Todos os capítulos de ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Capítulo 41 - Capítulo 50

ตอนที่ 24 || ข้าไม่คิดหวนคืนไม่นานนัก ขบวนรถม้าของท่านนายอำเภอลู่ก็มาหยุดอยู่หน้าสำนักหมอหลวงแห่งหยางโจว ล้อไม้บดกับพื้นหินส่งเสียงครืดคราดก่อนจะหยุดนิ่งเป็นแนวยาวเหยียด ม้าหลายตัวพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ไอขาวลอยจางในอากาศชื้นของต้นฤดูฝน กลิ่นดินชื้นและกลิ่นม้าคละคลุ้งเบาบาง ผู้คนที่เข้าออกสำนักหมอหลวงต่างชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว บางคนหยุดยืนมอง บางคนขยับตัวหลบข้างทาง แต่สายตาทุกคู่กลับหันไปยังขบวนรถม้าที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า เสียงกระซิบถามดังขึ้นเป็นระยะว่าเป็นผู้ใดจึงมาถึงที่นี่ด้วยขบวนเช่นนี้สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังรถม้าคันหน้า ม่านผ้าถูกเลิกขึ้นอย่างช้า ๆ บุรุษวัยราวต้นสี่สิบในอาภรณ์หรูหราก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก การเคลื่อนไหวมั่นคง หนักแน่น แผ่นหลังตั้งตรงโดยไม่ต้องฝืน แววตาคมกวาดมองไปรอบด้านเพียงครู่เดียว ผู้คนที่ยืนอยู่ใกล้ต่างหลบสายตาโดยสัญชาตญาณ ท่าทางเช่นนี้ไม่ต้องเอ่ยคำใดก็เพียงพอให้รู้ว่าเป็นผู้มีอำนาจถัดมาเป็นชายหนุ่มวัยต้นยี่สิบก็ก้าวลงจากรถม้าอีกคัน รูปร่างสูงโปร่ง เครื่องแต่งกายประณีตเรียบหรู ใบหน้าคมคายโดดเด่น ท่าทางสงบนิ่งไม่เร่งรีบ หากยืนเฉย ๆ อยู่ตรงนั้นก็ยังดึงสาย

พอเห็นว่าลู่เผยเจวี๋ยคลายโทสะลงเล็กน้อย มู่หรงเยี่ยจึงฉวยจังหวะก้าวเข้าไปใกล้ลู่เจาเจาคิดจะช่วยประคองนางให้ลุกขึ้น เขาโน้มกายลงอย่างระมัดระวัง มือยื่นออกไป สีหน้าและท่าทีแฝงความอ่อนโยนราวกับยังคงห่วงใยไม่เปลี่ยน ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วของเขาเกือบแตะต้องแขนเสื้อของนาง หญิงสาวกลับสะบัดตัวหนีโดยไม่ลังเล นางปัดมือของเขาออกไปเต็มแรงจนข้อมือของอีกฝ่ายเบี่ยงไปด้านข้าง เสียงปะทะดังลั่นเผียะ!แรงสะบัดนั้นชัดเจนและเด็ดขาดพอ ๆ กับสายตาของนาง ลู่เจาเจาฝืนพยุงกายยืนขึ้นด้วยตนเอง แม้ร่างจะยังเจ็บร้าว แต่นางกลับยืนตัวตรง ไม่ยอมพึ่งพาบุรุษตรงหน้าแม้แต่น้อย สำหรับนางแล้ว เพียงอยู่ใกล้เขาโดยไม่ต้องให้แตะต้องก็ยังชวนให้ขยะแขยงจนแทบหายใจไม่ออก“อย่ามาแตะต้องข้า!” น้ำเสียงเย็นเฉียบไร้เยื่อใย“เจาเอ๋อ...” มู่หรงเยี่ยเอ่ยเรียกแผ่วเบา สีหน้าฉายแววเจ็บปวดราวกับถูกทำร้ายจิตใจอย่างไม่เป็นธรรม ทว่าใต้แววตานั้น มือของเขากลับกำแน่น เส้นเอ็นปูดขึ้นชัด เขาต้องฝืนกดความโกรธและความรู้สึกอยากตอบโต้เอาไว้สุดกำลังอยากตบหน้าสตรีตรงหน้าให้ล้มลงไปอีกครั้งให้รู้แล้วรู้รอดแต่สุดท้ายก็เลือกกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก แล้วแปรเปลี่ย

