Todos os capítulos de ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่ 19|| ยอมถอยให้เขาหนึ่งก้าวหลังเหตุการณ์กลางดึกเมื่อคืน ลู่เจาเจาแทบไม่ได้นอน นางนั่งพิงหัวเตียง ปล่อยให้ความเงียบของราตรีค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาในอก ความคิดหมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับพยายามชั่งน้ำหนักสิ่งที่ควรเลือกและสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง ข้อเสนอของจ้าวหลัวเฟยนั้น หากมองเพียงผิวเผิน ช่างดูสมเหตุสมผล ไม่เอาเปรียบ ไม่กดดัน และเปิดทางให้นางได้สิ่งที่ต้องการแต่ความเชื่อใจกลับเป็นสิ่งที่นางไม่มีเหลือให้บุรุษใดอีกแล้ว...ตั้งแต่วันที่ท่านปู่มองข้ามคุณค่าของนาง มองเห็นเพียงผลประโยชน์ทางตระกูล วันที่ท่านพ่อใช้สายตาเย็นชามองนางราวกับเป็นเพียงเครื่องมือสร้างชื่อเสียง หาใช่บุตรสาวที่ควรถนอม และวันที่มู่หรงเยี่ยทรยศต่อคำมั่นสัญญา นอกใจนอกกายนางครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกอย่างล้วนค่อย ๆ กัดกร่อนหัวใจของนางจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ใครอีกบุรุษสำหรับลู่เจาเจาแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ควรไว้วางใจอีกต่อไป ทว่าความจริงหนึ่งเดียวที่นางไม่อาจปฏิเสธได้ คือที่ดินผืนนั้นตนชอบมันมากภาพผืนดินกว้างที่นางยืนมองเมื่อหลายวันก่อนยังชัดเจนอยู่ในความคิด ราวกับมันคือบ้านที่ตนฝันถึงมาโดยตลอด หากปล่อยผ่านไป นางรู้ดีว่าคงต้องเส

ตอนที่ 20 || นังตัวดีลู่เจาเจา!ในขณะที่ชีวิตของลู่เจาเจากำลังก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ณ เมืองหยางโจว เมืองท่าที่รุ่งเรืองด้วยการค้าและสายน้ำ ชีวิตของมู่หรงเยี่ยที่อยู่ฉางอันกลับยังคงติดหล่มอยู่กับที่ ไม่ต่างจากเรือเก่าที่ผูกทิ้งไว้ริมตลิ่ง ปล่อยให้กระแสน้ำไหลผ่านโดยไม่คิดจะขยับไปไหนเขายังคงใช้ชีวิตเสเพลดังเดิม เที่ยวเตร่ไปตามโรงน้ำชาและหอคณิกา ใช้จ่ายเงินอย่างมือเติบราวกับทรัพย์สินในตระกูลไม่มีวันร่อยหรอ ทั้งที่ตนเองเป็นบัณฑิตทั่นฮวา บิดาก็เป็นถึงเจ้ากรมกลาโหม พี่ชายอีกสองคนรับราชการมั่นคง แต่เขากลับยังมัวเมาไม่สนใจสิ่งใดกลิ่นสุราและเสียงหัวเราะของสตรีกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวันของเขา ยามกลางวันก็ยังคงนอนเอกเขนก ยามค่ำคืนก็ออกไปสำราญกับสตรีไม่ซ้ำหน้า และในบรรดาสตรีเหล่านั้น ลู่เพ่ยหนิงยังคงเป็นผู้ที่เขาโปรดปรานมากที่สุด เพราะฐานะของนางเป็นบุตรสาวคนโตของรองเจ้ากรมพิธีการหลังจากลู่เจาเจาเดินทางออกจากฉางอันไปหยางโจว มู่หรงเยี่ยก็แอบกลับเข้าไปอยู่ในจวนหลังเดิมอีกครั้ง เพราะเขาติดความสุขสบายไปแล้ว หากกลับไปอยู่จวนมู่หรง เขาจะเหลือเพียงเรือนหลังเล็ก และยังต้องทนมือทนเท้าบ

