Todos os capítulos de ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Capítulo 101 - Capítulo 110

“แกจะไปอยู่ด้วยหรือไง”“ผมยังไปไม่ได้ก่อน รอให้บริษัทที่ผมจะเปิดเข้าที่เข้าทางเสียก่อน”“อ้อ... ตกลง แกรู้แล้วหรือว่าจะทำอะไร”“ครับ นักพัฒนาแอปพลิเคชัน คือกำลังเป็นที่ยอมรับ และได้รับความนิยมในขณะนี้ คือ แอปพลิเคชันบนมือถือ และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เคลื่อนที่ต่าง ๆ ผมมีทีมงานแล้วครับ”ผู้เป็นแม่ถึงกับหายใจโล่ง ดูแล้วไพรภูมิที่เคยประสบความสำเร็จได้กลับมาแล้ว“แม่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจด้วย”“ผมจะขออนุญาตแม่มาอยู่ที่นี่ แล้วที่บ้านของผม ผมจะทำเป็นโฮมออฟฟิต”“ก็เอาสิ ทำงานเหมือนได้อยู่บ้าน อีกอย่างไม่ต้องเช่า แถมบริเวณบ้านเราก็กว้างขวาง สามารถจอดรถได้เป็นสิบคัน เวลาลูกค้ามาจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องที่จอดรถ”ไพรภูมิถึงกับขำนิด ๆ“แกหัวเราะอะไร”“เดี๋ยวนี้การสื่อสารกันออนไลน์ จะประชุมหรือทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องมาเจอกัน”“อ้าว แล้วตอนเซ็นสัญญา หรือนัดรับเงินล่ะ”“ออนไลน์ทั้งนั้นแหละครับแม่”“เอ่อ... ก็ตามใจแกเถอะ แม่ไม่ถนัด และคงให้คำปรึกษาไม่ได้ ว่าแต่... แกจะไม่ไปส่งแม่หรือ”“แม่พูดเหมือนกับว่า แม่จะไปพรุ่งนี้”“ก็แหงสิ เรื่องอะไร ๆ แม่ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว แม่ก็ต้องรีบไป”“ทำเหมือนมีคนรออยู่”“ความสุ

“แม่ก็แล้วแต่หนูนะ แม่ยังไงก็ได้” พูดออกมา ทั้งที่ตัวเองก็อยากจะให้ลูกชายได้มาอยู่ในช่วงจังหวะชีวิตของเด็กน้อยทั้งสองคน อย่างน้อยคนเป็นพ่อคนได้อยู่ช่วยเป็นกำลังใจและดูพัฒนาการของลูกน้อยที่อยู่ในท้องของคีรยาหญิงสาวนิ่งเงียบไป เธอกำลังคิดอะไรอย่างมากมาย ตอนนี้ในหัวเห็นแต่ใบหน้าของไพรภูมิ พูดให้เห็นอีกครั้งหนึ่ง จะว่าไปแล้ว ไม่มีคืนไหนที่เธอนอนหลับโดยไม่คิดถึงเขาเลยแม้แต่วันเดียวเผ็ดนั่งอยู่ข้างหลังทั้งสองคน เอารูปของเด็กน้อยทั้งสองคนพี่พิมพ์มาจากเครื่องอัลตร้าซาวด์ขึ้นมาดูอย่างชื่นชมจังหวะตอนที่คุณนายและคีรยาเผลอ เธอก็แอบเอามือถือออกมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ และมีบางจังหวะ เธอก็ยกขึ้นมาถ่ายรูปคุณนายที่กำลังยกมือขึ้นลูบท้องของคีรยาด้วยความรักในหัวของเผ็ดกำลังวางแผนอะไรสักอย่าง เผ็ดนั้นเกิดมาโดยที่พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เธออยู่ในท้องของแม่ เธอจึงคิดเสมอมา หวังและอยากจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เป็นครอบครัว มีพ่อ มีแม่ และมีเธอ แต่เธอไม่สามารถทำได้ เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ทางเดียวที่จะสนองความฝันและหวังของเผ็ด นางอยากให้ลูกของคีรยาและไพรภูมิได้รับความรักจากพ่อและแม่ไปพร้อม ๆ กัน ไม่อยากให้เด็กท

คีรยาถึงกับยิ้ม การพูดแบบนี้ของปันฐิตาหมายความว่าอย่างไร คีรยาเข้าใจดี คบกันมานานนม จะว่าไป ใครอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ ปันฐิตาคงจะหมดรักในตัวของไพรภูมิแล้ว เธอไม่อยากได้เขามาเป็นสามีอีกต่อไป เลิกแล้วเลิกเลยแต่สำหรับหมอภูบดีนั้น ปันฐิตายังมีพันธะที่ผูกพันกันอยู่ ก็คือลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกในอีกไม่ช้านี้(ปัน แกอย่าลืมส่งรูปหลานมาให้ฉันดูด้วยนะ)(ฉันจะให้ลูกสาวของฉันเรียกแกว่าแม่ต่างหาก อย่าเรียกแกว่าหลานนะยายแยม แกต้องเรียกว่าลูกสาว ฉันให้แกเป็นแม่ทูนหัวนะ)(OK จัดไป ฉันจะรีบหาของมารับขวัญลูกสาวของฉันทันที แกรอรับได้เลยนะ อ้อ... อย่าลืมส่งชื่อที่อยู่มาให้ฉันด้วย)(ได้สิ)(แค่นี้นะปัน ที่เมืองไทยเป็นเวลาที่ฉันควรนอนได้แล้ว)(ฝันดี แต่แกยังไม่ได้เล่าให้ฉันฟังเลยนะ แกออกจากบ้านคุณนาย แล้วไปอยู่ที่ไหน ฉันเป็นห่วง และรักแกเสมอ)(ฉันก็เช่นกัน ปัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า ฉันขอให้เรายังเป็นเพื่อนกันตลอดแบบนี้ตลอดไป)(ใช่เพื่อนกันตลอดไป)คุณนายเดินเข้ามาในห้องนอน ดึกแล้วแต่ท่านก็ยังนอนไม่หลับ ยังคงคิดถึงแต่ลูกชาย ยิ่งรู้ว่าได้หลานฝาแฝด ก็ทำให้อยู่ไม่เป็นสุข คิดหาคำพูดจะพูดกับคี

