Todos los capítulos de ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 11 || ร่วมทาง แต่ไม่วางหัวใจการเดินทางจากนครฉางอันลงใต้สู่เมืองหยางโจวในครั้งนี้ ลู่เจาเจาไม่ได้เดินทางด้วยรถม้าเพราะนางเป็นสตรีตัวคนเดียว หากแต่เป็น เรือสำเภาหลวงขนาดใหญ่ แทนซึ่งมันล่องไปตามลำน้ำใหญ่ของแผ่นดินต้าถังตั้งแต่ยามเว่ยของหลายวันก่อน กระแสน้ำสายยาวที่เชื่อมเมืองหลวงกับหัวเมืองทางใต้ไหลเอื่อยใต้ท้องเรือ เสียงคลื่นกระทบลำเรือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่ใบเรือผ้าสีหม่นพองรับลมฤดูใบไม้ผลิพัดเรือให้เคลื่อนไปอย่างมั่นคงเรือลำนี้มีสองชั้น ชั้นล่างเป็นที่พักของทหารและลูกเรือ ส่วนชั้นบนมีห้องพักเล็ก ๆ สำหรับผู้โดยสารสำคัญไม่กี่ห้อง ลู่เจาเจาอาศัยอยู่ในห้องหนึ่ง ขณะที่จ้าวหลัวเฟยพักอีกห้องที่อยู่ถัดไปไม่ไกลตลอดหลายวันของการล่องเรือ ชายหนุ่มทำตามคำที่เคยกล่าวไว้กับนางทุกประการ เขาไม่ถาม ไม่ซักไซ้ และไม่เอ่ยถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในนครฉางอันของนางแม้แต่น้อยไม่ว่าจะเป็นเรื่องถอนหมั้นหน้าจวนมู่หรง เรื่องทะเลาะกันที่ท่าเรือ หรือเรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวกับมู่หรงเยี่ย จ้าวหลัวเฟยทำราวกับเรื่องเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นทุกเช้าเมื่อเรือยังลอยอยู่ท่ามกลางหมอกบางเหนือผิวน้ำ เขามักจะข

ตอนที่ 13 || รายงานตัวและวางแผนชีวิตหลังจากได้รับกำลังใจและคำสนับสนุนอย่างมั่นคงจากมารดา ลู่เจาเจาก็ไม่ลังเลอีกต่อไปในการเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยกดทับอยู่ในอก คล้ายถูกคลี่คลายออกทีละชั้น ราวม่านหมอกยามรุ่งอรุณที่ค่อย ๆ จางหาย เปิดทางให้แสงตะวันสาดส่องเข้ามาอย่างอบอุ่นและชัดเจน สองวันต่อมา หญิงสาวจึงจัดเตรียมเอกสารส่งตัวอย่างเรียบร้อย เข้าไปล่ำลามารดา รวมถึงไป๋ฟู่เหรินและไป๋เหล่าไท่ไท่ด้วยกิริยาสงบเสงี่ยม แม้ในใจจะยังมีความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ทว่าสายตาของนางกลับแน่วแน่ยิ่งกว่าครั้งใด เพราะรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าคือสิ่งที่นางเลือกด้วยตนเองอย่างแท้จริงยามเช้าตรู่ของวันออกเดินทาง หมอกบางยังคลอเคลียยอดเขา สิงอวิ๋น รถม้าของตระกูลไป๋ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงจากเขา เสียงล้อไม้บดผ่านพื้นทางดังเอื่อยเฉื่อยแต่มั่นคง ลู่เจาเจานั่งอยู่ภายในรถม้าอย่างสงบนิ่ง มือเรียววางทับกันบนตักอย่างมีระเบียบ นางมิได้หันกลับไปมองคฤหาสน์เบื้องหลังอีก เพราะรู้ดีว่าการจากลาในครั้งนี้ มิใช่การหลบหนีเช่นครั้งออกจากฉางอัน แต่คือการก้าวออกไปเพื่อยืนหยัดด้วยตนเอง นางกำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักหมอหลวงสาขาหยางโ

ตอนที่ 15 || ท่านแม่ทัพรีบทำคะแนนเถอะข่าวที่ว่าลู่เจาเจาจำต้องไปพักอยู่โรงเตี๊ยมฟู่ไฉ่ แพร่ไปทั่วคฤหาสน์ไป๋ราวสายลมที่พัดผ่านผืนผ้าไหมในเวลาไม่กี่วันหลังจากนางลงจากเขาไปประจำอยู่ที่สำนักหมอหลวงในเมือง แม้มิใช่เรื่องใหญ่โตในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับสตรีสองแม่ลูกแห่งตระกูลไป๋แล้ว กลับหนักอึ้งยิ่งกว่าก้อนหินทับอกยามได้รับรู้อาทิตย์ใกล้อัสดง แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านโปร่งลงบนเรือนหลัก กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยเอื่อย ทว่าในห้องกลับไร้ความสงบดังที่ควรจะเป็น ไป๋เหล่าไท่ไท่นั่งตัวตรงบนตั่งไม้ มือหนึ่งวางบนโต๊ะ อีกมือกำลูกประคำแน่นจนข้อกระดูกนูนขึ้น สีหน้าของหญิงชราขึงตึงราวเมฆฝนตั้งเค้า“โรงเตี๊ยมฟู่ไฉ่?” หญิงชราเอ่ยทวนช้า ๆ แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “เซียวเหยายอมให้เจาเอ๋อไปพักสถานที่เช่นนั้นได้อย่างไร”น้ำเสียงนั้นมิใช่เพียงตำหนิ หากเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง ดวงตาที่ผ่านโลกมานานฉายแววกังวลลึกซึ้ง“ผู้คนที่นั่นมีทั้งพ่อค้า นักเดินทาง คนงานสารพัดเข้าพัก ยังมีพวกนักเลงจากบ่อนใหญ่แวะเวียนมาอีกด้วย” ยิ่งพูดหญิงชรายิ่งถอนหายใจหนัก “สตรีบอบบางเช่นนั้น จะปลอดภัยได้อย่างไร สาวใช้ก็ไม่ยอมรับไว้ ไม่รู้จะ

