All Chapters of ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 || ยังจะหวังสิ่งใดอยู่หรือลู่เจาเจาเมื่อประตูไม้ของเรือนรับรองถูกปิดลงอย่างแรง เสียงกระแทกนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งจวน ราวกับเป็นเสียงที่ตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดที่เคยมีอยู่ระหว่างนางกับบุรุษผู้นั้น ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา ท่าทีแข็งกร้าวที่ลู่เจาเจาฝืนประคองเอาไว้ก็พังทลายลงในพริบตา หญิงสาวยืนพิงผนังทางเดินไม้ ร่างบางสั่นไหวราวกับใบไม้ต้องลม มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายลงอย่างอ่อนแรง ความเจ็บปวดแล่นวาบขึ้นมาจากกลางอกจนแทบทำให้นางหายใจไม่ออก ความรู้สึกอัดแน่นนั้นหนักอึ้งเสียจนไม่อาจถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดใดได้เลยเรือนหลังนี้…คือทรัพย์สินที่นางใช้เงินเก็บของตนเองซื้อไว้ทุกตำลึง ลู่เจาเจาเกิดในตระกูลขุนนางท้องถิ่น แม้มิใช่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง แต่ก็ถือว่ามีฐานะพอสมควร กระนั้นเงินทองที่นางใช้ซื้อเรือนหลังนี้กลับไม่ได้มาจากท่านพ่อหรือครอบครัวแม้แต่เหวินเดียว นางสะสมเงินจากเบี้ยเลี้ยงและค่าตอบแทนจากการช่วยรักษาคนไข้ทีละเล็กทีละน้อย จนในที่สุดจึงสามารถซื้อเรือนขนาดกลางนอกเมืองหลังนี้ได้สำเร็จทว่านางไม่เคยบอกความจริงแก่ผู้ใดเลย แม้แต่ท่านพ่อของตน หรือแม้แต่มารดา สตรีที่นางรักที่สุด

ตอนที่ 3 || ถอนหมั้นครั้งนี้เห็นทีจะไม่ง่ายเพราะเสียงตวาดนั้นแข็งกร้าวราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่ก่อนแล้วจึงหยุดชะงักในทันที ราวกับลมหายใจของทุกคนถูกหยุดไว้กลางอก ทั้งสองสตรีหันไปมองพร้อมกัน บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มวัยสี่สิบหกปีก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยสีหน้าบึ้งตึง แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ลู่เผยเจวี๋ย บิดาของลู่เจาเจา ผู้เป็นนายอำเภอเขตนี้ และเป็นผู้นำตระกูลลู่รุ่นปัจจุบันนั่นเอง“ท่านพ่อ!”“ท่านพี่!”เสียงของสองสตรีดังขึ้นพร้อมกัน ลู่เผยเจวี๋ยเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในตำแหน่งเจ้าบ้านอย่างสง่างาม ราวกับการนั่งลงครั้งนี้เป็นการประกาศอำนาจของตนเหนือทุกคนในห้อง ท่าทางของเขาสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ก่อนที่สายตาคมกริบจะจับจ้องมาที่บุตรสาวคนโตที่เกิดจากอดีตฮูหยินของตน ราวกับกำลังพิจารณาผู้กระทำผิด ไม่ใช่บุตรสาวที่ตนเคยเลี้ยงดูมา“เจ้าจะถอนหมั้นกับมู่หรงเยี่ยไม่ได้เด็ดขาด”คำพูดนั้นหนักแน่นเหมือนคำตัดสินจากศาล บรรยากาศในห้องพลันแข็งตัวราวกับน้ำแข็ง ลู่เจาเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองบิดาอย่างตรงไปตรงมา ไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย“เพราะ

ตอนที่ 5 || หลบหนีออกจากจวนลู่ค่ำคืนนั้นเงียบงันอย่างผิดปกติ ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อยผ่านลานกว้างของจวนตระกูลลู่ กลิ่นดินชื้นจากสวนด้านหลังลอยมากับสายลมเย็น แสงจันทร์สีซีดส่องลงบนกระเบื้องหลังคาและพื้นหินเย็นเยียบ เงาของต้นหลิวสูงใหญ่ทอดยาวไหวเอนบนพื้นราวกับเงาวิญญาณที่กำลังสั่นไหวอยู่ในความมืด จวนที่เคยดูสงบและงดงามในสายตาผู้คนภายนอก บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหนาวเย็นราวกับคุกที่ไร้กำแพงในใจของลู่เจาเจาหญิงสาวคุกเข่าอยู่กลางลานมาเกือบห้าชั่วยามแล้ว หัวเข่าของนางชาจนแทบไร้ความรู้สึก ความเจ็บจากไม้เรียวสิบไม้ยังคงแผ่ร้อนอยู่ที่แผ่นหลัง เสื้อผ้าบาง ๆ ที่สวมอยู่เปียกชื้นทั้งจากเหงื่อและลมเย็นยามค่ำ มือของนางวางนิ่งอยู่บนตัก แต่ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยเพราะความหนาวและความเหนื่อยล้าบ่าวรับใช้บางคนเดินผ่านลานไปมา แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ เพราะคำสั่งของผู้อาวุโสตระกูลลู่คือกฎ และกฎนั้น…...ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืนเสียงจิ้งหรีดในสวนดังขึ้นเป็นระยะ ยิ่งทำให้ลานจวนที่กว้างใหญ่ดูเงียบเหงาอย่างน่าประหลาด เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนดึกดื่นค่อนคืน กระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง“เจาเอ๋อ…”เสีย

ตอนที่ 7 || ขับไล่ตัวเสนียดออกจากจวนรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าจวนมู่หรง ล้อไม้บดกับถนนหินส่งเสียงครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลู่เจาเจานั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า มือวางบนตักอย่างสงบ สายตาของนางมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ความวุ่นวายของถนนฉางอันยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่รู้เลยว่าชีวิตของนางเพิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใดในเช้าวันเดียวในหัวของหญิงสาวเริ่มเรียงลำดับความคิดอย่างชัดเจน นางควรไปที่ใดก่อน ไปสำนักหมอหลวงเพื่อยื่นเรื่องลาออก หรือกลับไปจัดการจวนที่ตนซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงก่อนลู่เจาเจาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆหากนางไปสำนักหมอหลวงก่อน จวนหลังนั้นก็ยังคงมีคนสองคนที่นางไม่ต้องการเห็นหน้าครอบครองอยู่คนแรกคือมู่หรงเยี่ย ส่วนตัวเสนียดที่สองย่อมเป็นลู่เพ่ยหนิงเรือนหลังนั้นนางซื้อด้วยเงินของตนเองที่หามาอย่างเหนื่อยยาก กระเบื้องทุกแผ่น อิฐทุกก้อน แม้แต่ต้นไม้ทุกต้นไม้ในสวนล้วนเป็นหยาดเหงื่อของนาง แต่กลับถูกสองคนหน้าด้านใช้เป็นที่เสพสุขอย่างไม่ละอายมานานเท่าใดก็สุดจะรู้ ครู่หนึ่งลู่เจาเจาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางเย็นลงเรื่อยๆ“ลุงอาฟ่านรบกวนท่านพาข้าไปจ

ตอนที่ 9 || ท่านชายห้า จ้าวหลัวเฟยลู่เจาเจาเดินทางมาถึงท่าเรือใหญ่ของนครฉางอันในยามสาย แสงแดดอ่อนของปลายฤดูใบไม้ผลิสาดลงบนผิวน้ำของแม่น้ำเว่ยเหอเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับเศษเงินนับพันถูกโปรยลงบนผืนน้ำกว้าง ท่าเรือหลวงแห่งนี้เป็นหนึ่งในศูนย์กลางการค้าสำคัญของราชวงศ์จ้าว เรือสินค้า เรือโดยสาร และเรือราชการจอดเรียงรายแน่นเต็มท่าน้ำ เสากระโดงสูงตระหง่านชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า ธงผ้าหลากสีปลิวไสวตามแรงลม กลิ่นเกลือ กลิ่นไม้เปียกน้ำ และกลิ่นเครื่องเทศจากสินค้าทางใต้ผสมกันเป็นกลิ่นเฉพาะของท่าเรือผู้คนจากทั่วสารทิศเดินขวักไขว่ไปมา พ่อค้าสวมชุดผ้าไหมยืนตะโกนเรียกลูกค้า ลูกเรือช่วยกันแบกหีบไม้ลงจากเรือ เสียงเชือกกระทบเสากระโดง เสียงคลื่นซัดฝั่ง และเสียงต่อรองสินค้าปะปนกันจนเกิดเป็นความวุ่นวายที่มีชีวิตชีวา ท่าเรือหลวงฉางอันจึงไม่เคยเงียบแม้เพียงชั่วขณะหลังจัดการเรื่องฝากขายจวนและรับหนังสือส่งตัวจากสำนักหมอหลวงเรียบร้อย ลู่เจาเจาก็เก็บสัมภาระเพียงเล็กน้อยแล้วตรงมายังท่าเรือ เพื่อออกเดินทางไปหยางโจวพบมารดา ซ่งเซียวเหยา เรือที่มุ่งหน้าไปทางใต้จะออกจากท่าก็ต่อเมื่อถึงยามเว่ยเท่านั้น ซึ่งยังเหลือเวลาอี