All Chapters of ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวก้มศีรษะลงเล็กน้อย ริมฝีปากของลู่เจาเจายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางหลังพูดจบ แต่ดวงตาของนางกลับเจือความเหนื่อยล้าอยู่ ลึก ๆ ในแววตา นางยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่มีกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอบอวล ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ“ท่านแม่ของข้าอยู่ที่หยางโจว ท่านอาจารย์คงพอทราบอยู่บ้าง” หลังกล่าวจบ นางก็เงยหน้าขึ้นมองชายชราตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอฟังคำตอบอย่างอดทนถังเหลียนซ่งพยักหน้าเบา ๆ เคราขาวยาวของเขาไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว ดวงตาแก่ชราที่เต็มไปด้วยรอยย่นของกาลเวลามองศิษย์สาวด้วยสายตาอ่อนลง“ข้าย่อมทราบ” เขากล่าวเสียงเรียบ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะวางลงอย่างช้า ๆ สีหน้าของชายชราดูครุ่นคิดเล็กน้อย เหมือนกำลังทบทวนบางสิ่งในใจลู่เจาเจายืนหลังตรง มือทั้งสองประสานกันไว้เบื้องหน้าอย่างสำรวม ก่อนนางจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ หลังพูดจบหญิงสาวก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอีกครั้ง ราวกับคำพูดนั้นเป็นการตัดสินใจที่ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างหนัก“ข้าจึงอยากย้ายไปอยู่กับนาง และใช้วิชาที่เรียนมารักษาผู้คนทางใต้”ห้องทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างไม้ทำให้ม่านบางสั่นไหวเบา ๆ ถั

อาจตั้งแต่วันที่นางยังเป็นเพียงสาวน้อยตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งตามมารดาเข้ามาในจวนเว่ยอ๋อง วันนั้นนางสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้า ผมถักเปียสองข้าง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้ามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะรีบก้มศีรษะตามมารยาทแล้วจากนั้น นางก็ไม่เคยมองเขาอีกเลยหากไม่จำเป็นสำหรับนาง เขาเป็นเพียง บุตรชายของเจ้านายมารดา มาโดยตลอด แต่สำหรับเขา ตั้งแต่วันนั้น เด็กหญิงคนนั้นก็อยู่ในสายตาของเขาเสมอมาจ้าวหลัวเฟยก้าวเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าของเขามั่นคงและเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามนาง องครักษ์สองคนที่ติดตามเขามาด้วยต่างถอยไปยืนห่างทันที เพราะพวกเขารู้ดีว่าในเวลานี้ ท่านชายห้าไม่ต้องการให้ผู้ใดอยู่ใกล้ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้น และชะงัก ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าคมคาย ดวงตาสงบ แต่แฝงความเยือกเย็นบางอย่าง เครื่องแต่งกายของเขาเรียบง่าย หากแต่เป็นผ้าชั้นดีและท่าทีสงบนิ่งนั้นเผยให้เห็นฐานะที่ไม่อาจปิดบังจ้าวหลัวเฟย ท่านชายห้าแห่งจวนเว่ยอ๋องชายผู้ที่ในราชสำนักต่างรู้ดีว่า อีกไม่นานเขาจะได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพเรือแห่งหยางโจว ชายผู้ที่แม้จะยิ้มอ่อนโยน แต่เบื้อ

ตอนที่ 11 || ร่วมทาง แต่ไม่วางหัวใจการเดินทางจากนครฉางอันลงใต้สู่เมืองหยางโจวในครั้งนี้ ลู่เจาเจาไม่ได้เดินทางด้วยรถม้าเพราะนางเป็นสตรีตัวคนเดียว หากแต่เป็น เรือสำเภาหลวงขนาดใหญ่ แทนซึ่งมันล่องไปตามลำน้ำใหญ่ของแผ่นดินต้าถังตั้งแต่ยามเว่ยของหลายวันก่อน กระแสน้ำสายยาวที่เชื่อมเมืองหลวงกับหัวเมืองทางใต้ไหลเอื่อยใต้ท้องเรือ เสียงคลื่นกระทบลำเรือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่ใบเรือผ้าสีหม่นพองรับลมฤดูใบไม้ผลิพัดเรือให้เคลื่อนไปอย่างมั่นคงเรือลำนี้มีสองชั้น ชั้นล่างเป็นที่พักของทหารและลูกเรือ ส่วนชั้นบนมีห้องพักเล็ก ๆ สำหรับผู้โดยสารสำคัญไม่กี่ห้อง ลู่เจาเจาอาศัยอยู่ในห้องหนึ่ง ขณะที่จ้าวหลัวเฟยพักอีกห้องที่อยู่ถัดไปไม่ไกลตลอดหลายวันของการล่องเรือ ชายหนุ่มทำตามคำที่เคยกล่าวไว้กับนางทุกประการ เขาไม่ถาม ไม่ซักไซ้ และไม่เอ่ยถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในนครฉางอันของนางแม้แต่น้อยไม่ว่าจะเป็นเรื่องถอนหมั้นหน้าจวนมู่หรง เรื่องทะเลาะกันที่ท่าเรือ หรือเรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวกับมู่หรงเยี่ย จ้าวหลัวเฟยทำราวกับเรื่องเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นทุกเช้าเมื่อเรือยังลอยอยู่ท่ามกลางหมอกบางเหนือผิวน้ำ เขามักจะข

