Todos os capítulos de ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Capítulo 51 - Capítulo 60

ตอนที่ 28 || จ้าวหลัวเฟยเป็นบุรุษที่ดีวันเวลาเคลื่อนผ่านไปกว่าสามเดือน สิ่งที่ลู่เจาเจา จ้าวหลัวเฟย กับซ่งเซียวเหยากังวลมิได้บังเกิด ทางสกุลลู่เงียบสงบ สกุลมู่หรงยิ่งไม่ต้องเอ่ย เพราะเพียงสองเดือนที่กลับไปจากหยางโจว มู่หรงเยี่ยแต่งไปกับลู่เพ่ยหนิงแล้วความเงียบงันนั้นมิใช่ความสงบ หากแต่คล้ายผิวน้ำที่นิ่งจนมองไม่เห็นกระแสไหลเชี่ยวเบื้องล่าง ผู้คนภายนอกอาจคิดว่าทุกอย่างผ่านพ้นแล้ว ทว่าลู่เจาเจารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่เช่นนี้ ไม่มีวันจบลงง่ายดายเพียงเพราะการแต่งงานหนึ่งครั้งแต่ลู่เจาเจานั้นไม่แปลกใจ เนื่องจากจะเป็นนางหรือลู่เพ่ยหนิง สุดท้ายก็เป็นลูกหลานสกุลลู่ ต่อให้เพ่ยหนิงไม่ใช่บุตรสาวของผู้สืบทอดสกุลลู่เช่นบิดาของนาง เพราะบิดาของอีกฝ่ายเป็นเขยแต่งเข้าสกุลจวงมา แต่นางเป็นบุตรสาวจึงได้ใช้แซ่เดิมของมารดาคือแซ่ลู่ ยิ่งบัดนี้บิดาของลู่เพ่ยหนิงก้าวหน้าเป็นถึงรองเจ้ากรมพิธีการ คนสกุลมู่หรงไม่รีบฉวยโอกาสแต่งนางเข้าบ้าน นั่นสิแปลกลู่เจาเจาเพียงครุ่นคิดอยู่นานสุดท้ายก็เข้าใจ สำหรับบุรุษอย่างมู่หรงเยี่ยแล้ว สตรี ก็ไม่ต่างจากสะพานหนึ่งช่วง จะเหยียบข้ามหรือจะเปลี่ยนเส้นทาง ล้วนขึ้

ตอนที่ 29 || คนชั่วโผล่มาแต่หลังจากอาบน้ำ สมองของลู่เจาเจาก็พลันสว่างสดใส ความง่วงงุนและอ่อนล้าสลายไปกว่าแปดส่วน นางจึงคิดจะเขียนฉวนฉี*(ฉวนฉี/传奇 = เรื่องเล่าอัศจรรย์ มีโครงเรื่อง หรือนิยายเต็มรูปแบบในยุคราชวงศ์ถัง)*เรื่องใหม่ เพราะหลายวันก่อนนางได้ฟังเรื่องเล่าหนึ่งมาจากหอคณิกา จนได้แรงบันดาลใจเรื่องเล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของนางไม่จางหาย ทั้งโศกเศร้า ทั้งพิศวง ทั้งความลึกลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ลู่เจาเจารู้สึกได้ชัดเจนว่า หากไม่รีบถ่ายทอดออกมา เรื่องราวเหล่านั้นอาจเลือนหายไปพร้อมกับกาลเวลา“ท่านหมอลู่ยังไม่นอนพักหรือเจ้าค่ะ”ไป๋เมี่ยวอิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เห็นท่านหมอหญิงลู่ยังไม่เข้าห้องนอน แต่เลือกจะออกมานั่งฝนหมึก เตรียมเขียนบางสิ่งที่เด็กสาวไม่รู้จัก ที่ระเบียงด้านข้าง จึงเอ่ยถามขึ้น“สมองข้ากำลังตื่นตัวน่ะ เมี่ยวเมี่ยว เจ้าง่วงก็ไปนอนก่อนได้เลย”ลู่เจาเจาตอบโดยไม่เงยหน้า มือเรียวยังคงฝนหมึกอย่างสม่ำเสมอ จังหวะนิ่งแต่ต่อเนื่อง เพราะความคิดในหัวกำลังไหลลื่น“เมี่ยวอิงยังไม่ง่วงเช่นกันเจ้าค่ะ ว่าจะไปเก็บกวาดเรือนก่อน”“เช่นนั้นข้าขอชาสักป้านก็แล้วกัน”“ได้เจ้าค่ะ ท่านหมอล