ตอนที่ 21 || เจ้าร้อนใจหรือร้อนเงินมู่หรงเยี่ยโกรธจนแทบคลั่ง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตับ ราวกับจะปริแตก เขาอยากจะสั่งให้คนไล่นายหน้าขายจวนออกไปเดี๋ยวนั้น แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่น้อยจวนหลังนี้ ไม่ใช่ของเขา ชื่อเจ้าของในโฉนดไม่ใช่เขา แม้แต่ฐานะคู่หมั้น เขาก็ไม่มีแล้ว ลู่เจาเจาประกาศตัดขาดกับเขาต่อหน้าคนครึ่งเมืองมาจะสามเดือนเต็ม ข่าวแพร่ไปทั่วฉางอันจนไม่มีใครไม่รู้แต่ถึงอย่างนั้น ในใจของมู่หรงเยี่ยกลับไม่เคยยอมรับความจริง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ลู่เจาเจายอมอภัยให้เขาทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะทำผิดเพียงใด นางก็ให้อภัยเสมอในสายตาของเขา นางจึงเป็นเพียง ของตาย สตรีที่ไม่มีวันหนีไปไหนพ้น ยิ่งท่านปู่และบิดาของนางเข้าข้างเขามาตลอด มู่หรงเยี่ยก็ยิ่งได้ใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่า ของตายชิ้นนั้นจะลุกขึ้นมาตัดใจจากเขาได้จริง ๆเช่นนี้และไม่เพียงแค่นั้น นางยังไปไกลถึงหยางโจว ไกลเสียจนเขาเอื้อมไม่ถึง ต่อให้แค้นใจจนอยากตามไปลากตัวกลับมา แต่ระยะทางจากฉางอันไปหยางโจว ต่อให้ใช้ม้าฝีเท้าดีที่สุดก็ยังต้องใช้เวลากว่าสิบวันความคิดนั้นทำให้เขายิ่งอัดอั้น“บัดซบ!”เขากระแทกฝ่ามือลงกับโต๊ะอย่

ตอนที่ 22 || จอมปลอมทั้งสองฝ่ายบ่ายวันนี้ ภายในจวนสกุลลู่ยังคงสงบเรียบร้อยตามธรรมเนียมของตระกูลใหญ่ เสียงลมพัดลอดชายคาแผ่วเบา บ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าทำหน้าที่ของตนอย่างเป็นระเบียบหากแต่ความสงบนั้น กลับถูกฉีกขาดในชั่วพริบตา เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากหน้าประตู บ่าวชายผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาจนแทบลื่นล้ม สีหน้าตื่นตระหนก ลมหายใจหอบกระชั้น“เรียนนายท่านผู้เฒ่าลู่ เสนาบดีกรมกลาโหม มู่หรงเซียว มาเยือนขอรับ!”เพียงได้ยินชื่อและตำแหน่ง บรรยากาศทั้งจวนก็พลันตึงแน่น บ่าวหลายคนชะงักมือทันที พ่อบ้านใหญ่รีบหันไปสั่งให้จัดเรือนรับรองให้เรียบร้อยที่สุด ไม่มีผู้ใดกล้าชักช้า เพราะผู้มาเยือนคือบุรุษผู้กุมอำนาจในราชสำนักอย่างแท้จริงท่านผู้เฒ่าลู่เผยจ้าวที่ได้ยินรายงาน รีบวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นทันที แม้ก้าวจะไม่รวดเร็วเช่นวัยหนุ่ม แต่แววตายังคงเฉียบคม เขาเดินออกไปต้อนรับถึงหน้าลานด้วยตนเองมู่หรงเซียวก้าวเข้าสู่จวนอย่างไม่เร่งรีบ เสื้อคลุมทางการสีเข้มปลิวไหวเล็กน้อยตามแรงลม ท่วงท่าสงบนิ่ง แต่แฝงแรงกดดัน ดวงตาคมลึกกวาดมองสภาพแวดล้อมเพียงครู่เดียวก็รับรู้ทุกสิ่ง“ท่านผู้เฒ่าลู่ ข้ามาเยือนโดยมิได้นัดหมาย

ตอนที่ 23 || เขามันจอมเสแสร้งหลังจากออกเดินทางหลายวัน รถม้าของนายอำเภอลู่ก็แล่นเข้าสู่เมืองหยางโจวในยามสายของวันหนึ่งในต้นฤดูฝน ท้องฟ้าโปร่งสลับเมฆบาง ลมชื้นพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินและกลิ่นน้ำจากลำคลองลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ นายอำเภอเลือกเดินทางบก ไม่ได้เดินทางเรือ เพราะเขามีคนติดตามขบวนมาก ทั้งบ่าวรับใช้ ทหารคุ้มกัน และสัมภาระจำนวนไม่น้อย ต่างจากครั้งลู่เจาเจาที่เดินทางเรือเพียงลำพัง เพราะนางตัวคนเดียว ไม่มีสิ่งใดต้องห่วง ส่วนจ้าวหลัวเฟยนั้นเลือกเดินทางเรือ มีเพียงเหตุผลเดียวเพราะลู่เจาเจานางเลือกทางเรือล้อรถม้าบดผ่านถนนหินที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากฝนเมื่อคืน เสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผู้คนในเมืองหยางโจวเดินกันขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า เสียงหัวเราะ เสียงต่อรองราคาดังแทรกไปทั่ว บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา แตกต่างจากฉางอันที่เคร่งครัดและเป็นระเบียบอย่างชัดเจนมู่หรงเยี่ยนั่งอยู่ในรถม้าคนละคันกับลู่เผยเจวี๋ย บิดาของลู่เจาเจา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเย็นชา ท่าทางนิ่งสงบดังเดิม หากแต่สายตากลับแฝงความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด เขาไม่เคยคิดว่าตนจะต้องลดตัวเดินทางไกลมารับสตรีที่เคยเป็นฝ่าย ทอดท