ตอนที่ 17 || ที่ดินถูกใจแต่ไม่ถูกเงินเจ้าค่ะ ลู่เจาเจาไม่อยากไปอาศัยอยู่ที่จวนของจ้าวหลัวเฟยจริง ๆ ต่อให้เขาจะพูดด้วยความจริงใจเพียงใด นางก็ยังรู้สึกว่าการไปอยู่ใต้ชายคาของบุรุษผู้หนึ่งที่ยังไม่แต่งงานและนางเองก็มิใช่ญาติสนิทของเขา ไม่ใช่สิ่งที่สตรีที่ดีควรกระทำ โดยเฉพาะในยามที่หัวใจของนางยังไม่พร้อมจะผูกพันกับผู้ใดอีก หญิงสาวย่อมไม่พาตนเองไปวุ่นวายกับเขาเด็ดขาดชีวิตที่เหลืออยู่ นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะยืนหยัดให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาบุรุษ เพราะนางหาเงินเองได้ มีอาชีพมั่นคง มีเงินใช้ไม่ขัดสน เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วนางเข็ดหลาบกับการใช้ชีวิตภายใต้เงาของบุรุษมาเกินพอแล้ว ทั้งท่านปู่ ท่านพ่อ รวมถึงอดีตคู่หมั้นอย่างมู่หรงเยี่ย เพียงเท่านี้ก็ทำให้ลู่เจาเจาขยาดไปจนวันตายไม่คิดจะพึ่งพาจ้าวหลัวเฟยนี้สำหรับหญิงสาวจึงสมเหตุสมผลที่สุดทว่าในขณะเดียวกัน หากนางยังไม่อาจหาที่พักที่เหมาะสมยิ่งกว่าโรงเตี๊ยมฟู่เฉียวได้ และข่าวคราวล่วงรู้ไปถึงหูไป๋ฟูเหรินกับไป๋เหล่าไท่ไท่บ่อยครั้งเข้า วันหนึ่งพวกท่านทั้งสองย่อมต้องเอ่ยปากให้นางย้ายไปพักที่จวนท่านแม่ทัพกองเรือด้วยตนเองอย่างแน่นอนและเมื่อนั้น นางคงยากจ

ตอนที่ 19|| ยอมถอยให้เขาหนึ่งก้าวหลังเหตุการณ์กลางดึกเมื่อคืน ลู่เจาเจาแทบไม่ได้นอน นางนั่งพิงหัวเตียง ปล่อยให้ความเงียบของราตรีค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาในอก ความคิดหมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับพยายามชั่งน้ำหนักสิ่งที่ควรเลือกและสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง ข้อเสนอของจ้าวหลัวเฟยนั้น หากมองเพียงผิวเผิน ช่างดูสมเหตุสมผล ไม่เอาเปรียบ ไม่กดดัน และเปิดทางให้นางได้สิ่งที่ต้องการแต่ความเชื่อใจกลับเป็นสิ่งที่นางไม่มีเหลือให้บุรุษใดอีกแล้ว...ตั้งแต่วันที่ท่านปู่มองข้ามคุณค่าของนาง มองเห็นเพียงผลประโยชน์ทางตระกูล วันที่ท่านพ่อใช้สายตาเย็นชามองนางราวกับเป็นเพียงเครื่องมือสร้างชื่อเสียง หาใช่บุตรสาวที่ควรถนอม และวันที่มู่หรงเยี่ยทรยศต่อคำมั่นสัญญา นอกใจนอกกายนางครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกอย่างล้วนค่อย ๆ กัดกร่อนหัวใจของนางจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ใครอีกบุรุษสำหรับลู่เจาเจาแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ควรไว้วางใจอีกต่อไป ทว่าความจริงหนึ่งเดียวที่นางไม่อาจปฏิเสธได้ คือที่ดินผืนนั้นตนชอบมันมากภาพผืนดินกว้างที่นางยืนมองเมื่อหลายวันก่อนยังชัดเจนอยู่ในความคิด ราวกับมันคือบ้านที่ตนฝันถึงมาโดยตลอด หากปล่อยผ่านไป นางรู้ดีว่าคงต้องเส