All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 81 - Chapter 90

“ทำไมจะไม่เหมือน เธอก็คือนางบำเรอกามของฉันเหมือนกัน ก็เหมือนกับทุกคนที่ฉันเลือกที่จะนอนด้วย” คีรยาจุกจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยเห็นค่าของเธอเลย คิดแค่ทำให้เธอเป็นแค่ของเล่น ไพรภูมิหมุนร่างของเธอเข้ามากอดประกบแนบชิด แล้วฉกริมฝีปากลงไปประกบริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงหนักหน่วงหญิงสาวยกมือยันหน้าอก และพยายามผลักไสใบหน้าของเขาออก แต่ก็ไร้ผล “อย่าทำอะไรกับฉันที่นี่ ตรงนี้”“อ้อ ถ้าเป็นบนห้องนอนของเธอ ก็ใช่ได้ใช่ไหม” เขาพูดจบ ก็พยุงร่างของตัวเอง ตั้งท่าได้ ก็อุ้มคีรยาขึ้นมาทั้งตัว หญิงสาวเริ่มดิ้น“ถ้าเธอขืนดิ้นแรงกว่านี้ ฉันจะโยนเธอลงไปกับพื้น อยากหลังหักหรือไง” สายตาของเขาแข็งมากคีรยานึกกลัว ไพรภูมินิสัยยังไงเธอรู้ดี เขาเคยผลักเธอแล้ว แค่ที่บอกว่าจะโยนเธอลงกับพื้น คีรยาคิดว่าเขาก็ทำได้ชายหนุ่มก้าวฉับ ๆ พาเธอไปยังจุดหมายที่ตั้งใจ ห้องนอนของคีรยา โดยที่เธอตัวแข็งทื่อ รู้ชะตากรรมของตัวเอง คงไม่หลุดพ้นจากพันธะร้าย ๆ ของไพรภูมิ ที่เธอยอมอาจจะเป็นเพราะคีรยาคิดถึงเขา แม้ว่าเขาจะร้ายกับเธอเพียงใด ความรักสินะ ที่ทำให้หัวใจของคีรยาหวั่นไหวในมุมหนึ่งเผ็ดสำลักน้ำลาย และรู้สึกคอแห้งมาก จึงออกมากินน้ำ เธอ

น้ำตาของคีรยาไหลพราก ๆ ไม่รู้เป็นน้ำตาของความสุขที่เขาบรรเลง หรือความอัดอั้นตันใจที่ต้องยอมบำเรอรักให้กับเขาอย่างที่เขาพอใจไพรภูมิพาเธอกลับมาที่เตียง ก่อนจะโยนร่างของเธอลงไป คีรยาทำท่าจะหนี แต่เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิด ก็หาทันมือใหญ่ที่ประกบลงมาจับขาเธออีกครั้ง แล้วดึงเธอให้มาที่ขอบเตียงเขาจับบังคับให้คีรยานอนคว่ำหน้า และยกสะโพกมนของเธอจนลอย หนึ่งมือจับเอวคอดยึด อีกมือยึดจับแท่งบุรุษหมายพุ่งให้เข้าเป้าคีรยาเองก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าเธอก็อยากให้ไพรภูมิทำกับตัวเธอแบบนี้อีก ความอิจฉาที่เขาเลือกแสงแขมาอยู่แทนที่ปันฐิตาทำให้เธอระทมทุกข์“อ้า แรงไปแล้วค่ะ” เธอร้องอู้อ้า เมื่อเขาจัดการส่งตัวเองเข้าไปในตัวเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยถึงกับเหยเก และสูดปากระรัวเรื่องที่มีอยู่ในหัวหายไปหมด ตอนนี้ความคิดของหญิงสาวตามติดไปกับท่อนแข็งที่กระแทกกระทั้นโดยเจ้าของหมายให้ตัวเขาสุขสมไปพร้อม ๆ กันกับเธอสะโพกสอบของไพรภูมิกระดกเร็วและดุดัน สองมือจับยึดและดึงให้เธอรับแรงอัดตอกแน่นของเขา คีรยาถึงกับหวีดร้องครางดังอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงให้หมุนคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะตกดิ่งสู่พื้นเบื้องล่างเขาส่งเธอไป

เมื่อขึ้นไปบนห้อง คุณนายนั่งจิ้มมือถืออยู่“ทำอะไรหรือคะ”“ก็ส่งรูปได้รายงานลูกชายคนเดียวน่ะสิ สั่งนักสั่งหนา ว่าพักอยู่ที่ไหน ให้ส่งไปบอก”“คุณแม่ส่งเป็นหรือเปล่าคะ”“ส่งเป็นแล้ว และตอนนี้แม่ก็เช็คอินเป็นแล้วด้วยนะ เนี่ยกำลังปักหมุดให้เชนรู้อยู่ว่า เราพักอยู่ที่ไหน”“ค่ะ คุณแม่คะ หนูขออนุญาตอาบน้ำก่อนนะคะ”“ก็เอาสิ ตามสบาย เที่ยวแบบเพลีย ๆ มาทั้งวันแล้ว”คุณนายยังจิ้มส่งรูปไปให้คนที่อยู่ที่บ้านอย่างรอคอย แม่ของเขาเที่ยวทั้งวัน ยังไม่ติดต่อมาเลย เขานั่งอยู่อย่างกระวนกระวายใจ เพราะเขาคิดถึงคีรยาคุณนายส่งรูปคู่ที่เธอได้ถ่ายกับคีรยาไปให้ไพรภูมิดูด้วย เขาถึงกับเธอยิ้มตอนที่เห็นหน้าเธอ แต่ให้สังเกตดี ๆ สีหน้าของคีรยานั้นค่อนข้างบึ้งตึง และดูเสี้ยว ๆ อยู่มากในแวบแรก เขายังรู้สึกสงสารและเห็นใจคีรยาอยู่ แต่พอนึกถึงปันฐิตาที่หนีเข้าไป พร้อมกับทิ้งใบหย่าเอาไว้ให้ เขาก็นึกโกรธคีรยาขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่เรื่องนี้ มันไม่เกี่ยวข้องกันเลย‘ระวังเหอะ สักวันนายจะตกหลุมพรางของตัวเอง’‘หลุมพรางอะไร’‘หลุมพรางของความรักคีรยาไง ตอนนี้นายก็ยังนึกถึงเธออยู่ และคิดถึงมาทั้งวัน’“ไม่ ไม่มีทาง ไม่มีทาง เป็นไ

(ฉันเปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนอะไรหมดแล้ว เขาติดต่อฉันไม่ได้หรอก แต่ฉันคิดว่า เขาก็คงรู้แหละว่าฉันอยู่ที่ไหน)(แกเคยบอกเขาเหรอว่า แกมีแม่อยู่ที่โน่น)(เขาคงไปสืบเอากับเพื่อน ๆ ของฉันนั่นแหละ ถ้าเขาจะทำอะไร เขาก็ทำได้อยู่แล้ว)(แกคิดว่าพี่หมอจะปล่อยแกไหม)(ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ใครจะอ่านใจเขาได้ แต่ก็ขอบคุณคุณแม่นะที่ไปคุยกับหมอ และบอกให้เขาเลิกยุ่งกับฉัน)(พี่หมอคงรู้แหละว่าคุณแม่ไม่ได้ขู่ คุณแม่เอาจริง)(เขาจะได้รู้สึกตัวเสียบ้าง)(พี่หมอหน้าซีดเหลือสองนิ้ว และดูเหมือนเขาจะยอมรับโดยดุษฎี)(แกไม่ลองหาหนุ่มฝรั่งแถวนั้นดูสิ)(โอ๊ยไม่ไหวหรอก แค่ที่ผ่านมา ฉันก็หลาบจำแล้ว ฉันทนทุกข์มามากพอ ขออยู่เป็นโสด อยู่เลี้ยงลูกแค่นี้ก็พอ)(แม่แกว่าไงบ้าง)(แม่ก็ไม่ว่าอะไร ดีใจซะอีกที่ได้หลาน)(แล้วสามีของแม่แกหล่ะ)(แด๊ดดี๊นะเหรอ เขาก็ดีใจนะสิ เขาอยากเลี้ยงเด็ก)(โชคดีนะที่สามีของแม่แกไม่เคยมีลูกมาก่อน)(เห่อยิ่งกว่าแม่ของฉันอีก ไปซื้อของมาตั้งเอาไว้ให้หลานหลายชิ้นแล้ว และยังทำห้องนอนใหม่เอาไว้ให้ลูกของฉันอีก)(จริงหรือ)(แม่บ่นใหญ่ว่าคนไทยเขาถือ ทะเลาะกันดังโฉง)(แด๊ดดี๊บอกไม่เชื่อ ไม่เป็นความจริง เอาเรื่อ

“โธ่! นี่หลอกกันใช่ไหม”ม่วงไม่ตอบแต่ยัดเอาผักทั้งตะกร้าใส่ในมือของเผ็ด“เอาไปล้าง”“ได้จ้า แหม... ก็รู้อยู่ว่าฉันขวัญอ่อน ยังจะมาแกล้งอีก”ม่วงเดินเข้าไปด้านหลังของเผ็ดที่บ่นอุบ ยกตะกร้าผักไปทางซิงค์น้ำ ย่องแบบเบาฝีเท้า ก้มตัวลง และใช้มือจับไปที่ปลีกน่องของเผ็ด“ว้าย! ผี มือผี” เผ็ดกระโดดเหยง ก่อนจะหันมาเห็นม่วงที่หัวเราะงอหาย“ป้าม่วง”“ไม่ได้แกล้งเสียนาน”เผ็ดงอนใหญ่ ทำหน้าเง้า “ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ช่องนะ ฉันจะแกล้งตอบ”“ฝากแล้วต้องมาเอานะ” ม่วงยิ้มเต็มใบหน้า พยักพเยิดให้เผ็ดหันไปล้างผักเหมือนเดิม“ห้ามแกล้งอีกนะ”“เอ้อ”วันต่อมา ทุกคนพากันตระเวนไหว้พระอยู่หลายวัด แล้วยังเลยไปเที่ยวที่เชียงแสน ก่อนจะย้อนกลับมาที่แม่สายเผ็ดขอตัวเดินไปซื้อของเบ็ดเตล็ดกับคีรยา แท้จริงทั้งสองคนมุ่งหน้าไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อที่ตรวจครรภ์ เพราะคีรยาต้องการจะวัดผลให้แน่ใจว่าเธอท้องหรือไม่ท้องกันแน่สองสาวลุ้นมาก เมื่อไปถึงที่ห้องน้ำสาธารณะในบริเวณที่รับฝากรถ เผ็ดก็ดันหลังของคีรยาให้เดินเข้าไปในห้องน้ำ“คุณแยมรีบจัดการตรวจเสียค่ะ” สีหน้าตื่นเต้นมาก ๆ พอกับคีรยาที่หน้าซีดเซียวเหลือแค่สองนิ้ว เพราะความ