ทัณฑ์รักนางบำเรอ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“เผ็ดก็หวังไว้ว่าอย่างนั้นค่ะคุณนาย”“มาค่ะ มาค่ะ มาทางนี้ค่ะ” ม่วงกวักมือเรียกทุกคน“ทุกอย่างพร้อมแล้วนะคะ มะละกอก็สับแล้ว ไก่ก็ลงกระทะเรียบร้อยแล้ว คอหมูย่างก็ขึ้นบนไฟแล้วด้วยค่ะ”“ทำไมเร็วอย่างนี้ค่ะ” คีรยายกนิ้วให้“ฝีมือม่วงเสียอย่าง ทำอะไรต้องไวค่ะ”“หนูแยมมานั่งตรงนี้ก่อนลูก แม่ขอตัวไปดูช่างก่อนนะ”“ได้ค่ะคุณแม่”“เผ็ดแกมากับฉันด้วยสิ” กวักมือเรียกเผ็ด กลัวนั่ง ๆ ไปลืมตัวบอกคีรยา แผนการจะแตกเอาได้“ค่ะคุณนาย” เผ็ดเดินเข้าไปประกบคุณนาย ก่อนจะจับยึดแขนของของท่านเอาไว้“แกว่าจะได้ผลแน่รึ”“แหม... มีพวกเราคอยลุ้นและส่งกำลังใจให้คุณเชน ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องสัมฤทธิ์ผลสิคะ”“สาธุ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ค่ะ ช่วยดลใจอย่าให้หนูแยมพยศนะ อย่างน้อยก็ให้เธอเห็นแก่เด็กในท้อง”“คุณนายขามาพูดกับเผ็ดทำไมคะ เก็บเอาไว้พูดกับคุณแยมค่ะ”“เอ่อ... ฉันต้องนึกคำพูดเพื่อสนับสนุนลูกด้วย”“หาเสียงว่าซ่าน”ทั้งสองคนมุ่งตรงไปหาช่างที่รอรับคำสั่งของคุณนายอยู่ เพราะมีเรื่องการต่อเติมจากแบบที่เคยคุยกันไว้ตอนแรกท่านยังไม่รู้ว่าหลานสองคน จึงทำเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ทว่าตอนนี้จะทำห้องใหญ่ และขยายให้บ้านหลังนี้ใหญ่ขึ้นจาก

“โอ้ย โอ้ย แยมหยุด พี่เจ็บ” ไพรภูมิยกมือขึ้นมากันใบหน้าของตัวเอง เพราะกลัวถูกตีซ้ำแผล คีรยาฟาดเขาจนร่างกายน่วมไปหมดแล้ว“หนูแยม หยุด หยุดลูกอย่าทำพี่”“คุณแยมคะอย่าตีคุณเชนค่ะ”“อย่าตีกันเลยค่ะ”“ตาย ๆ ผมของร้องอีกคน”“พี่แย่งไม้คุณแยมสิ พี่รีบไปเอาไม้ออกมาเร็ว” เขื่อนรีบเอาตัวเองเข้าไปกันไพรภูมิ จนเขาเองก็ร้องโอ้ย ๆตอนนี้ทุกคนได้เห็นประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า คีรยาคงไม่ให้อภัยไพรภูมิแน่ ๆ เธอนั้นทั้งโกรธและแค้นไพรภูมิมาก“คุณเชนเลือดไหลแล้วค่ะคุณนาย” เผ็ดโวยวายหัวของไพรภูมิแตกจนเลือดอาบใบหน้า เลือดที่แผล ที่ถูกฟาดไปในครั้งแรกไหลอย่างแรงจัก ๆ สีแดงเข้มไหลอาบเต็มใบหน้า“แยม พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว อย่าตีพี่เลยนะคนดี ยกโทษให้พี่เถอะ นะ นะ”“มันสายไปแล้วค่ะ” เธอเห็นว่าเขาน่วมแล้ว และทุกคนก็ปกป้องเขา คีรยาจึงทิ้งไม้ฟืนลงไปที่พื้น ก่อนจะเดินก้าวขาจะออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว“พี่ตามคุณแยมไปเร็ว” ม่วงบอกสามี และเดินตามม่วงจับมือของเธอเอาไว้ คีรยาสะบัดออก ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอรู้สึกเสียใจที่ทำอย่างนั้นลงไปแบบนั้น อีกอย่างก็สงสารคุณนายที่คงเสียใจมาก ที่เห็นลูกชายสุดที่รักหัวแ

คีรยายิ้มทั้งน้ำตา เธอเข้าใจหัวอกของคนเป็นแม่ดี“หนูช่วยบอกกับปันด้วยนะว่า แม่ขออวยพรให้แข็งแรงทั้งแม่และลูก”“ค่ะ”“นอนเอนหลังสักนิดไป คนท้องต้องนอนกลางวันแม่จะออกไปดูพี่เชนหน่อย เพิ่งออกจากโรงพยาบาล แม่จะหายูกยาให้กิน”คุณชวนชมรีบเดินออกไป คนเป็นแม่ปากว่าร้าย ๆ กับลูก แต่ในหัวใจของรักและเป็นห่วงมากเช่นเดียวกันคีรยาก็คิดถึงเขา สงสารเหมือนกัน ตอนที่เธอฟาดเขานั้น มันชั่ววูบเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นเลือดอาบไปทั้งใบหน้าของเธอก็แทบเข่าทรุด ตอนนี้นึกรู้แล้วว่าตัวเองผิด และทำเกินไป ทว่าในอีกใจก็คิดว่าคงจะไม่ให้อภัยเขา แม้จะยังสับสนอยู่มากก็ตามคุณนายออกมาเจอกับลูกชาย ที่นอนซมด้วยพิษไข้“สงสัยจะสะดุ้งที่เจอไม้หน้าสาม ไข้ก็เลยกลับ” เผ็ดสาระเนฟ้องในทันที“เชนจะไปหาหมออีกดีไหมลูก ถ้าไม่ไหว แม่ว่าไปนอนโรง’บาลอีกรอบ”“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ ผมมียามาด้วย แล้วแยมว่ายังไงบ้างครับ”“เฮ้อ... ร้องไห้ขี้มูกโป่งนั่นแหละ ผู้หญิงท้องก็แบบนี้แหละ อารมณ์สวิง”“เผ็ดไปทำอะไรมาให้คุณเชนกินหน่อยไป จะได้กินยา”“ค่ะ” ท่านไล่คนรับใช้ทางอ้อม“แม่มีอะไรครับ สีหน้าซีเรียส”“เรื่องของปัน”“ครับ” ดวงตาของไพรภูมิสลดล