“แม่ขอไปนอนก่อนดีกว่า เริ่มจะไม่ไหวล่ะ”“พรุ่งนี้แม่จะมาหาผมอีก”“ไม่แล้วล่ะ แม่จะกลับเลย”“ไหงเป็นงั้นล่ะครับ”“มีเรื่องทำ และต้องสนใจ รักษาตัวด้วย วันหน้าวันหลังอย่าปล่อยตัวเองให้เป็นแบบนี้อีก แล้วเป็นอะไร รู้จักกริ้งกร้างไปบอกแม่สักคำ อย่าให้ต้องมาหาถึงที่”“ครับแม่” ทั้งสองร่ำลากันด้วยความรักเผ็ดกระหน่ำส่งข้อความมาหาคุณนาย(บอกคุณเชนหรือยังเรื่องที่คุณแยมท้อง)(บอกเรื่องที่ได้ลูกฝาแฝดหรือยังคะ)(แล้วคุณเชนจะมากับคุณนายไหม)(คุณนายขา ทำไมเงียบจัง)(ฮัลโหล คุณนาย)คุณชวนชมรีบโทรตั้งแต่นั่งในรถแท็กซี่“อะไรนักหนา”(“เผ็ดอยากรู้นี่คะ ว่าคุณเชนเปิดอ่านข้อความของเผ็ดหรือยัง”)“ยัง”(“อ้าว”)“ไม่ต้องมาอ้าว เปิดดูรูปของเชนที่ฉันส่งไปให้สิ”(“ค่ะ”) เผ็ดรีบทำตามภาพที่นางเห็นคือไพรภูมินอนหน้าเซียว มีสายระโยงรยางค์และมีเข็มปักอยู่ที่แขน(“ตายแล้ว คุณเชนเป็นอะไรคะ อาการหนักหรือคะเนี่ย มิน่าล่ะ ไม่อ่าน ไม่ตอบ แล้วก็ยัง... โธ่น่าสงสาร ไอซียูหรือเปล่าคะ”) เผ็ดพล่ามออกมาเป็นชุด“นี่ แกอย่ามาแช่งลูกของฉันนะ เชนไม่ได้อาการหนักถึงขนาดนั้น แต่ก็หลายโรคอยู่”(“หมอว่าเป็นอะไรคะ”)“ปลายประสาทที่ต้นคออั

ทว่าคำว่าปากร้าย ทำให้คีรยาอดคิดไปถึงใครบางคนไม่ได้ ‘คุณแม่ไปเจอพี่เชนแล้วสินะ เขาจะเป็นยังไงบ้าง อยากจะโทรหาเหมือนกัน แต่กลัวว่าเขาจะอยู่กับแม่’‘ก็แหงล่ะ เขาก็ต้องอยู่กับคุณนายอยู่แล้ว ถ้าเราโทรไป เขาก็รู้สิว่าเราอยู่ที่นี่กับท่าน’ เธอจึงพยายามวางใจทำเฉย เดินเข้าไปในห้องนอนติ้ง ติ้ง... ข้อความเข้ามาในมือถือของเธอ ‘ปัน’(ฉันแวะมาส่งข่าวแยม ฉันเจ็บท้องคลอด และน้ำเดินแล้ว แก... ฉันจะได้เห็นหน้าลูกแล้วนะ)(จริงหรือ) คีรยาตื่นเต้นขึ้นมาอย่างชัดเจน(ขอให้แกคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยนะ ฉันจะส่งใจไปช่วย)แต่ปันฐิตาไม่ได้ตอบกลับ ข้อความถูกเปิดอ่านแล้วคีรยารีบไปนั่งบนเตียง ก่อนจะเริ่มบทสวดมนตร์ไหว้พระ และส่งกำลังใจที่มีไปให้ปันฐิตาที่กำลังจะเข้าห้องคลอด‘สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลก ช่วยให้ปันคลอดลูกง่าย ๆ และให้เด็กเกิดมาสมบูรณ์นะคะ แม่ทูนหัวคนนี้ ขอส่งกำลังใจให้ทั้งคุณแม่และคุณลูก’ น้ำตาของเธอปริ่ม ดีใจไปกับเพื่อนอย่างบอกไม่ถูกปันฐิตาถูกเข็นเข้าไปในห้องคลอดแล้วสายของอีกวัน ไพรภูมิสะดุดตากับอีเมลที่อยู่บนสุด เหมือนจะถูกส่งมาให้เขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า ชายหนุ่มทบทวนอ่านชื่อที่คุ้นตานั้นอีกคร