ตอนที่ 30 || ไอ้เดรัจฉาน!ผ้าที่ถูกกระชากขาดนั้นบาดผิวจนลู่เจาเจารู้สึกทั้งแสบทั้งเจ็บ ร่างกายของนางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจติดขัด ราวกับถูกบีบรัดอยู่ในอก พลัน ท่ามกลางความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ความหวังเล็กน้อย ก็เกิดขึ้นในหัวใจของหญิงสาวอย่างดื้อดึงนางหวัง…หวังว่าจ้าวหลัวเฟยจะมาตั้งแต่เหตุการณ์คราวก่อนที่หน้าสำนักหมอหลวง เขามักจัดคนฝีมือดีติดตามนางอยู่อย่างเงียบงัน แม้จะไม่ปรากฏตัวให้เห็น แต่ลู่เจาเจาก็รู้นางไม่เคยถูกทิ้งให้อยู่ลำพังจริง ๆยิ่งไปกว่านั้นนับตั้งแต่นางย้ายมาอยู่จวนหลังเล็กแห่งนี้ร่วมสองเดือน ทุกค่ำคืนบุรุษผู้เป็นแม่ทัพกองเรือผู้สูงศักดิ์แต่กลับเลือกจะขี่ม้ามาหยุดอยู่หน้าจวนของนางด้วยตนเองเสมอ หากดึกดื่นเกินไป เขาจะไม่เคาะประตู หรือเรียกให้นางเปิดประตูต้อนรับ จ้าวหลัวเฟยทำเพียงนั่งมองอยู่บนหลังม้าเงียบ ๆเมื่อแน่ใจว่านางยังปลอดภัยดี เขาก็จากไป ดังนั้นลู่เจาเจาจึงยึดมั่นในสิ่งเดียวคือความมั่นคงของท่านชายห้าและนางเชื่อในความตรงต่อเวลาของเขาทุกคืนไม่เกินยามซวี จ้าวหลัวเฟยต้องมา นางจึงได้แต่ภาวนาในใจอย่างเงียบงัน ขอเพียงเขามาให้ทันเวลา…ผลัวะ! ผลัวะ! ตุ๊บ!กำป

ตอนที่ 31 || กว่าจะผ่านไปได้ช่างไม่ง่ายเลยซ่งเซียวเหยาพุ่งเข้าไปเกาะประตูห้องรักษาไว้แน่นหลังจากท่านหมอฮั่วจากไป แม้นางจะมองไม่เห็นสิ่งใดภายใน แต่หัวใจของผู้เป็นมารดาราวกับถูกฉีกเป็นชิ้น ๆบุตรสาวตัวน้อยที่นางเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมเก้าปี กลับถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่ลู่เจาเจาไม่เคยคิดร้าย หรือทำร้ายผู้ใดมาก่อน โดยเฉพาะกับมู่หรงเยี่ย บุรุษผู้นั้นตลอดเวลาที่ทั้งสองคบหากัน ซ่งเซียวเหยารับรู้ทุกอย่างผ่านจดหมายของบุตรสาว นางรู้ดีว่าลู่เจาเจามีแต่ ให้ มากกว่ารับ ให้ทั้งทรัพย์สิน น้ำใจ และความช่วยเหลือ ไม่เพียงต่อมู่หรงเยี่ยเท่านั้นแม้แต่บิดามารดาและคนในสกุลมู่หรงทั้งหมด ลู่เจาเจาก็ไม่เคยละเลยแม้แต่น้อย นางดูแลอย่างจริงใจ ราวกับเป็นครอบครัวของตนเองแต่สิ่งที่ตอบแทนกลับมา...กลับเป็นการถูกทำร้ายจนปางตาย ตลอดชีวิตของลู่เจาเจา ไม่เคยบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้มาก่อน แล้วไอ้คนชั่วผู้นั้น เอาสิทธิ์ใดมาทำกับลูกของนางเช่นนี้“ไม่เป็นไรนะ อาเหยา เจาเอ๋ออยู่ในมือหมอแล้ว นางต้องปลอดภัย”ไป๋หลันฮวาเอ่ยปลอบเสียงแผ่ว นางอายุมากกว่าซ่งเซียวเหยาสามปี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง ลึกซึ้งดุจพี่น้องร่วม

ตอนที่ 32 || ซาบซึ้งน้ำใจแท้จริงของท่านชายห้าอาการบาดเจ็บของลู่เจาเจาจำต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดอยู่ถึงสองวันเต็ม แพทย์หลวงจึงอนุญาตให้ย้ายไปพักรักษาในจวนแม่ทัพกองเรือตามคำขอของจ้าวหลัวเฟยได้ ผู้ซึ่งตลอดยี่สิบหกปีในชีวิตไม่เคยเฝ้าไข้ผู้ใด และยิ่งไม่เคยนั่งเฝ้าผู้ป่วยในเรือนพักรวมของสำนักหมอหลวงเช่นนี้มาก่อน กลับอยู่เฝ้าลู่เจาเจาจนครบสองวันเต็มโดยไม่เคยปริปากบ่นแม้เพียงครึ่งคำ แม้แต่ยามที่แพทย์หลวงเข้ามาตรวจอาการเป็นระยะ เขาก็เพียงถอยออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทาง แล้วกลับมานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงดังเดิม สายตาไม่เคยละจากใบหน้าของหญิงสาวเลยแม้เพียงชั่วลมหายใจซ่งเซียวเหยามองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง หลังพาลู่เจาเจากลับมาพักในเรือนรับรองของจวนแม่ทัพจ้าวแล้ว นางจึงเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล “ท่านชายห้าไปพักผ่อนสักหน่อยดีหรือไม่เพคะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกรงใจและความห่วงใยปะปนกัน เพราะสภาพของเขาในยามนี้ แม้จะยังนั่งตัวตรงได้ แต่ความอิดโรยกลับปรากฏชัดจนผู้มองไม่อาจมองข้ามได้จ้าวหลัวเฟยนั่งอยู่ข้างเตียงลู่เจาเจาที่ยังหลับอยู่ สีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด นอกจากแยกตัวไปชำระกายและเปลี่ยนอาภรณ์กับทำธุระป