ตอนที่ 12 || เจาเจามาแล้วเจ้าค่ะท่านแม่“ท่านแม่เจ้าค่ะ...”เสียงเรียกแผ่วเบาแต่คุ้นหูดังแทรกผ่านเสียงพูดคุยของคนงานบนลานคัดใบชา กลิ่นหอมสดของใบชาที่เพิ่งเด็ดจากไร่ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นจากภูเขาโดยรอบ ตะกร้าสานวางเรียงเป็นแถว บนพื้นไม้ไผ่มีใบชาสีเขียวอ่อนกระจายเป็นกอง ๆ ใต้แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดเงาไม้ลงมาบนพื้นสตรีวัยสามสิบแปดปีผู้หนึ่งซึ่งกำลังตรวจดูคุณภาพใบชาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนซ่งเซียวเหยาหันไปตามเสียงนั้น ดวงตาที่เคยสงบนิ่งมาหลายปีสั่นไหวขึ้นทันทีแล้วภาพของหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล แม้จะสวมชุดเรียบง่ายและเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เค้าโครงใบหน้าที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของซ่งเซียวเหยากระตุกวูบนางจำได้ทันที ริมฝีปากของคนเป็นแม่สั่นเล็กน้อย เสียงหนึ่งหลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เจาเอ๋อ...”เสียงคัดใบชารอบตัวเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะสิบปีแล้ว...เป็นสิบปีที่ซ่งเซียวเหยาไม่ได้เห็นลูกสาวด้วยตนเอง ได้แต่รับรู้ข่าวคราวผ่านจดหมาย ที่ส่งถึงกันเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้ เด็กหญิงในวันวานคนนั้นกลับยืนอยู่ตรงหน้า ลู่เจาเจาเห็นมารดาหันมา จึงกล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“เจาเจามาแล้วเจ้าค่ะ...ท่านแม

ตอนที่ 13 || รายงานตัวและวางแผนชีวิตหลังจากได้รับกำลังใจและคำสนับสนุนอย่างมั่นคงจากมารดา ลู่เจาเจาก็ไม่ลังเลอีกต่อไปในการเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยกดทับอยู่ในอก คล้ายถูกคลี่คลายออกทีละชั้น ราวม่านหมอกยามรุ่งอรุณที่ค่อย ๆ จางหาย เปิดทางให้แสงตะวันสาดส่องเข้ามาอย่างอบอุ่นและชัดเจน สองวันต่อมา หญิงสาวจึงจัดเตรียมเอกสารส่งตัวอย่างเรียบร้อย เข้าไปล่ำลามารดา รวมถึงไป๋ฟู่เหรินและไป๋เหล่าไท่ไท่ด้วยกิริยาสงบเสงี่ยม แม้ในใจจะยังมีความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ทว่าสายตาของนางกลับแน่วแน่ยิ่งกว่าครั้งใด เพราะรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าคือสิ่งที่นางเลือกด้วยตนเองอย่างแท้จริงยามเช้าตรู่ของวันออกเดินทาง หมอกบางยังคลอเคลียยอดเขา สิงอวิ๋น รถม้าของตระกูลไป๋ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงจากเขา เสียงล้อไม้บดผ่านพื้นทางดังเอื่อยเฉื่อยแต่มั่นคง ลู่เจาเจานั่งอยู่ภายในรถม้าอย่างสงบนิ่ง มือเรียววางทับกันบนตักอย่างมีระเบียบ นางมิได้หันกลับไปมองคฤหาสน์เบื้องหลังอีก เพราะรู้ดีว่าการจากลาในครั้งนี้ มิใช่การหลบหนีเช่นครั้งออกจากฉางอัน แต่คือการก้าวออกไปเพื่อยืนหยัดด้วยตนเอง นางกำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักหมอหลวงสาขาหยางโ