All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 91 - Chapter 100

“ต้องถามหนูแยมให้รู้เรื่อง”“แต่คุณแยมห้ามเผ็ดไม่ให้บอกว่าเธอท้องกับใคร”“ทำไม” หันมาจ้องตากับคนรับใช้“แหม... คุณเชนเกลียดคุณแยมยังกับขี้”“หึ๋ย... เกลียดเหรอ แต่สำหรับฉัน ฉันคิดว่า เจ้าเชนมันชอบหนูแยมนะ แสร้งทำเป็นเกลียดไปแบบนั้นแหละ มันสนใจหนูแยมมาก พอ ๆ กันกับแม่ปันนั่นแหละ”“ห้ะ!”“มันเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แกก็เคยเรียนประถมใช่ไหม เคยมีผู้ชายมาแอบชอบหรือเปล่า มันจะชอบแกล้งเรานะ ถ้ามันชอบเราน่ะ สมัยนั้น ฉันก็ป๊อบปูล่าอยู่เหมือนกันนะ มีอยู่คนชื่อศรัทธา ฉันรู้นะว่ามันคงจะชอบฉันนะแหละ แต่มันเข้าหาไม่เป็น แกล้งมาเปิดกระโปรงมั้ง เอากระเป๋าไปซ่อนมั้ง บางที่ขโมยดินสอในกระเป๋าไปก็มี”“แบบนั้น เรียกว่ารักหรือคะ”“อ้าว... ก็แบบอยากจะอยู่ในสายตาของฉันตลอดเวลาไง และอยากให้เป็นที่สนใจ พอฉันด่า มันก็ยิ้มแฉ่ง”“มนต์รักคอซอง”“จนป่านนี้แล้ว เวลาที่นัดเจอกัน เลี้ยงรุ่น ยังยิ้มกริ่ม มองฉันตาเป็นมันอยู่แล้ว”“ฮ่า...” เผ็ดหัวเราะลั่น“ยายคนนี้ ทำมาเป็นขำ”“ตรรกะไหนของคุณนายเนี่ย ใครมาแกล้งเผ็ดนะ เผ็ดซัดหมอบทุกคนค่ะ”“อ้อ... หล่อนมันนักเลงหัวไม้ไม่ใช่สาวสวย”“อุ้ย! แรงค่ะ”“อ้อ... ว่าแต่ หนูแยมมีอะไรกั

“เผ็ดรู้ค่ะ ว่าเรื่องที่คุณเชนเจอน่ะมันเศร้า และน่าเสียใจแค่ไหน แต่จะทำแบบนี้ตลอดไปหรือคะ” พร้อมกับส่ายหน้า ทำเป็นเลิกสนใจเขา เดินไปทางห้องเก็บของใต้บันไดเพื่อเอาไม้กวาดบ้าน เผ็ดเดินกลับมาหาไพรภูมิอีกครั้ง“อดีตที่ผ่านมา เราไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่วันนี้และวันพรุ่งนี้ต่างหากที่คุณเชนจะเลือกได้ ดูอย่างคุณแยมสิ เธอยังมีทางเลือกของเธอเอง คุณปันหนีไปอยู่ต่างประเทศ เธอทั้งเสียใจและสุดแสนจะคิดถึง แต่ว่าถ้าคนที่เรารัก จะจากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่และมีความสุขมันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี”เผ็ดจงใจพูดให้วกเข้าเรื่องของคีรยาเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา และก็ได้ผล ไพรภูมิถามกลับมาในทันควัน“เผ็ดรู้ไหมว่าคุณแยมนั้นไปอยู่ที่ไหน”“อ่า... ไม่รู้ค่ะ” ยิ้มแฉ่ง“แล้วทำไมไม่ถาม”“เผ็ดถามค่ะ แต่เธอไม่บอก เธอบอกแค่ว่า เธอไม่อยากเจอคนรู้จักอีก แล้วจะหนีไปให้แสนไกล”“ทำไม”“อ้า... ไม่ทราบจริง ๆ ค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องของวิถีชีวิตที่ต้องเป็นไปอะ อืม... เธอคงอยากไปอยู่ในที่นี่ไม่มีคนรู้จัก ได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน เห็นแค่เล่าว่า ถ้ามีผู้ชายจะจีบคนแรก และขอเธอแต่งงาน เธอจะรีบแต่งเลยค่ะ”“อะไรนะ ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ” เขาโกรธขึ

“ซื้อซิมใหม่ แล้วโทรมาบอกแม่ด้วยนะ”(“ค่ะ”) คีรยายิ้มนิด ๆ อย่างน้อยเธอก็ยังโชคดีที่มีคุณชวนชมเข้าใจ แม้ใจหนึ่งก็กลัวว่าท่านจะเอาลูกของเธอไป เพราะถือว่าเป็นท่านมีสิทธิ์เป็นย่า แต่ทว่าความน่ารักของท่านมีมากเกินไป เธอรับรู้ได้ถึงเจตนารมย์ที่ดีอีกยังความจริงใจที่ท่านหยิบยื่นให้ คีรยาได้แต่เอ่ยขอบคุณท่านอย่างไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านี้นายหน้าเดินเข้ามาหา“คุณนายจะย้ายไปอยู่ภาคไหนนะครับ”“ภาคเหนือค่ะ ไปดูที่ดินมาเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นที่ดินของญาติคนที่รู้จักกัน เขาจะขายให้ไม่แพง”“ที่ดินเปล่าแบบนี้หรือครับ”“เป็นที่สวนนี่แหละค่ะ มีปลูกต้นไม้อยู่บ้างแล้ว เห็นเจ้าของตายไปไม่มีญาติพี่น้อง คือ เป็นสาวแก่ไม่ได้แต่งงาน”“แล้วลูกชายของคุณนายล่ะครับ”“ก็แล้วแต่เขาล่ะค่ะ ลูกน่ะเลี้ยงได้แต่ตัวจริง ๆ ใจเลี้ยงให้ได้ดั่งที่หวังไม่ได้ ปล่อยเขาให้มีอิสระ”“แต่งงานหรือยังครับ”“แต่งแล้ว และก็หย่าแล้ว ดีหน่อยที่ยังไม่มีลูกด้วยกัน”“บางทีผมก็คิดเหมือนกันว่า ผมต้องการอะไรกับชีวิต ทำไปมากมาย สุดท้ายวันที่หมดลมหายใจ เราก็ไปแต่ตัว เสื้อผ้าที่คนนุ่งให้ ยังไหม้ไปกับไฟ”“ก็นั่นนะสิ พอแก่เลยได้คิด”“ฮ่า ครับ ถ้าไม

