัยปรากฏขึ้นอีกครั้ง“เจ้าส่งคนไปแจ้งท่านชายห้าตอนนี้เลย” หญิงชราเว้นจังหวะเล็กน้อย “แจ้งเขาว่าบัดนี้เจาเอ๋อหาจวนพักไม่ได้ จึงไปพักอยู่โรงเตี๊ยม ฟู่ไฉ่เสียแล้ว”ดวงตาของหญิงชราฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง “ให้เขารีบไปเสนอตัวช่วยนางหาที่พักโดยเร็ว หรือหากเขาเชิญนางไปพักที่จวนแม่ทัพของตนได้จะยิ่งดี!”ไป๋ฟูเหรินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ พลางยิ้มบางอย่างพึงพอใจ ในใจนางรู้ดี บุตรชายของตนไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ ครานี้พวกตนคงได้เห็นจ้าวหลัวเฟยรีบร้อนออกไป ‘ทำคะแนน’ กับสตรีที่เฝ้ามองมานานให้เป็นบุญตาแล้วจริง ๆในเวลาต่อมา…บ่าวรับใช้จากจวนไป๋ก็มาถึงกองบัญชาการทหารเรือในช่วงต้นยามซวี ฟ้ายามค่ำคลี่ตัวลงเหนือผืนน้ำกว้างของแม่น้ำหยางโจว แสงคบเพลิงที่ปักเรียงรายตามท่าเรือสะท้อนระยิบระยับบนผิวน้ำราวเกล็ดทอง เสียงคลื่นกระทบหัวเรือดังแผ่ว ๆ สลับกับเสียงเชือกที่ผูกต

ลู่เจาเจายืนอยู่หน้าประตู สีหน้าของนางแตกตื่นจนดูตลก ยิ่งเห็นแววตาเคร่งขรึมของบุรุษตรงหน้า นางก็ยิ่งรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ราวกับถูกสายตานั้นกดทับให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจ้าวหลัวเฟยมองเข้าไปในห้องเพียงแวบเดียว ภาพเตียงไม้เรียบ โต๊ะตัวเล็ก แผนที่กางอยู่ก็อยู่ในความทรงจำของเขาอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเรียบง่ายเกินไปสำหรับสตรีผู้หนึ่ง และยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลู่เจาเจาทำงานหนักมาสามปีเป็นอย่างต่ำแต่กลับไม่ได้อยู่ให้สบายสายตาของเขาเบนกลับมาที่ใบหน้าของนางช้า ๆ ถึงลู่เจาเจาจะงดงามดังดอกโบตั๋นแต่ในสายตาของจ้าวหลัวเฟยนางงดงามยิ่งมองยิ่งสบายใจแววตาคมเข้มของท่านแม่ทัพหนุ่มยิ่งลึกซึ้งขึ้นอีกสามส่วนก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“เจาเอ๋อ พวกเราออกไปคุยกันด้านนอกเถิด” เขาไม่ได้ก้าวล้ำเข้าไปแม้เพียงครึ่งก้าว ระยะห่างนี้คือความตั้งใจเขารู้ดีว่าในสถานที่เช่นนี้ เพียงภาพบุรุษเข้าไปในห้องหญิงสาวลำพัง ก็เพียงพอจะทำลายชื่อเสียงของนางได้โดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆและสิ่งนั้นเขาจะไม่ยอมให้เกิดขึ้น ลู่เจาเจาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ได้เพคะ”ไม่นาน ทั้งสองก็มานั่งที่ร้านน้ำชาเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนน

“ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่เก็บไว้ใช้เถิด อยากเที่ยว อยากซื้อของ หรืออยากไปดื่มสุรา เลี้ยงชายบำเรอสร้างความสุขให้ตนเองก็ทำเถิด ชีวิตท่านแม่ลำบากมามากแล้ว”ซ่งเซียวเหยาหัวเราะเสียงหวาน เสียงหัวเราะของนางสดใสราวหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ หาใช่สตรีวัยสามสิบแปดไม่“ก่อนจะเลี้ยงชายบำเรอ แม่ขอเลี้ยงลูกสาวก่อนไม่ดีกว่าหรือ เจาเอ๋อ อีกอย่าง สตรีอย่างพวกเรา หากไม่อยากเจ็บตัวเจ็บใจ ก็อย่าไปยุ่งวุ่นวายกับบุรุษจะดีกว่า”กล่าวจบ ซ่งเซียวเหยาก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อย“อีกอย่าง ที่ดินผืนนี้เจ้าซื้อไว้ วันหน้าแม่แก่แล้วทำงานไม่ไหว ก็จะมาขอปลูกเรือนเล็ก ๆ อยู่ใกล้เจ้า ช่วยออกเงินซื้อสักหน่อยจะเป็นไรไป”ลู่เจาเจาฟังเหตุผลของมารดาแล้วถึงกับหัวเราะพรืด “ท่านแม่พูดราวกับตนเองแก่ครึ่งร้อย ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ”ซ่งเซียวเหยาทำหน้าขึง “แม่ก็อายุสามสิบแปดแล้วนะ”ทว่ายามสองแม่ลูกยืนเคียงกัน ผู้คนที่พบเห็นมักเข้าใจผิดว่าเป็นพี่สาวกับน้องสาว มากกว่าจะเป็นมารดากับบุตรแม้แต่นายหน้าที่พาพวกนางมาดูที่ดิน ก็ยังอดเอ่ยชมไม่ได้“นายหญิงยังไม่แก่เลยเจ้าค่ะ ข้าเห็นครั้งแรกยังคิดว่าพวกท่านเป็นพี่สาวกับน้องสาวจร

ครั้นผู้คนในโรงเตี๊ยมเริ่มบางตา เขาจึงวางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนลุกขึ้นไปโรงพักม้าของโรงเตี๊ยมแทน เจียงเหล่ยกับเฟิงอู่รีบตามไปโดยไม่ถาม เขาไม่สนคำครหาที่จะตกมาถึงตนเอง แต่เขาไม่ยอมให้นางต้องถูกผู้คนมองไม่ดี โดยเฉพาะตอนนี้นางเป็นหมอหญิง ผู้คนรู้จักมากขึ้นทุกวัน ชื่อเสียงของนางยิ่งต้องรักษาโรงพักม้าเงียบเหงา กลิ่นฟางชื้นและมูลสัตว์ลอยคลุ้ง แมลงกลางคืนบินวนไม่หยุด เฟิงอู่จึงไปหากำยานมาเผา กลิ่นควันลอยขึ้นอ่อนเบาแม้ช่วยได้บ้าง แต่ก็ยังไม่อาจทำให้สถานที่น่าอยู่ขึ้น จ้าวหลัวเฟยนั่ง ลงบนม้านั่งไม้หยาบ เสื้อคลุมพาดไหล่ ท่าทางนิ่งสงบราวกับอยู่ในจวนใหญ่ ไม่ใช่สถานที่อับชื้นเช่นนี้ไม่นาน ท้องฟ้าที่มืดเพราะราตรีก็แลบแปลบปลาบ ก่อนฝนจะเริ่มโปรยลงมา จากเบาเป็นหนัก ลมเย็นพัดสาดเข้ามาถึงชายคาโรงพักม้า แต่เขาไม่ขยับ เจียงเหล่ยเป็นห่วงนายตนจึงเอ่ยเตือน “นายท่าน เข้าไปหลบในรถม้าดีกว่าขอรับ”“ไม่จำเป็น” แต่จ้าวหลัวเฟยกลับตอบกลับไปแสนสั้น ทว่าเด็ดขาดแล้วนั่งรออยู่เช่นเดิมไม่ไหวติงกระทั่งต้นยามจื่อ ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกไม่หยุด เงาร่างหนึ่งจึงปรากฏขึ้น ลู่เจาเจาถือร่มและกล่องเครื่องมือแพทย์ รีบก้าวเข้ามาใต้ชาย