“หา!” ไพรภูมิท่าทีตกใจ รีบหันไปดู ข้าวผัดที่เขาทำกำลังไหม้เกรียม“คุณออกมาให้ห่างจากเตาแก๊สนะคะ” เธอเตือนเขา ดูเหมือนไพรภูมิจะยืนตัวแข็งทื่อคีรยาปรีเข้าไปที่กระทะ ข้าวผัดฝีมือไพรภูมิไหม้ดำจนไม่เหลือซากดีหญิงสาวรีบคว้าผ้า แล้วจับด้ามกระทะ ยกมันออกไปที่ล้างจาน หันมาปิดแก๊สอย่างรวดเร็วไพรภูมิยังคงยืนเอามือปัดควันที่พวยพุ่งปิดรูจมูก ชายหนุ่มตกใจ ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเธอหันมามองหน้าเขา “นี่จะเผาบ้านหรือยังไง ทำไม่เป็นก็ไปหาซื้อกินค่ะ” ต่อว่าจบ ก็รีบเปิดหน้าต่างให้กว้างออก ก่อนจะใช้พัดที่อยู่ในครัวไล่เอาควันออกไป และเธอยังเดินไปเปิดพัดลมให้หันจ่อไปทางหน้าต่างด้วย“จะทำอะไรคะ จะเผาบ้าน หรือจะทำกับข้าว”“ก็พี่ทำไม่เป็น และพี่หิวข้าว”“ทุกคนไปไหนคะ แล้วทำไมคุณไม่ไปกับพวกเขา”“พี่ไม่รู้ เพราะพี่ก็เพิ่งตื่น”“ตื่นปุ๊บ ก็หิวปั๊บ”“ใช่ ก็เลยลุกขึ้นมาทำอะไรกิน กินเสร็จจะได้กินยาหลังอาหารด้วย” พูดด้วยท่าทีสำออยคีรยาสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า ไพรภูมินั้นซูบผอมลงไปผิดตา เขาดูแตกต่างจากตอนที่อยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ ในตอนนั้นเขาดื่มหนัก แต่ก็ยังไม่ซูบผอมถึงปานนี้“พี่ได้โทรไปหาแม่แล้ว แม่บอกว่าพา

คีรยาเข้าไปในครัว เธอหยิบมาม่า ค้นหาผักและหมูในตู้เย็นออกมา พร้อมกับไข่ไก่ แต่ตาก็เหลือบไปเห็นน้ำส้มสายชูที่เพิ่งเปิดใช้ไปได้ไม่นาน เธอหัวเราะคิก ๆ คิดอะไรบางอย่างออกตั้งหม้อ เติมน้ำ ก่อนจะต้มทุกอย่างลงไปตามลำดับ แต่ขั้นตอนสุดท้ายก่อนจะยกลง คีรยาก็หยิบขวดเกลือเทใส่ลงไปเกือบช้อนชา และหยิบน้ำส้มสายชูเติมลงไปอีกสองช้อน“เราได้เห็นดีกันแน่ค่ะคุณเชน” พูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วเธอก็ยกมาไปวางที่โต๊ะกินข้าวคนหิวสุดทำหน้ายิ้มดีใจ รีบลุกจากโซฟามายังโต๊ะ“ต้องกินให้หมดนะคะ คนอุตส่าห์ทำให้” พูดแล้วก็หันหลังกลับเข้าไปในครัว เพื่อทำอะไรให้ตัวเองกินท้องที่ร้องโครกคราก หิวจนปวด ไพรภูมิจึงหยิบช้อนขึ้นมาแล้วแล้วซดน้ำ ชายหนุ่มแทบอ้วก เป็นจังหวะที่คีรยาหันมาพอดี เธอยิ้มเย็นให้“อร่อยไหมคะ เป่าเส้นก่อนนะคะ เพราะว่ามันร้อน”ไพรภูมิชั่งใจจะกินต่อ หรือจะพอแค่นี้ แต่เพื่อลูก เขาจึงใช้ตะเกียบคีบเส้นมาม่าเข้าปาก และกินแบบรัว ๆ ไพรภูมิรู้ว่าเธอแกล้ง แต่ก็ตัดสินใจกินลงไปอย่างทุลักทุเล ทุเรศทุรังในความรู้สึกของตัวเอง เขาหยิบน้ำที่อยู่ในเหยือกใกล้ ๆ เทรินเข้าไปในลำคอ ชายหนุ่มอ้วกแทบพุ่ง ทั้งเค็ม ทั้งเปรี้ยว“รสชาติเ