ในบ้านของคุณนายเจ้าของบ้านนั่งยิ้มหน้าแห้ง ๆ ต้อนรับแสงแข ที่ยกมือไหว้นางอย่างอ่อนช้อย“แขเพิ่งกลับมาจากทัวร์ยุโรปนะคะ มีของติดไม้ติดมือมาฝากคุณแม่แค่เพียงเล็กน้อย หวังว่าคุณแม่จะรับเอาไว้นะคะ เชนพูดถึงคุณแม่บ่อยมาก เรื่องที่สุขภาพของคุณแม่ที่ไม่ค่อยดี แขก็ได้แต่ปลอบใจเขา และให้หันมาดูแลคุณแม่ เชนทำได้ไหมคะ” เธอหันไปทำตาเล็กตาน้อยให้กับไพรภูมิก่อนจะหันกลับมาแล้วยกเอาถุงกระดาษสวยหรูมีราคา พร้อมกับน้ำผึ้งจากเกสรดอกไม้ของสวนดอกไม้ชื่อดังใสสวิสเซอร์แลนด์ให้กับคุณชวนชม“แม่ว่า แขต้องบอกเจ้าตัวเองแล้วล่ะ ให้สนใจสุขภาพของตัวเองมากกว่า ไม่ต้องมาสนใจสุขภาพของแม่หรอก เมาหัวทิ่มหัวต่ำทุกวันมั้ง”“อ้าว ไหงเป็นอย่างนั้นล่ะคะเชน ไหนคุณบอกกับแขว่า คุณจะเพลา ๆ เรื่องดื่ม”ไพรภูมิยิ้มเจื่อน ชายหนุ่มจะบอกได้ไงที่เขากลับมาดื่ม เพราะคีรยาหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกไปจากที่นี่ เขาเริ่มสับสนในหัวใจ และไม่แน่ใจว่า ทำไมคีรยามีอิทธิพลต่อเขามากถึงเพียงนี้“เอาไว้ แขจะกลับไปจัดการให้ค่ะ” พูดจริงจัง และหมายมั่นปั้นมือว่าจะทำให้ได้“ขอบใจนะสำหรับของฝาก อุตส่าห์หอบหิ้วมาตั้งไกล น้ำหนักไม่ใช่น้อย ๆ นะเนี่ย” ยกขึ้นมา แ

“แขเข้าใจคุณแม่นะคะ ว่าคุณแม่นะรู้สึกยังไงกับแข เชนช่วยไปบอกคุณแม่ด้วยนะคะ ว่าต่อไปแขจะไม่มายุ่งกับคุณอีกแล้ว เราสองคนจะเดินทางไปอยู่สวิตเซอร์แลนด์กันในอีกสามสัปดาห์ที่จะถึงนี่คะ แขต้องจัดการเรื่องที่ทางบ้านช่อง อะไร ๆให้เรียบร้อยก่อนจะเดินทาง”แสงแขสบตากับจอร์เจีย “แขจะไม่กลับมาที่เมืองไทยอีกแล้ว” ทั้งสองยิ้มให้แก่กัน“นี่ผมจะไม่ได้เจอคุณอีกอย่างนั้นหรือแข”“เชน ฉันขอโทษนะคะ ที่ฉันมาแทรกตรงกลางระหว่างคุณกับแข” จอร์เจียพูดภาษาไทยอย่างช้า ๆไพรภูมิถึงกับยิ้มให้ “คุณไม่ได้แทรกหรอก ผมต่างหากที่พาตัวเองเข้าไปแทรกแซงระหว่างคุณสองคน ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่า คุณเป็นคนที่อยู่เคียงข้างแขมาโดยตลอด ผมต้องขอโทษคุณ”“ค่ะ ฉันหวังว่าคุณจะเจอใครสักคนที่รักคุณ และอยากอยู่เคียงข้างคุณ” จอร์เจียให้กำลังใจไพรภูมิ“เห็นไหมคะเชน ว่าจอร์เจียน่ารักแค่ไหน” แสงแขหันไปหอมแก้มจอร์เจียอย่างน่ารัก ก่อนทั้งคู่จะจูบปากกันเบา ๆ“เดี๋ยว ๆ เดี๋ยวก่อน อย่ามาทำหวานจนคนข้าง ๆ อิจฉาแบบนี้สิ”“นี่คุณออกปากไล่แขเลยนะ”“เปล่าไล่นะครับ แต่ตาผมร้อนผ่าว ๆ เลย”“คุณนี่ จริง ๆ เลย ฉันมาลาคุณ และขอให้คุณโชคดี”ไพรภูมิพ่นลมหายใจแรง “ผมต