Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง ฉันรักแกนะปัน แกอยู่ที่ไหน และจะทำอะไร แกก็ต้องบอกฉัน ฉันรออ่านข้อความแก และรอรับสายของแกนะ”“ไปนะแยม” ปันฐิตารีบลุกขึ้น แล้วเดินลิ่ว ๆ ออกไปจากร้าน โดยไม่หันหลังกลับมามองหน้าเพื่อนรัก ที่ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น คีรยาเจ็บใจที่ตัวเองช่วยเหลืออะไรปันฐิตาไม่ได้“โชคดีนะปัน ฉันไม่อยากเห็นแกทุกข์ใจอะไรเลย ปัน...”คีรยาเดินลากขามาในห้องของคุณนายชวนชม อารมณ์เป็นหวงเพื่อนยังไม่จางหาย“ออกไปนานมากเลยนะคะ เผ็ดจัดการล้างหน้าแปรงฟันให้คุณนายเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณนายนั่งบ่นอยู่บนเตียงไม่หยุดเลยค่ะ ว่าเมื่อไรคุณแยมจะกลับมาเสียที” เผ็ดรายงานคุณนายที่กำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ รีบวางช้อน“หายไปไหนมานะหนูแยม” คุณนายใช้สายตาสอดส่อง พอจะรู้แล้วคีรยาคงจะไปเจอกับปันฐิตามาแน่ ๆ“เผ็ดบอกแล้วนะคะว่า คุณแยมนัดเจอกับญาติ แต่คุณน่ายก็ไม่เชื่อ ได้แต่บ่น ๆ” เผ็ดยังเล่นมุก และตั้งหน้าตั้งตาฟ้อง“พี่เผ็ดคะ เดี๋ยวแยมจะป้อนเองคุณนายเอง พี่เผ็ดจะออกไปหากาแฟดื่มไหมคะ เมื่อกี้แยมรีบ ก็เลยไม่ได้แวะซื้อขึ้นมาให้”“จริงด้วยสิ พี่นั่งหาวอยู่ กำลังคิดอยู่เนี่ยว่าทำไมวันนี้ช่างง่วง มันเหมือนขาดอะไรไป

“ปันอย่าร้องไห้เลย ปันต้องรักษาสุขภาพนะ แม่อโหสิกรรมให้ปันทุกอย่าง และแม่ก็ขอให้ปันอโหสิกรรมกับสิ่งต่าง ๆ ที่แม่ทำกับปันด้วย ตอนนั้นแม่น่าจะทำดีกับปันให้มากกว่านี้ แต่แม่ก็ไม่ได้ทำ แถมยังทำให้ปันหนักใจ และไม่สบายใจอีก แม่ขอโทษจริง ๆ”(“ค่ะ”)“และต่อจากนี้ไป แม่ขอให้ปันโชคดี อย่าได้เจอเรื่องร้าย ใด ๆ อีกนะ”(“ขอบคุณค่ะคุณแม่”) ทั้งสองร่ำลากันอย่างซาบซึ้งใจ เมื่อวางสาย คุณนายก็บอกให้คีรยาพาไปพบกับหมอภูบดีที่คลินิก วันนี้จะเป็นวันที่คุณชวนชมจะจบเรื่องระยำนี้ที่บ้านของไพรภูมิ คีรยาประคองคุณนายเข้ามาในบ้าน เขื่อนวิ่งมารับหน้า“เชนล่ะ”“หลับอยู่บนห้องครับ”“เชนไม่ได้มาเจอกับช่างที่ดึงภาพออกมาจากวงจรปิดใช่ไหม”“ไม่ครับ” พร้อมกับชี้ให้คุณนายดูกองขวดที่เขื่อนรวบรวมใส่ตะกร้าเอาไว้ตรงใกล้ทางออก“อย่าบอกนะ” คีรยาเสียงดัง“ครับ ลงไปอยู่ในกระเพาะของคุณเชนทั้งหมดเลยครับ”คุณนายแทบจะลมจับ คีรยากับเขื่อนจึงประคองเข้าไปนั่งด้านใน“พวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดี” สีหน้าของคนเป็นแม่เป็นกังวลอย่างหนักคีรยาก็เช่นเดียวกัน นี่แค่ปันฐิตาหายไปแค่สองสามวัน หากว่าปันฐิตาหายไปตลอดชีวิตของเขา ไพรภูมิจะเป็นอย่างไรนะ เ

คีรยารู้สึกเจ็บที่หน้าอกตรงหัวใจ ไม่ใช่ที่ไพรภูมิผลัก เธอน้อยใจเขา ชายหนุ่มทำท่านทำท่ารังเกียจเธออย่างกับกิ้งกือไส้เดือน แล้วยังว่าร้ายอีก แววตาของหญิงสาวโศกเศร้าลงไป“อย่าไปถือสาเชนเลยนะ หนูแยม แม่ขอโทษแทนพี่เขานะ ตอนนี้น้ำกำลังเชี้ยว เปลวไฟกำลังโหมกระพือ เราคงจะเข้าไปขวาง หรือทำอะไรไม่ได้ ต้องให้เวลาพี่ แม่คงจะต้องปล่อยเชนไปสักพัก”“แล้วเรื่องงานละคะ ไม่ยอมไปทำงานเลย เมาแอ๋ทุกวัน”“ช่างมัน ทางโน้นไม่พอใจ คงจะไม่ไล่ออกเอง”“เสีย มีแต่เสีย”“ก็เรื่องเกิดขึ้นมาแล้ว จะทำยังไงได้”คุณชวนชมถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง คุณนายชวนชมถึงกับน้ำตาคลอ“แล้วปันจะบินไปเมืองนอกเมื่อไหร่ ได้บอกหนูหรือเปล่า”“เดือนหน้าค่ะ เห็นว่าได้ตั๋วเครื่องบินแล้ว”“ผู้หญิงพอลองว่าได้เปื้อนรอยราคีอะไรสักอย่างไปแล้ว ก็ยากที่จะลบเลือน แม่ว่าก็ดีเหมือนกันที่ปันจะไปอยู่เมืองนอก สังคมของเขาเปิดกว้างกว่าสังคมบ้านเราเยอะ แม่ก็ยังยอมรับว่า แม่ยังใจแคบอยู่”“คุณแม่คะ ถ้าปันไม่ท้อง คุณแม่จะอนุญาตให้ปันกลับมาอยู่กับพี่เชนไหมคะ”“แม่คงต้องอภัยให้แหละ ก็ดูสิ หนูก็เห็นว่า พี่เชนรักมากแค่ไหน” คีรยาคิดตาม ป่านนี้ไพรภูมิก็คงนั่งดื่มหนัก ๆ