ตอนที่ 25 || หรือจะไปที่ว่าการ?หลังสิ้นคำประกาศอย่างชัดเจนของลู่เจาเจา เสียงซุบซิบอื้ออึงของชาวบ้านก็ดังขึ้นทันที ต่างคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ไปคนละทิศคนละทางใบหน้าของมู่หรงเยี่ยมืดครึ้มด้วยโทสะ ดวงตายากจะปิดบังเพลิงแค้นที่ลุกโชนอยู่ภายใน เขาแทบอยากพุ่งเข้าไปบีบคอหญิงสาวตรงหน้าให้สิ้นลมหายใจจ้าวหลัวเฟยเห็นดังนั้น จึงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่ลังเล ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าบังร่างบางของลู่เจาเจาเอาไว้เบื้องหลัง ภาพนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยอธิบายด้วยคำพูดว่าเขากำลังปกป้องสตรีด้านหลังลานหน้าสำนักหมอหลวงที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ พลันเงียบงันลงในพริบตาเมื่อทุกคนเห็น ท่านแม่ทัพกองเรือคนใหม่ บุรุษผู้มีข่าวลือหนาหูว่าเป็นบุตรชายลำดับที่ห้าของเว่ยอ๋อง และเป็นผู้ที่ฮ่องเต้วางพระทัย ข่าวลือที่เคยได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าผุดขึ้นในหัวของผู้คนและเมื่อเห็นตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้าสง่าราศีกับกลิ่นอายแห่งอำนาจลอยอยู่รอบกายเขา ยิ่งในยามเขาก้าวออกมาปกป้องท่านหมอหญิงลู่อย่างมั่นคงราวป้อมปราการ ทุกชีวิตจึงสงบปากสงบคำโดยพร้อมเพรียงเหลือเพียงสายตาที่จับจ้องเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนขมวดคิ้วมอ

ตอนที่ 26 || แผ่นหลังนี้ช่างมั่นคงยิ่งนัก“ข้าไม่เคยคิดจะบังคับเจ้า ให้เกียรติและเคารพการตัดสินใจของเจ้ามาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้ เจ้าลองคิดให้ดีนะเจาเจา” จ้าวหลัวเฟยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงนิ่งงัน น้ำเสียงของเขาไม่เร่งรัด ไม่กดดัน หากแต่หนักแน่นพอจะทำให้ผู้ฟังไม่อาจมองข้าม เขาไม่ได้ต้องการเอาชนะนาง เพียงต้องการให้นางปลอดภัย“บิดาของเจ้าเป็นคนเช่นไร มู่หรงเยี่ยมีนิสัยอย่างไร คนที่รู้ดีที่สุด ย่อมเป็นเจ้า ไม่ใช่ข้า” คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับแทงลงตรงจุดที่สุดลู่เจาเจานิ่งไป นางคิดตามทุกคำที่ได้ยิน และยิ่งคิด ก็ยิ่งปฏิเสธไม่ได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังชัดเจนอยู่ในหัว แม้นางจะคิดว่าตนรับมือได้ แต่สุดท้ายก็เกือบถูกจับตัวกลับฉางอัน เกือบถูกบีบบังคับให้แต่งกับคนเลว ความจริงนั้นชัดเจนเกินกว่าจะหลบเลี่ยง“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว” เสียงของนางแผ่วลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ แต่เพราะยอมรับความจริง“เช่นนั้น จากนี้ คงต้องลำบากท่านชายห้าแล้ว” คำตอบนั้นคือการยอมถอยอย่างมีเหตุผล ลู่เจาเจาไม่ใช่คนโง่ นางเพียงเลือกจะยืนด้วยตนเอง ตราบเท่าที่ยังยืนได้ และเมื่อยืนไม่ไหว นางก็รู้ว่าควรพึ่งพาใคร“ไ

ตอนที่ 27 || เจ้าเจ็บกายมารดาเจ็บใจตกค่ำ ข่าวที่ลู่เผยเจวี๋ยมาทำร้ายลู่เจาเจาถึงสำนักหมอหลวงเมืองหยางโจวถูกบิดาแท้ๆ ทำร้ายตบตี ก็ล่วงรู้ไปถึงหูของซ่งเซียวเหยาอย่างรวดเร็ว ด้วยคนของจ้าวหลัวเฟยเพียงได้ยินคำว่า ทำร้าย ตบตี หัวใจของผู้เป็นมารดาก็เหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย ซ่งเซียวเหยารีบลงจากเขาทันที ทั้งที่เป็นยามราตรี ทั้งที่หนทางมืดและอันตราย แต่ความห่วงบุตรสาวกลับรุนแรงยิ่งกว่าสิ่งใด และใต้ความห่วงนั้น ยังมีโทสะที่ลุกโชนหากนางได้พบลู่เผยเจวี๋ยในยามนี้ เขาอาจไม่รอดชีวิตกลับฉางอันเป็นแน่ นางจะจัดการสับเขาจนเป็นหมื่นชิ้นให้หายแค้นแล้วค่อยส่งศพอดีตสามีกลับไป หญิงสูงวัยไม่ฟังคำทัดทานของไป๋ฟู่เหรินกับไป๋เหล่าไท่ไท่ผู้เป็นเจ้านายโดยตรง เจ้าของไร่ชาตระกูลไป๋เลยส่งคนบังคับรถม้าฝีมือดี ขับรถม้าพามารดาที่ห่วงใยบุตรสาวลงเขาทันที“เจาเอ๋อ!”เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าจวนแม่ทัพกองเรือหยางโจว ซ่งเซียวเหยาแทบไม่รอให้สาวใช้ส่วนตัวประคอง นางก้าวลงมาเองอย่างรีบร้อน ถามหาที่อยู่ของบุตรสาว แล้วตรงดิ่งไปยังเรือนรับรองตามที่พ่อบ้านเฉาคุนสั่งสาวใช้นำทางฝีเท้าเร่งร้อน ราวกับลืมไปแล้วว่าตนมิใช่หญิงสาววัยแรกแย้ม หาก