“อย่างนั้นหรือคะ”คีรยาคิดไปถึง ที่เธอได้ยินที่ทั้งสองสนทนากัน แล้วก็ทำท่าขนลุก พลางลอบถอนหายใจ มันเป็นแบบนี้นี่เอง วัวเคยขาม้าเคยขี่“โธ่เอ๊ยเชน ทำไมจะต้องทำแบบนี้ หาผู้หญิงดี ๆ ก็ไม่ได้ ผู้หญิงดี ๆ มีออกถม ไปคว้าแม่ผู้หญิงหยำฉ่าช่ำชองมาทำเมีย เฮ้อ... ถ้าจะหาเมียใหม่ทั้งที เอาแบบที่ไม่เคยมีประวัติน่าจะดีกว่า ไม่ไหว ไม่ไหว ฉันต้องไปจัดการเสียแล้ว”คีรียารีบจับท่านให้นั่งลงอีกครั้งหนึ่ง “อย่าเลยนะคะคุณแม่ ช่วงนี้ปล่อยคุณเชนไปก่อนเถอะ ค่ะถ้าขืนคุณแม่ไปยุ่งกับพี่เชนอีก เรื่องมันจะวุ่นวายเหมือนเดิม แต่คราวนี้แยมว่าน่าจะหนักกว่าเดิม พี่เชนอาจจะทำประชดชีวิตอยู่ก็ได้ แต่แนวโน้มไปในทางที่ดี ที่ไม่เอาตัวเองไปจมอยู่ในขวดเหล้า”“โดยการนอนกับผู้หญิงคนนั้น จากที่เลิกดื่มเหล้า แล้วก็หันไปทำอย่างอื่นน่ะ”ทุกคนเข้าใจความหมายที่คุณนายเอ่ยออกมาได้ดี“กินข้าวเถอะนะคะคุณแม่”“เจ้าเชยเนี่ย มันถนัดทำให้ฉันทุกข์ใจจริง ๆ พ้นจากเรื่องของแม่ปัน ฉันนึกว่าปัญหาจะหมดไปแล้ว ดูสิ มาทำเรื่องนี้อีก” ส่ายหน้าอย่างระอา“เรื่องมันแล้วไปแล้ว มันไม่มีทางแก้ไขได้แล้วค่ะ” เผ็ดแทรกขึ้นมาอีกที“ยายเผ็ด ใครใช้ให้หล่อนออกความคิ

“มันยังไม่เป็นเนื้อเป็นน้ำเลยครับ แต่ถ้าผมได้คำตอบแล้ว ผมจะเล่าให้แม่ฟังเป็นคนแรก”“ตามใจอยากจะทำอะไรก็ทำ แม่มีเงินอยู่ก้อนหนึ่ง ถ้าแกอยากจะเอาไปลงทุนก็บอกแม่ได้ แต่ที่แม่มาวันนี้ แม่อยากจะถามเรื่องแม่ผู้หญิงคนนั้น ที่แกพามานอนที่นี่ แกไม่คิดจะพาไปแนะนำให้แม่รู้จักหรือยังไง”“มีคนไปฟ้องคุณแม่หรือครับ” เขาแขวะไปถึงคีรยา“ไม่ต้องมีใครฟ้องหรอก บ้านฉันกับบ้านของแกห่างกันแค่ไม่ถึงยี่สิบก้าว”“ผมยังไม่พร้อม และแขเธอก็ยังไม่พร้อมครับ”“ไม่พร้อม แต่มานอนด้วยกันทุกคืน”เขาหันกลับมาทั้งตัว และช้อนสายตามองแม่“หรือว่าแม่จะให้ผมแต่งงานกับแขครับ”“เชน แกก็รู้อยู่ว่า ยายแสงแขอ่ะเป็นแม่หม้ายทรงเครื่อง มีผัวมาแล้ว ไม่รู้ตั้งกี่คน ถูกฟ้องหย่าบ้าง เป็นฝ่ายไปฟ้องหย่าบ้าง ตกเป็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์อย่างครึกโครม แล้วแกจะให้แม่ภูมิใจกับเมียคนนี้ของแกใช่ไหม โอ้ย ฉันจะต้องทำใจกี่เดือนกี่ปีที่แกจะได้เมียแบบนั้น” ต่อขานออกมาเป็นชุด“แล้วแม่ต้องการสะใภ้แบบไหนล่ะครับ ปันที่แสนดี แม่ก็ทำทุกวิถีทางให้ไปปันจากผมไป”คุณนายชักสีหน้า การที่ไม่พูดความจริงทั้งหมด ทำให้ไพรภูมิเอาแต่โทษว่าปันฐิตาหนีแม่ของเขา และเริ่มรำ